Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-05-17 22:13

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 15-05-17 22:13

Ik kon ver met je meegaan totdat je bij de lopende band aangaf dat het te zwaar is om een jaar te doen.

Hey, ik begon ook niet met mijn droombaan. Bijna iedereen begint met een baan die lastig is, waarvan blijkt dat het niks is.
Maar iedereen begint "ergens" .

Waarom ben je teleurgesteld in je therapeut? Omdat die niet het antwoord geeft wat je wilt horen?

**Geplaatst**: 15-05-17 22:30

Geplaatst: 15-05-17 22:30

Toevallig dat ik dit topic tegenkom, ik had het erover thuis dat achter de kassa zitten niks voor mij is. Ben dan wel niet angstig, bij sommige mensen wel verlegen. Maar ik denk heel veel en ben bang dat ik m'n gedachten zeg of mij raar verspreek. Mijn familie vond dit maar raar van mij en heeft er zelf nooit last van gehad. :')

Helaas kom ik er niet onderuit om veel contact te hebben met andere mensen.
Maar als je 6 jaar met anderen in een klas hebt gezeten, moet het wel lukken denk ik, tenzij je echt niet naar buiten durft. Als je werken achter de kassa niets vindt, zou ik het niet doen. Veel werk waar je alleen maar een middelbare school diploma voor nodig hebt, is lichamelijk best zwaar. Dan Kun je beter geen tussenjaar nemen.

**Geplaatst**: 15-05-17 22:50

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 15-05-17 22:50

Is het angst of onzekerheid? Ik lees namelijk dat je wel naar school gaat. Hebt geprobeerd in de horeca te werken en dat dat wel redelijk ging. Dat je best groom wil worden of een kamp wil begeleiden. Toch werk waar je veel met mensen te maken hebt. Ik lees dus eerder een verhaal en post van een onzeker iemand die nog moet leren de drempel over te gaan en moet zien hoe werk echt werkt. Dat houdt ook in dat bij de start van een baan dat je de eerste dagen, weken, maanden moet wennen aan je werk en je daarna pas in een ritme komt. Zeker bij fysiek zwaar werk moet je lijf daar ook in mee en dat kost tijd.

**Geplaatst**: 15-05-17 23:38

Geplaatst: 15-05-17 23:38

Ik had ook last van dergelijke angsten toen ik 16 was. Was ook een erg onzeker meisje. En toen werkte ik ineens in de horeca. Dat was even schrikken. In het begin verstopte ik me letterlijk met mijn hoofd in de koelkast als er gasten binnen kwamen. Want daar durfde ik echt niet heen. Het liefste rende ik weg. Maar ik heb veel kansen gekregen en ben er zo positief door veranderd!
Ik ben zoveel zelfverzekerder geworden en heb zoveel sociale skills geleerd. Ik ben nu 23 en werk nog steeds met heel veel plezier in de horeca en mag ook wel zeggen dat ik ondertussen best goed ben in mijn werk!

Als je echt merkt dat zelfs tijd en het aangaan niet helpt zal ik hulp gaan zoeken als ik jou was. Want dan zal het je gaat tegen houden, ook later. Dan kun je het beter aanpakken als je nog jong bent.

**Geplaatst**: 16-05-17 09:33

Geplaatst: 16-05-17 09:33

ruitje schreef:
Ik kon ver met je meegaan totdat je bij de lopende band aangaf dat het te zwaar is om een jaar te doen.

Hey, ik begon ook niet met mijn droombaan. Bijna iedereen begint met een baan die lastig is, waarvan blijkt dat het niks is.
Maar iedereen begint "ergens" .

Waarom ben je teleurgesteld in je therapeut? Omdat die niet het antwoord geeft wat je wilt horen?

Ik ga hier wel in mee. Ook het feit dat je aangeeft dat je een dag hebt proef gedraaid in een restaurant en dat je erg vermoeid was. Dus de conclusie dat het werk in een restaurant te zwaar is.
Het lijkt me logisch als je een dag ergens begint dat het vermoeiend is, dat is het voor iedereen. Nieuwe indrukken, alles moeten leren, ook al is het rustig dan zal het mentaal toch zwaar zijn. Heb het gevoel dat je erg snel opgeeft en denkt dat je iets niet kunt.
Geef het wat meer tijd, vermoeid zijn is niet erg, dat ben ik ook na een dag werken.

