Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-05-17 14:05

Re: Relatie behouden met ouders kost teveel energie..

Geplaatst: 03-05-17 14:05

Mocht je een pb willen sturen dan mag dat hoor.

Voor een deel begrijp ik je helemaal, maar ga dit niet openlijk op internet zetten. Maar wat hier heeft geholpen is toch echt voor je eigen opkomen en je poot stijf houden hierbij. Is heel erg moeilijk, maar uiteindelijk heeft het een lange adem nodig maar komt goed en dat geeft echt rust.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-17 14:10

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-17 14:10

stefje schreef:
Wat apart dat je moeder een app aan je vriend stuurt, en niet aan jou...
Ik zou meer afstand gaan nemen van je ouders (als dat nu al niet gebeurt).
En afspreken dat er niet onaangekondigd langsgekomen wordt. Hebben ze je huissleutel?
Dat vinden je ouders wellicht niet fijn, maar tja voor jou moet het ook te doen zijn.
1x per week contact is echt niet weinig voor iemand met een eigen leven. Tja als ze dat weinig vinden dan is dat jammer. Van die klusspullen weghalen klinkt als een boze actie 'zoek het dan maar uit'.
Wellicht is het ook deels nog willen zorgen voor jou en dat ze zich ook zorgen maken...?
Mijn ouders dachten vroeger ook dat ik volledig zou ontsporen (ouder vriendje, het huis uit willen enz.)
Ik was de 'wildste' van de drie kinderen (en dan was ik nog rustig vergeleken bij vriendinnen ).
Overmatige bezorgdheid en een generatiekloof....

Probeer rustig te blijven, denk aan jezelf. Zeg wat je erbij voelt, en wat je wel wilt met je ouders. Sterkte!

Ze appte afgelopen week enkel met mijn vriend.
Ze hadden een nieuwe houtkachel gekocht voor buiten, stuurt ze het filmpje ervan naar mijn vriend..
Ik ben toch hun dochter? Voel me daarin een beetje aan de kant gezet.

Ze hebben inderdaad onze huissleutel waarvan ik dus wil dat ze die vandaag ook inleveren.
En ja die klusspullen ophalen voelt voor mij ook zo...
Dit hebben ze 2 jaar terug ook gedaan toen ik uit huis was gegaan, toen stond mijn vader onverwachts aan de deur met al mijn spullen die ik thuis nog had liggen.
Dat voelde voor mij als ''Hier je spullen en succes met je leven'' maar hun bedoeling was achter om weer contact proberen te zoeken.
Alleen pakken ze het dan nooit tactisch aan..

Mijn idee is dat vooral mijn moeder maar niet kan accepteren dat ik uit huis ben.
Dat ze allerlei dingen probeert te zien zodat ze kan zeggen van ''Zie je wel dat je nog niet zelfstandig en volwassen bent!'' en ''Was nou maar bij je moeder blijven wonen!''
Iemand uit de familie zei haar nog een paar jaar geleden, ''Wees blij dat ze niet aan rookt, drinkt en op straat hangt!''.
Ik ging netjes naar school, na school was ik altijd bij de paarden te vinden en ging nooit uit.
Als ik een 7 haalde kreeg ik te horen ''Als je geleerd had dan had je een 8 gehaald''.
Allemaal van die nare opmerkingen dat je het nooit goed genoeg kunt doen...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-17 14:12

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-17 14:12

mystery1980 schreef:
Hier ook iemand waarbij het nogal eens lastig loopt met mijn ouders. Wat mij erg geholpen heeft is bedenken waar mijn grenzen liggen, die opschrijven en me daaraan houden. Mijn moeder is ook overbezorgd en wilde dus mijn keuken gaan schoonmaken. Ik had besloten dat ze zich in mijn huis aan mijn regels moest houden en heb dus letterlijk gezegd, als jij met je vingers aan mijn keuken durft te zitten zet ik je mijn huis uit. Als ze dan nog niet luistert kun je desnoods de politie laten komen voor huisvredebreuk of daar evt mee dreigen. Jouw plek,jouw huis jouw regels. Als je zo duidelijk een lijn trekt is het misschien even lastig, maar door de duidelijkheid kan het uiteindelijk verbeteren. Ik heb na dit incident bijna een jaar geen contact gehad, daarna een goed gesprek en nu is een kleine aanwijzing genoeg als ze het weer eens probeert. Het kost mij nu duidelijk minder energie. Pb box staat open.

