Bokt.nl

**Geplaatst**: 29-05-17 12:37

Geplaatst: 29-05-17 12:37

meid, je bent mooi van binnen en buiten.het gaat er om dat jij gelukkig bent. daar hoef je geen topbaan. of veel voor bereikt te hebben. :(:)

**Geplaatst**: 29-05-17 12:39

Geplaatst: 29-05-17 12:39

Ik snap je wel Resistance. Je kunt beredeneren dat dit gevoel onterecht is, anderen kunnen nog zo hard zeggen dat je je niet moet vergelijken met anderen, maar daarmee zet je dat gevoel van minderwaardigheid niet van je af.

Waarschijnlijk heeft het ook veel met je leeftijd te maken, je zit in de levensfase waarin je 'jezelf moet vormgeven'. De maatschappij legt je daarbij veel druk op: nu moet het gebeuren. En die druk voel je natuurlijk, sowieso als begin twintiger, en zeker met zo'n succesvolle broer en zus. Laat je je meeslepen door dat gevoel, bijvoorbeeld als het in je dagelijks leven even niet zo lekker loopt, dan loop je het gevaar dat je zelfbeeld steeds negatiever wordt, dat je je eigen kwaliteiten, talenten en unieke eigenschappen niet langer ziet, dat je alleen nog ziet wat je niet kunt. Zeker als je nog zoekende bent naar waar jouw kwaliteiten precies liggen en hoe je die kunt inzetten om jezelf verder te ontplooien.

Praat hierover met mensen om je heen, niet alleen met je ouders/familie, maar ook met vrienden of andere personen die je vertrouwt. Vraag ze eens hoe zij jou zien, wat zij als jouw sterke en zwakke punten beschouwen. Schrijf deze ook eens voor jezelf op, zonder daar meteen een bepaald doel of verwachting aan te koppelen. Realiseer je verder dat er enorm veel mensen zijn die zich ook zo voelen als jij, hoe getalenteerd en bijzonder ze ook zijn.

Gun jezelf de tijd om te ontdekken wie je bent en wat je daarmee kunt bereiken maatschappelijk gezien. Pak desnoods je biezen en ga een jaar er tussenuit om in het buitenland te werken en levenservaring op te doen. Ik heb er nog steeds spijt van dat ik dat destijds niet heb gedaan - ik was bij vlagen net zo onzeker en negatief over mezelf als jij in deze post. Is allemaal uiteindelijk goed gekomen, en dat gaat jou ook lukken.

Echt, je komt er wel. Laatbloeiers bloeien langer!

**Geplaatst**: 29-05-17 12:42

Geplaatst: 29-05-17 12:42

Het van je afschrijven en bespreekbaar maken, is stap 1. Er hulp bij zoeken is stap 2. Sterkte hiermee. Het gevoel is heel begrijpbaar, en waarschijnlijk volkomen misplaatst, maar dat is met zo veel dingen. Wat je voelt, hoeft niet altijd ook zo te zijn.........zoek hulp voor je realitycheck. Er zijn vast dingen waar jij weer veel beter in bent, misschien ben jij gewoon een gevoeliger, intuïtiever persoon, en ben je minder goed in concentreren en theoretisch leren.... Niks mis mee...

**Geplaatst**: 29-05-17 12:59

Geplaatst: 29-05-17 12:59

De kern van je probleem zit hem in het vergelijken. En doordat zowel je broer als je zus zo succesvol zijn is het begrijpelijk, maar het is maar net waar je de lat legt. Wat je vergelijkingsmateriaal is. Als je broer en je zus niet zo waren, had je je waarschijnlijk heel anders gevoeld. Vwo, wauw daar had ik alleen maar van durven dromen. Doe ik niet gelukkig, omdat het toch uitgesloten is voor mij en ik gelukkig ben met wat ik wel kan. Ik heb zelf vmboT en daarna MBO4 gedaan en behalve dat mijn broer vwo en daarna universiteit heeft gedaan ken ik genoeg mensen die nog amper of niet het mbo hebben gehaald.
Verder denk ik ook dat het ermee te maken hebt dat jij nog in je vooropleiding zit en je broer en zus al helemaal 'hun doel' hebben bereikt. Maar ach jij kunt nog alle kanten op, zo kan je het ook zien. Al zou het misschien wel helpen als je het allemaal een richting kan geven als je specifiek voor een doel kan gaan.