**Geplaatst**: 16-05-17 09:46

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 16-05-17 09:46

Misschien is het een goede zet om ook je lichamelijke conditie een stuk op te vijzelen, wanneer je lichamelijk goed in je vel zit, werk vol kunt houden dan haak je ook niet zo snel af. En wat betreft zwaarte, elk werk is vermoeiend, is het niet lichamelijk dan wel geestelijk.

**Geplaatst**: 16-05-17 10:00

Geplaatst: 16-05-17 10:00

DezeNaam schreef:
zonnebloem18 schreef:
Ik was na therapie en anderhalf jaar post toe aan iets anders en ben toen vrijwilligerswerk erbij gaan doen. De cognitieve gedragstherapie is dan ook wel echt een goede om mee te beginnen.

Over cognitieve therapie heb ik ook wel al wat gelezen. Misschien kan ik het wel proberen maar ik ben het de laatste tijd wel wat aan het opgeven op therapeuten.
Vorige donderdag had ik een afspraak en ik heb geprobeerd om het sociale gedeelte te bespreken waarop zei dus ook gewoon zei 'Misschien is het wel eens goed om het eens te proberen, het is toch maar voor een paar weken.' Waarop ik iets zei van dat ik snel in paniek geraak bij bijvoorbeeld dingen als geld teruggeven waarop zei zegt dat de kassa dat toch voor je doet. En dat is het nu net, het boeit me niet of de kassa het voor me doet of niet, het gaat gewoon níet. En uiteindelijk probeerde ze de halve paniekaanvallen op mijn aandachtsprobleem af te schuiven.
Dus ik ben wel weer vrij teleurgesteld in mijn therapeut. Zal binnenkort misschien weer naar iets anders gaan moeten kijken.

Maar wat verwacht je dan van je therapeut?
Je kan wel situaties vermijden om niet in de angst te schieten, maar daar raak je uiteindelijk niet zoveel verder mee. Soms moet je een stukje uit je comfortzone komen om op langere termijn iets aan het probleem (in dit geval je angst) te veranderen. Makkelijk? Nee absoluut niet! Maar zeker wel het proberen waard!
Ikzelf heb meer dan een jaar absoluut niet over straat durven lopen, durfde nog niet twee huizen verder gaan. Maar met de steun van vele mensen deed ik dit toch. Heeft heel lang geduurd en met voortdurend zoeken naar oplossingen, maar nu ben ik na verschillende jaren wel zo ver dat ik alleen zowel in binnen- als buitenland hele afstanden doe. Dat had echt niet gelukt als mensen mee waren gegaan in mijn angst en ik het niet probeerde.
Ik heb daarnaast ook behoorlijk angst gehad voor mensen die ik niet kende, wel, ik werk nu intensief met mensen. Enerzijds collega's, maar anderzijds ook veel contact met cliënten van verschillende leeftijden, verschillende achtergronden, verschillende culturen,...

Ik snap dat je het antwoord van je therapeut niet zo prettig vindt en je misschien zelfs het gevoel hebt dat ze jou niet begrijpt, maar jouw therapeut bekijkt het gewoon vanuit een andere invalshoek. Ze wil jou net helpen om van die angst af te komen in plaats van ervoor te blijven weglopen.

**Geplaatst**: 16-05-17 11:32

Geplaatst: 16-05-17 11:32

Joolien schreef:
Soms is het gewoon tussen je oren zitten of het gewoon doen geen remedie. Als de angst echt te intens is, is 'het gewoon doen' geen oplossing, dat maakt de angst alleen maar groter.

Voordat je een baantje gaat zoeken, zou ik eerst eens met je psychiater bespreken. Wat maakt je angstig, waar ben je bang voor? Pas als je vragen kunt geven op deze antwoorden, kun je verder.

Jezelf in het diepe gooien helpt meestal wel degelijk, maar het succes hangt af van het opgeven of niet en of je successen behaalt. Als je sociale angst steeds bevestigt wordt helpt het inderdaad niet.