Ik heb haar met die situatie van de schuur ook letterlijk gezegd ''Dit is mijn huis en ik wil dat gewoon niet hebben'' maar dit negeerde ze compleet van alle kanten en ging gewoon door.
En zou het nogal heftig vinden om dan te moeten dreigen met de politie... Hier heb ik ook echt niet het lef voor

**Geplaatst**: 03-05-17 14:14

Geplaatst: 03-05-17 14:14

Ik heb ook een slechte verstandhouding met mijn moeder door wat ze gedaan of in haar geval niet gedaan heeft in mijn jeugd.
Breken kan ik nog niet. Maar het idee dat ze op een leeftijd is en elk moment hulp nodig heeft valt me ook zwaar.
Want dat kan en wil ik haar niet geven.
Nu krijg ik het voor elkaar om elkaar even te zien, maar dan ben ik wat blij weer weg te kunnen.

Sterkte ts. Wat je ook kiest, doe het vanuit jou hart. Niet omdat iets hoort.

**Geplaatst**: 03-05-17 14:16

Geplaatst: 03-05-17 14:16

Joolien schreef:
Lente schreef:
Pfoeh dat klinkt heftig...
Ik vraag me af of jouw moeder/ouders zelf wel eens bij een psycholoog zijn geweest?

Verder kan ik me aansluiten bij wat Jolien zegt. Ik heb er zo voor gekozen om 10 jaar geleden het contact met mijn vader te verbreken. Dat heeft me veel groei opgeleverd.

Ik heb het contact met mn vader 2 jaar verbroken, en ondanks dat t zwaar is, is het wel de beste keuze geweest. Dus tik em aan ouwe

Dit kan ik ook alleen maar bevestigen. Al een goede 2 jaar (en daarvoor ook al een goed jaar) de banden verbroken. Beste wat ik heb kunnen doen. Doet soms pijn want ' het zijn toch je ouders ' is iets wat je nog vaak gaat horen, maar je hebt je ouders niet kunnen kiezen.

Zoals je zelf beschrijft; wanneer zij op haar gedrag aangesproken wordt, kapt ze het af. Met zo iemand kan je op dit moment geen verandering aanbrengen, dus kan je ook niks mee verbeteren. Kies dan voor jezelf en voor je eigen rust.

Ook je ouders horen een verrijking te zijn in je leven. Niet een kwelling en een olifant op je borstkas.

**Geplaatst**: 03-05-17 14:34

Geplaatst: 03-05-17 14:34

tijger22 schreef:
Annet_Dottie schreef:
Ik ben zelf ook redelijk optijd uit huis gegaan omdat ik thuis veel ruzies had met beide ouders (ze waren al wel gescheiden maar liep een beetje heen en weer tussen de een en de ander), eenmaal uit huis is het wel verbeterd maar kon ik alsnog knallende ruzies met mijn moeder hebben, de laatste keren zo drastisch dat we elkaar echt een paar weken en zelfs een keer 3 maanden niet hebben gesproken, maar weet je wat, daarna was het wel klaar en nu hebben we nog wel eens ruzie maar sindsdien (is 1,5 jaar geleden) nooit weer zo erg als toen. Ik spreek mijn ouders helemaal niet zo super vaak, met een beetje mazzel 1 keer in de week, ene keer vaker andere keer minder, vind het dus raar dat je ouders gaan zeuren dat je een week niets van je laat horen..
Ik zou hierin oprecht even voor jezelf kiezen en gewoon met ze in gesprek gaan en aangeven dat je het niet trekt allemaal en dat het je heel veel stress kost en dat je voorlopig even geen contact met ze wil en dat jij weer contact op neemt wanneer jij er weer klaar voor bent en dat ook hun die tijd maar moeten gebruiken om na te denken over hoe ze soms tegen jou praten.. Je hoeft geen definitief contact te verbreken toch? Begin inderdaad eens bij een half jaartje ofzo, het blijven je ouders en als het goed is zullen ze jou steunen en je ook de tijd gunnen als jij normaal aan geeft die nodig te hebben even zonder hun.
Succes en sterkte!