**Geplaatst**: 29-05-17 13:32

Re: Ik voel me niets

Geplaatst: 29-05-17 13:32

Ik kan het me zo goed voorstellen Resistance! Mijn grote broer is slechts twee jaar ouder dan ik en heeft al een onwijs succesvolle baan in het bedrijfsleven. Heeft zijn universitaire bachelor cum laude gehaald, een master aan een prestigieuze Britse universiteit gedaan en had al een baan klaar staan nog voor hij afgestudeerd was. Ook mijn vader heeft een behoorlijk succesvolle baan.
Ik heb het gevoel dat ik nooit zo succesvol zal worden als zij. En dat is niet perse erg, maar ergens doet dat toch zeer.
En dat terwijl ik het zelf helemaal niet slecht doe. Ik doe een universitaire opleiding die ik waarschijnlijk op tijd ga afronden. Op de middelbare school deed ik het beter dan m'n broer. Maar toch heb ik altijd het gevoel dat het beter moet. Anderen zijn beter dan ik en dat mag niet ofzo. Niet dat ik hen dat succes niet gun, maar ik vind altijd dat ik dan dus nog beter m'n best moet doen. En dat lukt nooit en dan ben ik weer teleurgesteld...

Maar ik denk ook dat het zaak is hier hulp voor te zoeken. Het is niet goed om je eigenwaarde uit extrinsieke dingen te halen. Je moet jezelf niet de hele tijd willen vergelijken met anderen. Je moet leren om zelfvertrouwen uit intrinsieke zaken te halen. En dan niet "dit kan ik beter dan anderen", maar "dit doe ik goed". Maar dat is onwijs lastig en de meeste mensen kunnen dat niet alleen. Ik niet in elk geval. Want je huidige manier van denken zit zo ingebakken dat je iemand nodig hebt die je daar uithaalt en leert om anders te denken. En dan nog, waarschijnlijk zal het altijd wel een beetje bij je horen. Dat is niet erg, het kan ook motiveren. Maar nu demotiveert het. En dan moet dat gevoel worden afgezwakt.

**Geplaatst**: 29-05-17 15:00

Re: Ik voel me niets

Geplaatst: 29-05-17 15:00

Ongelofelijk bedankt voor de reacties allemaal!

Ik ga proberen alles te beantwoorden.

Het is niet zozeer dat ik zo ongelukkig ben; ik ben zelfs blij met mezelf. Ik heb plezier in het leven (met hier en daar een tegenslag). Wel kamp ik met een verlatingsangst, hier krijg ik momenteel cognitieve gedragstherapie voor. Ik heb nog niet heel erg het gevoel dat dit werkt, maar ik hoop dat dat nog komt.

Faalangst heb ik (denk ik) niet. In ieder geval niet bewust. Als ik iets leuk vind kan ik het meestal ook goed, maar het zit hem in dat leuk vinden. Als ik iets niet leuk vindt kan ik niet de motivatie vinden om er iets voor te doen. Zo heb ik veel aanleg voor pianospelen (wat ik ook goed kan); als dochter van twee pianisten die een pianoschool hebben is dat ook best logisch. Als kind won ik een paar prijzen, maar al gauw vond ik het niet leuk meer. Mijn ouders hebben me niet gepushd om verder te gaan, maar ze zeiden wel altijd: "als jij nog eens was gaan oefenen..."

Het is echt geen jaloezie. Ik neem niemand iets kwalijk, ik neem het mezelf meer kwalijk dat ik zoveel moeite heb om me tot iets te zetten en ik daardoor "wegval".

**Geplaatst**: 29-05-17 16:33

Geplaatst: 29-05-17 16:33

Dat klinkt al een stuk relativerender.

Kijk of je erachter kunt komen wat je nu echt wil. Dat kunnen meerdere dingen zijn uiteraard, en dat is maar goed ook, want niet alles zal haalbaar zijn. Maak keuzes vanuit het idee dat het niet iets ultiem hemelbestormends hoeft te zijn, en ook vanuit het idee dat het niet voor de rest van je leven is, maar wel voor de komende jaren. Maak autonome keuzes die echt van jou zijn en die niet zijn ingegeven door wat anderen van jou verwachten - of wat jij denkt dat ze van jou verwachten. En gá er dan ook voor, geef jezelf een schop op momenten dat het even minder leuk, uitdagend of makkelijk is, pak door om je doel te bereiken. Want dat hoort erbij, wat je ook doet of wie/wat je ook wilt worden. Succes ermee!

**Geplaatst**: 29-05-17 16:42

Geplaatst: 29-05-17 16:42

Los van het feit dat jezelf met anderen vergelijken niet goed is, vergelijk je jezelf ook nog eens met mensen die ouder zijn dan jij. Logisch toch dat zij meer bereikt hebben? Ze hebben jaren voorsprong op je.