Je kan er ook voor kiezen het stapsgewijs te doen, dat maakt het risico op negatieve ervaringen ook wat minder groot en je kan je zelfvertrouwen langzaam opbouwen. Zo ben ik voor mijn sociale angst begonnen met een cursus presenteren, daarna ben ik les gaan geven aan studenten en nu werk ik op allerlei gebieden in retail. Maar als ik mezelf niet hoefde te pushen had ik het nooit gedaan.

Ik had de keuze: me eroverheen zetten of van 300 euro per maand leven (op mezelf). Uiteindelijk bleek het allemaal reuze mee te vallen maar dat is achteraf.

Ik heb echt het gevoel dat ik het eerder had moeten doen, ook het baantje dat ik nu heb heeft me zoveel geholpen. Ik krijg heel veel opmerkingen over mijn retail baantje terwijl ik een opleiding bij de uni gedaan heb, maar ik heb hierbij zoveel meer geleerd dan in al mijn jaren op de uni. Sociale skills moet je niet onderschatten, het is niet dat je ze MOET hebben, maar het geeft je zoveel meer zelfvertrouwen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-05-17 17:55

Geplaatst door de TopicStarter : 16-05-17 17:55

@Suuszels: ik heb niet direct iemand die ik zou 'vertrouwen' om mee te nemen naar een therapeut. Denk dat het ook wel deels aan mezelf ligt omdat ik het slecht uit kan leggen.
Buiten paardrijden heb ik niet veel andere hobby's, ik ga graag met dieren om ja maar daar vind je niet snel werk in. :p

@Bigone: ik schiet zeker niet alles af. Maar in het verleden heb ik wel al eens een aantal dingen geprobeerd waardoor ik weet dat ze simpelweg niet lukken. Ik denk dat het eerder te maken heeft met het soort contact dat je hebt met de mensen, in mijn geval dan toch. Bij kamp zijn het jonge kinderen, die zijn daar omdat ze het fijn vinden om iets bij te leren en jij hebt de kennis om hun iets te leren. Ik ben er vrij zeker van dat er niet snel een kind zal zijn dat mij zal kunnen betrappen op een fout, dus dan kan ik inderdaad ook niet falen en dan voel ik mij ook 'veilig'.
En mijn lichamelijke conditie is wel oké hoor.

@Dani199764; spijtig dat je dat zo ervaart.. Heb je hier professionele hulp voor?

@Mirriezz; dat kan nog wel een idee zijn inderdaad. Als ik het nu zo bekijk komt mijn angst voor het kassawerk en de horeca denk ik voornamelijk doordat ik ook slecht ben in wiskunde, en nee het is geen hoge wiskunde maar als er iemand op mijn vingers staat te kijken bij iets wat ik niet goed kan blokkeer ik. En voornamelijk als je echt onder druk moet werken, doorwerken is oké en logisch maar ik krijg al snel de neiging om te snel te willen handelen dan ik kan.

@Ruitje; je kan toch ook niet zeggen dat het simpel is? Natuurlijk kan je niet met leuk werk beginnen, maar een jaar lang elke dag dezelfde handeling doen wordt mentaal wel heel vervelend.
Ik ben teleurgesteld omdat zij er haar eigen verhaal van gemaakt heeft en het op mijn aandachtprobleem gestoken heeft.

@Gucci_; wat vervelend dat je dit ook hebt! Maar wel begrijpelijk inderdaad. Mijn ouders zouden het ook niet begrijpen als ik dit vertel. Met lichamelijk zwaar werk heb ik eigenlijk nog niet direct zo een probleem gelukkig.

@Thats_Me; ik denk een combinatie van beiden. Met een kamp werk je uiteindelijk bijna constant met dezelfde mensen, de manege is ook vaak 'jouw' plek dus je voelt je er ook op je gemak. Het horeca werk dat ik eerst gedaan heb was ook in de manege, uiteindelijk 'viel het mee', maar ik kende ook heel wat mensen daar en alles werd me uitgelegd, kon altijd om hulp vragen. Maar er waren wel momenten waarbij het helemaal niet ging.

@Inney; Fijn dat je er uiteindelijk over bent geraakt! Het is inderdaad het beste om het vroeg aan te pakken.

@pinto_1; vermoeid zijn is inderdaad wel logisch. Maar het is wel anders als echt heel je energie op is en je je uiteindelijk echt slecht voelt.