Ging het maar zo makkelijk...
Mijn moeder is echt iemand die de regie in eigen handen wil hebben.
Als ik zo hier en daar eens een opmerking maak van goh ik ben soms te lui/moe om de tafel af te ruimen na het eten dan krijg ik een opmerking van ''Tja had je maar thuis moeten blijven wonen!''.
We hadden op dinsdag altijd de afspraak om bij mijn ouders te eten.
Na een feestweekend en de maandagavond familie over de vloer te hebben gehad gaf ik aan dat ik lekker een avondje thuis wilde zijn.
Kreeg ik alleen als antwoord ''Ok'' en daarna hoorde ik niks meer.
Laatst kwamen ze ook bij ons onder het mom ''even de lampen ophangen''.
Vonden we super fijn dat ze kwamen helpen!
Komt ze er ineens mee dat ze bij MIJ de schuur op wil gaan ruimen, ik aangegeven dat ik dat niet die dag wilde gaan doen aangezien we daar een andere dag voor wilde plannen zodat we een container neer konden zetten en meteen alle troep weg konden gooien.
Dit wilde ze gewoon niet horen en ze ging jawel gewoon lekker op d'r eigen houtje MIJN schuur opruimen?!
Ondanks dat ik aan had gegeven dat ik dit niet wilde hebben deed ze het gewoon, ik ben maar naar binnen gelopen...
En tuurlijk was ik blij dat de schuur achteraf grotendeels op was geruimd maar het gaat om de manier waarop...

En als ik aangeef dat ik gewoon wat ''minder'' contact wil dan voelt ze zich gebruikt of aan de kant gezet...

Als ik het allemaal zo lees zou ik ook echt oprecht willen voor jou dat het zo makkelijk was, wat een vreselijk nare situatie voor je.. Ik bedoelde het ook zeker niet ter vergelijking met jou situatie want jou situatie is voor zover ik op kan maken uit jou OP en reacties alles behalve makkelijk..
Het stukje van de schuur is voor mij wel heel erg herkenbaar, toen ik uit huis was en mijn moeder kwam langs was het altijd kan ik wat voor je doen? Lag er was zou zij het opvouwen, had ik gekookt voor haar of stond er nog een afwas van een paar dagen zou zij me wel even helpen met afwassen, zij bepaalde de taken, begin jij met de afwas dan vouw ik je was wel op. Waarop ik 9 van de 10 keer antwoorde nee hoeft niet, ik woonde tevens met een huisgenoot en we hadden dus afspraken over het huis stofzuigen de gezamenlijke afwas etc. Soms zei ik dan dus ook de afwas is voor m'n huisgenootje, was ik bijvoorbeeld even de vuilnis weg brengen, kwam ik terug stond zij toch de afwas te doen "ja dan is dat toch opgeruimd". Zo wilde ze altijd helpen, goed bedoeld maar ik wou dat niet, ik was uit huis gegaan om zelfstandig te worden en dus is het mijn verantwoordelijkheid dat er gestofzogen word, de was opgevouwen word, de afwas gedaan word, als mijn mama nog standaard wekelijks komt om dat voor mij te doen was ik wel thuis blijven wonen.. Ik heb het uiteindelijk vaak maar geaccepteerd want als ik nee zei en even weg was (desnoods om te plassen) was zij er vervolgens toch maar aan begonnen. Tot ik echt een keer uit mijn slof geschoten ben naar haar, voor de zoveelste keer had ik nee gezegd en deed ze het toch waarop ik zei ik zei toch nee?! Vraag het dan ook niet als je het toch doet! Hierop opnieuw ja ik bedoel het goed dit en dat maar toen kwam alles er uit en zei ik ook ik ben uit huis gegaan om op eigen benen te staan, elke keer neem je alles voor me uit handen maar als ik zeg nee is het nee, het is wel mijn huis en ik bepaal of ik nu de afwas weg wil hebben ja of nee! Zo erge ruzie dat ik haar de deur uit gezet heb, een tijdje later belden we elkaar op en hebben we het er over gehad en begreep ze mijn reactie zelfs wel en bood ze haar excuses aan en zei ze dat ze trots op me was dat ik het allemaal zelf wil doen en dat ze in het vervolg niks meer zomaar doet bij mij in huis mits ik er om vraag..
Misschien niet geheel vergelijkbaar, maar in mijn geval was het voor mijn moeder ook een stukje loslaten, dat ik een keer echt boos geworden ben heeft gewoon wel echt geholpen want anders zou ze me altijd maar blijven moederen alsof ik nog een klein kind ben.. En ik denk dat jij dat aan je moeder ook echt wel duidelijk mag maken, duikt zij jou schuur in terwijl jij een andere dag daarvoor gepland had, uh mam dat hoeft niet, dankje voor je hulp maar dat doen wij een andere keer even. Gaat ze toch door mag je best even duidelijk maken dat het jou huis + jou schuur is en dat je het niet leuk vind dat zij toch door gaat terwijl jij hebt gezegd dat je dat niet wil. Dan loopt ze maar gekwetst of iets weg, dan leg je op een rustiger moment eens uit dat je begrijpt dat het goed bedoeld is maar dat het jou zaken zijn en dat als jij niet wil dat het gebeurd dat het dus ook niet gebeurd.