Wees jezelf er bewust van dat het echt niet "normaal" is voor mensen van jouw leeftijd om al even ver te staan als een twintiger of dertiger. En die jaren wanneer je begin de 20 bent zijn net zo belangrijk voor wat je later gaat doen - je gaat studeren, leren, werken, ontdekken wat je wel of net niet leuk vindt. Dat zijn de jaren waarin je leven wat meer richting krijgt. Die jaren heb jij nog niet gehad, logisch toch ook dat jouw leven er dan nog niet hetzelfde uitziet als dat van iemand die al jaren werkt?

**Geplaatst**: 29-05-17 17:52

Geplaatst: 29-05-17 17:52

Ik snap heel goed dat je de behoefte voelt hier over te praten of het van je af te schrijven..
Ik heb een beetje in het zelfde schuitje gezeten, mijn ouders zijn dan wel uit elkaar en mijn vader heeft een nieuwe relatie (is zelfs getrouwd :')

) en zij heeft dus ook 2 dochters. Ik voelde me ook heel vaak het zwarte schaap omdat mijn jongste stiefzusje psychologie gestudeerd heeft, mijn oudste stiefzus heeft een goede baan als hostess en woont en werkt in Turkije en mijn broer heeft z'n havo diploma en heeft de pabo gedaan en doet nu een opleiding tot sportinstructeur.
Mijn stiefzussen en stiefmoeder zijn heel anders dan ik gewend ben, een beetje arrogant denk ik als je ze niet zou kennen waardoor ik me al snel het buitenbeentje voel, ik heb droge en sarcastische humor wat hun niet begrijpen etc.
Met mijn broer heb ik nu wel een heel goede band en ben ik ook heel trots op,
maar dan kom ik, 4 jaar gepest, hoe mijn broer altijd vertelde over alle belevenissen voelde ik me alleen maar rot. Wel m'n diploma (vmbo) gehaald, en inmiddels loop ik al 10 jaar te klooien met wat wil ik nou eigenlijk zelf.
Het contact is allemaal wat minder geworden door een ruzie 1,5 jaar geleden, heb mijn stiefzussen ook al lang niet meer gezien, moet ook zeggen dat vorig jaar de laatste thuis wonenden uit huis gegaan zijn en dat het ook deels daardoor is, mijn stiefzusje wil graag verhuizen, en toen ik plannen aan het maken was om te gaan samenwonen kreeg ik van m'n vader en stiefmoeder te horen dat zij dan wel mijn huis zou willen, ipv dat ze me zelf appt, dus het contact is heel anders.
Ik heb vaak bij mijn vader genoemd dat ik me het buitenbeentje voelde en iedereen probeert het wel weg te nemen dat gevoel maar dat lukt meestal niet, denk dat dat voor jou ook geldt?
Toen begin dit jaar mijn stiefzus er was en ze verlaat het sinterklaasspel gingen doen zou ik ook heen, het liep allemaal nogal anders ik voelde me weer het buitenbeentje al voor ik er was dus ben ik niet gegaan, als je dan vervolgens op facebook wel de meest gezellige selfies met #family etc ziet, met mijn vader en z'n vrouw erbij die absoluut niet met hun hoofd op facebook willen normaal dan doet dat wel weer pijn.
Ik ben er nu vooral overheen omdat ik naast met mijn vader en broer er een beetje afstand van genomen heb, ik kom er (sowieso) niet super vaak meer en hoewel als ik eerst naar het dorp ging waar ik weg kwam ik altijd naar m'n vader ging ga ik nu naar m'n moeder en heel soms dan langs m'n vader, maar sinds ze samenwonen is de sfeer daar gewoon heel anders en voelt het voor mij niet meer als thuis.

Misschien kan je het eens uitspreken? Misschien kan je gezin je helpen, zij kennen jou het beste denk ik.
Ik snap heel goed hoe je je voelt.. Hier ook een aardige achtergrond met verlatingsangst.
Verder weet ik niet zo goed wat voor advies ik je kan geven, mijn verhaal is natuurlijk wel wat anders gelopen maar misschien kan je er iets mee.. M'n inbox staat altijd open mocht je willen praten.

**Geplaatst**: 29-05-17 17:52

Geplaatst: 29-05-17 17:52

Yasmine schreef:
Los van het feit dat jezelf met anderen vergelijken niet goed is, vergelijk je jezelf ook nog eens met mensen die ouder zijn dan jij. Logisch toch dat zij meer bereikt hebben? Ze hebben jaren voorsprong op je.