@pateeke; fijn dat je er uiteindelijk wel in geslaagd bent.

Misschien kan 'gewoon gaan werken' het wel veranderen, al heb denk ik dat ik misschien beter gewoon kan wachten tot na mijn studies. Ik weet heus wel dat er dingen zullen zijn die ik misschien kan, maar ik denk dat het mij misschien gewoon niet ligt uiteindelijk. En ik wil mijn onzekerheid niet verder voeden.

@Lepeltje; klopt helemaal wat je zegt, bedankt voor je reactie.

Presentaties voor de klas lukken mij nu ook wel al beter eigenlijk, daarvoor heb ik meestal wel genoeg zelfvertrouwen ondertussen. Maar onze klas is ook wel een vrij hechte groep dus er is ook niet echt iets waar ik schrik voor moet hebben.

**Geplaatst**: 16-05-17 18:20

Geplaatst: 16-05-17 18:20

Citaat:
@Dani199764; spijtig dat je dat zo ervaart.. Heb je hier professionele hulp voor?

Nee dat niet, maar er is wel bekend waardoor het komt, ben vroeger getest op dyslexie en daar kwam dus niet uit dat ik dyslexie had, maar wel dat ik over alles veel langer doe dan de gemiddelde persoon terwijl ik net zo hard of misschien nog wel harder werk, maar mijn hersens hebben schijnbaar meer tijd nodig om over alles goed na te denken en te verwerken. Dit maakt dat ik met alles wat ik doe na een paar weken te horen krijg dat ik het niet goed genoeg doe of dus niet snel genoeg..
Hier heb ik angst van gekregen, omdat ik nogal perfectionistisch ben en elk foutje dus heel hard aan komt.

Zit nu te twijfelen om te stoppen met die schoonmaakbaan, druip helemaal onder in het zweet na 4 uurtjes werken en de dagen er voor en na ben ik heel erg gespannen.
Zo had ik laatst perongeluk met bleek op de theedoek geknoeid, nouuu ik was compleet in paniek, en nu 3 weken later baal ik nogsteeds van mezelf. Heb wel gelijk een hele nieuwe set theedoeken voor ze gekocht en langs gebracht, maar toch..

Hoop dat iemand hier een tip heeft dat het allemaal wat minder zwaar voelt dan het is, ongelukjes kunnen gebeuren, maar de stress die ik er van ervaar is niet echt normaal, wil zo graag zo veel dingen doen, maar steeds lukt het niet door de spanning, wil later toch graag een fulltime baan zonder direct overspannen te raken

**Geplaatst**: 16-05-17 18:39

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 16-05-17 18:39

Dus je hebt geen sociale angst maar faalangst, tenminste, als ik je uitleg zo lees. Daar is ook zeker wat aan te doen. En op je conditie reageerde ik omdat je vertelde dat sommige baantje je zwaar vallen.

**Geplaatst**: 16-05-17 18:48

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 16-05-17 18:48

ik heb niet alles gelezen.
Maar wat dacht je van een bedieningsafdeling?
Bij deze afdelingen (ervaring, werk zelf op broodafdeling) kan je ook gewoon af en toe even het magazijn in lopen om even tot rust te komen. Even geen vragende klanten als je daar even niet tegen kan.
En anders zijn er (als je gewoon normaal er over kan praten) altijd wel collega's die inspringen op het moment dat ze zien dat jij het lastig krijgt.
Je staat als je een wat grotere winkel kiest namelijk dan ook nooit alleen op zo'n afdeling.
Wij staan overdag minimaal met 2 (avond is wel 1) maar als je school verlaat ga je vaak wel overdag werken.
Hoop dat je hier wat aan heb en anders kan je altijd een privé berichtje sturen

**Geplaatst**: 16-05-17 18:58

Geplaatst: 16-05-17 18:58

DezeNaam schreef:
@pateeke; fijn dat je er uiteindelijk wel in geslaagd bent.
Misschien kan 'gewoon gaan werken' het wel veranderen, al heb denk ik dat ik misschien beter gewoon kan wachten tot na mijn studies. Ik weet heus wel dat er dingen zullen zijn die ik misschien kan, maar ik denk dat het mij misschien gewoon niet ligt uiteindelijk. En ik wil mijn onzekerheid niet verder voeden.