En tja dat je eigen moeder dan zegt dat ze zich gebruikt of aan de kant gezet voelt, is echt haar probleem, sorry dat ik het zeg maar dat vind ik zo'n flauwe kinderachtige opmerking van je moeder, dat zou voor mij waarschijnlijk alleen maar boosheid losmaken en er juist voor zorgen dat ik zeg nou prima als jij mij niet begrijpt hoef ik je echt voorlopig niet te zien of te spreken. Dan kan zij eens even gaan nadenken of het terecht is dat ze zegt dat jij haar gebruikt.. Het is wel je moeder maar je hoeft niet letterlijk alles te pikken wat ze zegt..
Aan de ene kant wil ze je niet kwijt maar aan de andere kant duwt ze je zelf weg maar ik heb het idee dat ze dat zelf helemaal niet door heeft.
Echt ontzettend lastig en ik leef echt met je mee, lijkt me echt een situatie om doodmoe van te worden zo :(:)

**Geplaatst**: 03-05-17 14:40

Geplaatst: 03-05-17 14:40

Wat een nare situatie.
Het lijkt erop dat je moeder er moeite mee heeft dat jij nu aan je eigen toekomst en leven gaat bouwen. Ergens begrijpelijk en volgens mij hebben alle moeders dat.

Alleen jammer dat jou moeder er nogal volhardend in lijkt te zijn.

Mijn moeder was ook vreselijk toen ik uit huis ging (ik was net 17) en ook zij meende in mijn huis te kunnen bepalen wat er nog schoon gemaakt moest worden etc, ook ik heb daar heel lang niet tegen in durven gaan tot ik er op een bepaald moment zo klaar mee was dat ik haar heb gezegd dat het mijn huis,mijn huishouden en mijn leven is en als het haar niet aanstond ze de deur wist te vinden.

De boodschap was duidelijk en ze heeft niet meer geprobeerd om mijn huis,regels,huishouden etc over te nemen. Vorig jaar is er wel weer iets voorgevallen, ging om onze kinderen die daar logeerden. Ik was het niet eens met de gang van zaken en heb mijn kinderen daar op gehaald. Waarbij ik heb gezegd waarom ik niet achter hun 'idee 'stond en dat het mijn kinderen zijn en dat ik voor hun bepaal en niet opa(mijn stiefvader) en oma.

Wbt mijn vader, mijn ouders zijn gescheiden toen ik anderhalf was. Ik heb jaren contact met mijn vader gehad en in 2009 heb ik eindelijk het contact durven te verbreken.. Ik wou dat ik eerder het lef had gehad.

**Geplaatst**: 03-05-17 14:50

Re: Relatie behouden met ouders kost teveel energie..

Geplaatst: 03-05-17 14:50

TS, je zult je eigen grenzen moeten stellen om je eigen leven op te kunnen bouwen, maar ook deze goed moeten afstemmen met je vriend.
Als jij en je vriend daar niet samen in op kunnen trekken, wordt het wel lastig.
Veel sterkte en moed gewenst.