Wees jezelf er bewust van dat het echt niet "normaal" is voor mensen van jouw leeftijd om al even ver te staan als een twintiger of dertiger. En die jaren wanneer je begin de 20 bent zijn net zo belangrijk voor wat je later gaat doen - je gaat studeren, leren, werken, ontdekken wat je wel of net niet leuk vindt. Dat zijn de jaren waarin je leven wat meer richting krijgt. Die jaren heb jij nog niet gehad, logisch toch ook dat jouw leven er dan nog niet hetzelfde uitziet als dat van iemand die al jaren werkt?

Dat is inderdaad zo, maar ook toen mijn broer en zus nog maar in hun tienerjaren waren (zelfs toen ze 14/15 waren) hadden ze al aardig wat bereikt. Onder andere dus mijn zus die overal in Europa concerten gaf. Niet dat ik de behoefte heb om concerten te geven, haha. Maar doordat ik het nakomertje ben sta ik overal bekend als "het zusje van". Er wordt altijd eerst gevraagd naar hoe het nu met hen gaat, en dan nog even kort naar mij of gewoon helema niet naar mij. Als er bezoek is praat het bezoek altijd met mijn broer en zus, en ze worden af en toe door bepaalde mensen nog net niet de hemel in geprezen. Niet dat ik die enorme behoefte aan aandacht nodig heb, ik hoef al helemaal niet de hemel in te worden geprezen. Maar ik wordt, als zij erbij zijn, compleet genegeerd (niet door mijn ouders uiteraard, die zijn zo niet). Ik hoef niet in het middelpunt. Ik hoef geen 100 veren in mijn reet. Maar het is toch lastig wanneer bezoek uitgebreid eerst met mijn zus praat, dan met mijn broer, en niet met mij...

**Geplaatst**: 29-05-17 18:14

Geplaatst: 29-05-17 18:14

Is dit iets wat je wellicht in de cognitieve therapie mee kan nemen? Of bespreekbaar kan maken met je therapeut? Wellicht kan hij/zij je aan de juiste contactpersoon helpen die jou met deze issue kan helpen.

In het stukje motivatie vinden voor dingen die ik niet interessant vind, herken ik mezelf heel erg. Ik kan ook echt geen enthousiasme opbrengen voor dingen die me niet boeien. Maakt studeren en het vinden van een studie/baan die ik leuk vind ook erg.. uitdagend.
De middelbare school heb ik ook met hakken over de sloot gehaald (uiteindelijk 6vwo afgerond) en mijn eerste jaar van de uni verliep ook verre van vlekkeloos (als in: heb ik niet gehaald). Nu op het HBO gaat het al een stuk beter in de zin van cijfers. Maar aan motivatie.. ik hoef voor mijn HBO geen moeite te doen en verveel me dus suf. Ik hoop mijn uitdaging te gaan vinden terug op de universiteit. Ik denk dat ik deze 4 jaar ook nodig had om te realiseren dat ik méér uit mezelf wil halen dan het HBO.

Begrijp me niet verkeerd: er is niks mis met HBO, alleen is het niet mijn eindstation.

Maar.. ik denk dat dit iets is waar Bokt je geen goede handvatten voor gaat kunnen geven, hoe graag iedereen elkaar ook wil helpen en steunen.

**Geplaatst**: 29-05-17 18:17

Re: Ik voel me niets

Geplaatst: 29-05-17 18:17

ik denk dat je vooral moet stoppen met jezelf te projecteren op je broer en zus.
zij zijn zij.
jij bent jij,niet hen,niet als hen,maar gewoon jezelf,niet minder,niet meer,maar anders,net zoals ook zij anders zijn.

**Geplaatst**: 29-05-17 18:42

Re: Ik voel me niets

Geplaatst: 29-05-17 18:42

Iedereen is gelukkig op zijn of haar manier. Mijn broer heeft een hele goede baan, goed salaris, leaseauto en woont in een duur huis. Maar hij staat wel 60 uur per week te werken.
Ik heb niet meer dan een Wajong uitkering en een baan. Maar ik kan ook geen 60 uur werken niet eens 20.
Ga eens bij jezelf na met de punten en kijk wat je gelukkig maakt.

**Geplaatst**: 29-05-17 18:44

Geplaatst: 29-05-17 18:44

Ik snap dat je denkt, het zal wel aan mij liggen, dat ze niet met mij praten en wel met mn broer en zus, ik ben zeker niet interessant genoeg of heb niks interessants te melden. Dat zegt echter ook wat over de anderen en niet alleen over jou. Ik vind het zeer onaardig dat ze je zo links laten liggen, en snap dat je daar mee zit.

Nomineer dit bericht ×