"Gewoon gaan werken" an sich zal jouw probleem denk ik niet oplossen, maar - met in je achterhoofd de moeilijkheden die je ondervindt door je angst en steun om hieraan te werken - kan er denk ik wel verbetering in komen en 't lijkt me hoe dan ook de bedoeling dat je niet de rest van je leven met die angst blijft rondlopen.

Mijn angsten zijn ook niet direct weggegaan met te beginnen werken, dat heeft een hele tijd geduurd, zeker eer ik bepaalde dingen alleen durfde doen, maar door stilaan stukje bij beetje uit je comfortzone te treden lukt het vaak wel.

Je wil je onzekerheid niet voeden; dat snap ik. Anderzijds: door vermijdingsgedrag te stellen, ga je net je onzekerheid voeden tot op zekere hoogte. Je krijgt dan ook geen kansen om positieve ervaringen op te doen. Het is kwestie van realistisch te zijn over je mogelijkheden en de moeilijkheden die je ondervindt en je mogelijkheden stilaan verder uit te breiden. Misschien is bv kassawerk nog een stap te ver voor jou, maar is rekken vullen in de supermarkt (waar mensen misschien ook zo nu en dan een vraag stellen) wel een mooie tussenstap.

Je hebt tijd nodig om te groeien, net zoals zoveel mensen, maar geloof maar in jezelf dat je dat kan. Er zijn meerdere mensen in dit topic die aangegeven hebben dat ze gegroeid zijn en angsten overwonnen hebben, dus waarom zou jij dat dan niet kunnen?
Had je mij een aantal jaar gevraagd of ik een leidinggevende zou kunnen worden, voordrachten / workshops zou kunnen geven, naar verschillende plaatsen zou reizen (vnl in binnenland, maar zeer sporadisch ook buitenland), elke dag dat ik ga werken meer dan een uur onderweg zou zijn en dus niet dicht bij huis zou zijn, ik als het nodig is ook frans of engels spreek op 't werk,... dan zou ik zeker nee geantwoord hebben, en toch zijn deze dingen nu wel van toepassing. Als ik nu aan mensen vertel dat ik vroeger een behoorlijk stil iemand was en heel terughoudend was, dan word ik niet altijd geloofd omdat ik nu wel vrij gemakkelijk praat.

**Geplaatst**: 16-05-17 19:00

Geplaatst: 16-05-17 19:00

Door vermijdingsgedrag voedt je juist je onzekerheid en angst weet ik uit ervaring. Ik zou hier ook zeker met een therapeut mee aan de gang gaan.

Ik heb ook sociale angst en ben toch in een winkel gaan werken. Dit ging zeker niet van zelf en ik heb ook echt op het punt gestaan om ermee te stoppen. Ik heb toch doorgezet en het wordt makkelijker! Naar mijn mening zou het ook juist goed zijn om wel de uitdaging aan te gaan omdat je er uiteindelijk wel sterker van wordt. Bij mij rekent de kassa niet uit wat ik terug moet geven, dit vond/vind ik wel lastig maar wordt beter.. Door te oefenen krijg je vertrouwen.

Ik snap dat je het moeilijk vind maar ik zou het toch wel doen! Je hebt er later alleen maar voordeel aan want je zou toch een keer je angst aan moeten gaan. Dit wordt hoe langer je wacht alleen maar moeilijker weet ik uit ervaring.

Veel succes met het vinden van een baantje!

**Geplaatst**: 17-05-17 00:13

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 17-05-17 00:13

Ik heb niet het hele topic doorgelezen, maar ik heb/had eenzelfde probleem als jou, TS. Ik heb ook last van sociale angst en onzekerheid. Ik heb bijbaantjes als kassiere en als horecamedewerker gehad, daar gestopt vanwege mijn angst. De laatstgenoemde was meer wegens andere redenen, though.
Als je kassa draaien of een baan in de horeca te stressvol vindt, kan je ook iets zoeken zoals verkoper op de versafdeling in de supermarkt of bij een boekenwinkel. Dan kom je toch in contact met mensen (wat goed is om van je angst af te komen, of het iig te verminderen), maar het is niet zo stressvol. Tenminste, zo ervaar ik het. Ik werk nu sinds een maand als verkoper op de delikaasafdeling bij de Albert Heijn. En ondanks dat er soms hectische momenten zijn op vrijdag en zaterdag, is het voor mij goed uit te houden en heb ik zelfs plezier in het contact met klanten

Misschien dat zoiets ook voor jou geschikt is?