**Geplaatst**: 03-05-17 15:00

Geplaatst: 03-05-17 15:00

Ik denk waar je ouders niet duidelijk zijn (signalen geven die iets anders betekenen e.d.) jij zelf overduidelijk moet zijn. Ik merk nog in contact met mijn vader dat hij vaak iets zegt maar iets anders bedoelt. Ik ben niet opgevoed met doorvragen over gevoelens die erachter zitten, maar heb geleerd o.a. in andere sociale contacten dat dat gewoon mag :-)

. Ik denk soms nog van huh kan je dat dus gewoon vragen? Ergens een ander gevoel bij krijgen dan wat iemand zegt blijkt vrijwel altijd ook te kloppen... U zegt nu dus ... tegen mij, maar bedoelt u misschien ...? Doorvragen, soms moet iemand een gevoel kwijt in een nare opmerking en bij doorvragen realiseert die persoon zich ook dat dat niet handig was... Ik botste vroeger met mijn vader (hard tegen hard), tegenwoordig weet ik dat rustig blijven veel meer oplevert :-)

.

Een sleutel terugvragen ofwel heel veel duidelijkheid wanneer de sleutel gebruikt kan worden geeft ook duidelijkheid (en eerst wat wrevel, maar ja dat is dan maar zo).

Laatst bijgewerkt door stefje op 03-05-17 15:01, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-17 15:01

Geplaatst: 03-05-17 15:01

Ik herken veel in je verhaal TS, mijn relatie met mijn moeder is sinds de scheiding van mijn ouders 9 jaar geleden steeds slechter geworden.
Zij is inmiddels gediagnosticeerd met manische depressiviteit en ik heb er voor gekozen een minimaal contact te hebben.
Zolang het contact oppervlakkig blijft gaat het goed, gaan we de diepte in dan komt ze met verwijten, beschuldigingen en kwetst ze mij bewust in haar poging het goed te doen. Op zo'n moment verbreek ik het contact gedurende een x periode.

Ik heb inmiddels geaccepteerd(op mijn 30e) dat ik geen moeder-moeder heb die ik zo graag en zo lang had willen hebben.
Het contact wat er is, is voor haar belangrijk. Ik doe dit voor haar en ik ben continu mijn grenzen aan het bewaken en zo nodig aan het aangeven.
Inmiddels ben ik erachter dat dit de enige manier is die niet destructief voor mij is; hard maar wel helder.
Het heeft mij héél veel rust gegeven om niet continu aan mezelf voorbij te gaan ten einde om de ''relatie'' goed te houden.

Veel sterkte en succes!

**Geplaatst**: 03-05-17 16:05

Re: Relatie behouden met ouders kost teveel energie..

Geplaatst: 03-05-17 16:05

Ts praat met je vriend.
Zoek uit wat jullie grenzen zijn.
Kunnen jullie samen die grenzen aangeven richting anderen.

In het begin is het rot om je moeder, familie het huis uit te sturen.
Uiteindelijk passen ze zich wel aan als ze je toch willen blijven zien.
En anders blijven ze maar weg.

**Geplaatst**: 03-05-17 16:18

Geplaatst: 03-05-17 16:18

Wat een vervelende situatie zit je in zeg TS.. Ik kan je helaas niet echt van een praktisch advies voorzien, maar wil wel even laten weten dat ik het knap vind dat je er relatief nuchter mee om lijkt te gaan en graag de band wilt herstellen.

**Geplaatst**: 03-05-17 16:30

Geplaatst: 03-05-17 16:30

MacavityL schreef:
Klinkt bijna als munchausen by proxy, heb je al eens bij de psycholoog/psychiater aangegeven dat je daar voor de zoveelste keer zit omdat je moeder denkt dat er iets is maar dat je zelf geen problemen ervaart en onderzoek steeds uitwijst dat er niets aan de hand is?

Daar moest ik ook meteen aan denken. Dat zou misschien een hoop verklaren.

**Geplaatst**: 03-05-17 16:31

Geplaatst: 03-05-17 16:31

Is ts steeds ziek dan? Gemaakt door haar moeder?
Iemand psychisch niet oke vinden valt daar niet onder.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-17 16:34

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-17 16:34

bruintje123 schreef:
Is ts steeds ziek dan? Gemaakt door haar moeder?

Ik ben uit huis gegaan na een hele heftige avond.
Ik ben toen letterlijk uit huis gevlucht, had een waas voor mijn ogen en heb die avond een gesprek gehad met de politie agenten die mij toen ook gezocht hebben.
Zo erge paniek dat ik door 4 man heen kwam die bij de deur stonden om me tegen te houden.
Psychisch was ik aan de grond.

Ik ben niet ziek gemaakt door mijn moeder, maar psychisch heeft ze me wel naar beneden gehaald.

**Geplaatst**: 03-05-17 16:37

Geplaatst: 03-05-17 16:37

Tijger ik doelde op de mensen die zeiden of je moeder proxy bij munchausen heeft.

Dat jij er op een keer aan onderdoor gaat is niet gek.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-17 16:39

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-17 16:39

bruintje123 schreef:
Tijger ik doelde op de mensen die zeiden of je moeder proxy bij munchausen heeft.

Dat jij er op een keer aan onderdoor gaat is niet gek.

Daar zullen we waarschijnlijk nooit achter komen aangezien ze fel tegen hulpverlening is als die te dicht bij haar komen.

**Geplaatst**: 03-05-17 16:42

Geplaatst: 03-05-17 16:42

Nou ik dacht dat MbP alleen met fysiek ziek maken te had, maar psychisch valt er ook onder.

Citaat:
Het Münchhausen-by-proxysyndroom

Een vorm van lichamelijke kindermishandeling is het Münchhausen-by-proxysyndroom (MHPS). Deze vorm van mishandeling wordt ook wel Medical Child Abuse genoemd, of Pediatric Condition Falsification. In de meeste gevallen van het Münchhausen-by-proxysyndroom mishandelt de moeder haar kind, maar de plegers kunnen ook vaders, babysitters, verpleegkundigen of adoptiemoeders zijn. De moeder maakt haar kind opzettelijk ziek of beweert dat het ziek is. Bij het Münchhausen-by-proxysyndroom kunnen psychische, sociale of lichamelijke afwijkingen en ziekten veroorzaakt, verzonnen of verergerd worden. Artsen onderzoeken het kind maar kunnen niets vinden. Als ze wel iets vinden, heeft de ouder de ziekteverschijnselen opgewekt, bijvoorbeeld door het kind te vergiftigen.

bron: http://www.nji.nl/Het-Mnchhausen-by-proxysyndroom

Ts, heb je nu misschien niet veel aan, maar het is wellicht interessant om eens met je behandelaar te bespreken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-17 16:43

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-17 16:43

lieveli schreef:
Nou ik dacht dat MbP alleen met fysiek ziek maken te had, maar psychisch valt er ook onder.
Citaat:
Het Münchhausen-by-proxysyndroom

Een vorm van lichamelijke kindermishandeling is het Münchhausen-by-proxysyndroom (MHPS). Deze vorm van mishandeling wordt ook wel Medical Child Abuse genoemd, of Pediatric Condition Falsification. In de meeste gevallen van het Münchhausen-by-proxysyndroom mishandelt de moeder haar kind, maar de plegers kunnen ook vaders, babysitters, verpleegkundigen of adoptiemoeders zijn. De moeder maakt haar kind opzettelijk ziek of beweert dat het ziek is. Bij het Münchhausen-by-proxysyndroom kunnen psychische, sociale of lichamelijke afwijkingen en ziekten veroorzaakt, verzonnen of verergerd worden. Artsen onderzoeken het kind maar kunnen niets vinden. Als ze wel iets vinden, heeft de ouder de ziekteverschijnselen opgewekt, bijvoorbeeld door het kind te vergiftigen.

bron: http://www.nji.nl/Het-Mnchhausen-by-proxysyndroom

Ts, heb je nu misschien niet veel aan, maar het is wellicht interessant om eens met je behandelaar te bespreken.

Dankjewel, ik ga het eens lezen!

**Geplaatst**: 03-05-17 16:44

Geplaatst: 03-05-17 16:44

Als je leest wat er bij die ziekte hoort klinkt het daar niet naar.
Als de ene ziekte niet lukt zoeken of maken ze wel eens ander.
Niet alleen maar zeggen die peut is niet goed op naar de volgende.

Dat er wat mis is zeker.
Dat herken ik ook bij mijn moeder. Maar die wijst ook alle hulp af. Dus dat betekend dat ik daar ook niet kan helpen en aan mezelf moet denken.

**Geplaatst**: 03-05-17 17:41

Geplaatst: 03-05-17 17:41

Anoniem schreef:
Joolien schreef:

Ik heb het contact met mn vader 2 jaar verbroken, en ondanks dat t zwaar is, is het wel de beste keuze geweest. Dus tik em aan ouwe

Dit kan ik ook alleen maar bevestigen. Al een goede 2 jaar (en daarvoor ook al een goed jaar) de banden verbroken. Beste wat ik heb kunnen doen. Doet soms pijn want ' het zijn toch je ouders ' is iets wat je nog vaak gaat horen, maar je hebt je ouders niet kunnen kiezen.

Zoals je zelf beschrijft; wanneer zij op haar gedrag aangesproken wordt, kapt ze het af. Met zo iemand kan je op dit moment geen verandering aanbrengen, dus kan je ook niks mee verbeteren. Kies dan voor jezelf en voor je eigen rust.

Ook je ouders horen een verrijking te zijn in je leven. Niet een kwelling en een olifant op je borstkas.

'Maar het zijn wel je ouders' of 'het is wel je vader' vind ik altijd zo'n dooddoener. Ik ben wel hun dochter, en dat vind ik belangrijker dan andersom.

**Geplaatst**: 03-05-17 20:03

Re: Relatie behouden met ouders kost teveel energie..

Geplaatst: 03-05-17 20:03

Joolien; vind ik ook hoor. Wanneer ik dat te horen kreeg gaf ik ook doodleuk aan; en ik hun dochter maar daar hebben zij geen boodschap aan, en andersom dus ook niet. Vind dat dus ook een bull opmerking, ben ik absoluut met je eens maar dat is wel iets wat je veel te horen kan krijgen, voorla door vrienden-van.. En dan moet je toch wat sterker in je schoenen staan wil je je daardoor niet laten 'foppen'. Ik was 1x namelijk wel zo stom, heb ik nu nog spijt van..

**Geplaatst**: 03-05-17 20:24

Re: Relatie behouden met ouders kost teveel energie..

Geplaatst: 03-05-17 20:24

Ik herken veel van mijn ouders in jou verhaal. Mijn vader is gewoon egoïstisch en mijn moeder heeft persoonlijkheidsstoornissen. Ik heb nog nauwelijks contact en dat doet echt deugd. Mijn vriend merkt dat ook heel hard aan mij als ik contact heb gehad met 1 van de 2. Die mensen slagen er heel hard in om in een slachtofferrol te kruipen en alles op jou te dumpen.

**Geplaatst**: 03-05-17 22:04

Geplaatst: 03-05-17 22:04

Kies voor jezelf TS. Dan heeft je moeder/je ouders de keus om bij te draaien of niet....Sommige mensen vergeten of durven niet in de spiegel te kijken en wijzen altijd liever naar een ander.

Die brief vind ik een hele goede tip! Sterkte.

Lay_D schreef:
Wat een nare situatie.
Het lijkt erop dat je moeder er moeite mee heeft dat jij nu aan je eigen toekomst en leven gaat bouwen. Ergens begrijpelijk en volgens mij hebben alle moeders dat.

Vind dat, als moeder zijnde van (zo goed als) volwassen kinderen, niet begrijpelijk, kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik daar een uitzondering in ben. Hopelijk niet.

**Geplaatst**: 03-05-17 23:15

Geplaatst: 03-05-17 23:15

Voor mij heeft het enorm geholpen om afstand te nemen, letterlijk.
Ik ben 80km verderop gaan wonen en kreeg daar gevoelsmatig ademruimte door want nu ben ik niet meer zo makkelijk beschikbaar.
Ik zie mijn moeder nu nog 6-10x per jaar en tussendoor hebben we contact via what's app, messenger en telefoon, soms 5x per week maar meestal 2-6x per maand.
Onze band is sindsdien enorm verbeterd.

En alleen als ze eens hier logeert doet ze ongevraagd wat aan mijn huishouden, meestal is dat dan even de kastdeurtjes afnemen na het afwassen ofzo.
Als ze alleen blijft eten dan overlegt ze altijd even of ze de afwas mag doen oid en als ik zeg dat dat niet nodig is dan zet ze het hooguit even in de week.

Nomineer dit bericht ×