**Geplaatst**: 17-05-17 01:29

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 17-05-17 01:29

Ik was zelf ook heel angstig. Hartkloppingen als ik mijn GSM hoor bellen, of iemand aan de deur. Was het liefste alleen. Echt van de stomste dagdagelijkse dingen kreeg ik stress. Kon ook niet tegen faalen, enkel het idee al zorgde voor buikpijn. Dacht dat ik nooit een goede job zou kunnen vinden, want ik was in niets goed.

Ben beginnen werken in een call centre......wilde ik echt niet, maar kon geen ander geen werk vinden.

7 jaar later ben ik een IT consultant, ontmoet voordurend nieuwe mensen, moet moeilijk gesprekken aangaan met klanten, etc. En dat gaat gewoon.

Mijn advies is dus - zoek die stress op en geef het een paar maanden de tijd.

Veel success.

**Geplaatst**: 17-05-17 02:00

Geplaatst: 17-05-17 02:00

Ik heb gehad wat jij hebt. Vaak noemen ze het sociale angst, maar het is meer in het richting van faalangst wat iets anders is.

Ben je bang dat je de veerkerde geld terug gaat geven of zo iets? Je kan heel veer komen als je probeerd uit te vinden wat je nu precies bang voor ben.

De enige manier om over angst te komen is om face to face met het te gaan. Dit gaat zeker niet leuk zijn, maar ik kan je beloven dat als je aan de andere kant staan dat je gaat denken "waarom makten ik mij daar zoveel zorgen om"

Probeer je zelf uit te dagen en geef gewoon nooit op! Als je meer wil weten, stuur maar een Pb

**Geplaatst**: 17-05-17 10:03

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 17-05-17 10:03

Ts, faalangst overwin je niet door situaties te vermijden waarin je kunt falen, tja falen, fouten maken is zo oud als er mensen zijn. Dus wees eens wat relaxter, anders kun je meteen beter achter de geraniums gaan zitten. Ik herken het wel, een van mijn kinderen ging op een gegeven ogenblik zaken waarvan ze niet zeker wist of ze het zou kunnen echt uit de weg. Maar ja, als je iets wil in het leven moet je koe bij de horens vatten. Zware opleiding begonnen, afgemaakt en zelfvertrouwen was er weer. Zal ook wel een stuk puberteit zijn geweest want nu pakt ze alles op. En jij ts, dan ga je een keer op je snufferd, zolang er geen ongelukken gebeuren waarbij mensen of dieren beschadigd raken is er weinig aan de hand.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-05-17 21:14

Geplaatst door de TopicStarter : 17-05-17 21:14

@Bigone; ik heb inderdaad zeker geen extreme sociale angst. Ik weet het meestal enkel niet beter te verwoorden, en ook omdat ik het voornamelijk wel in sociale situaties heb. Zoals op straat voorbij mensen lopen en van die kleine zaken vind ik meestal ook wel moeilijk, ik doe het meestal wel maar ik weet geen houding aan te nemen en dan voel ik me extreem ongemakkelijk.
Heb wel al eens faalangsttraining gedaan en ook een sociale vaardigheidstraining, maar beide hebben eigenlijk vrij weinig geholpen. Bij de sociale training zeiden ze zelfs dat ik het eigenlijk niet nodig had maar ik gewoon zelfzekerder moest zijn...

Uiteindelijk weet ik ook wel hoe ik dingen moet aanpakken maar het gevoel komt gewoon niet mee.
Ze vallen voornamelijk mentaal zwaar. Fysiek zware baantjes vind ik meestal nog wel leuk aangezien mijn lichaam dan in een keer ook wat mee getraind wordt.

Het blijven vermijden is inderdaad niet goed, ik zal nu uiteindelijk ook wel iets proberen. Nog niet direct kassawerk of iets waarvoor mijn angst echt groot is, maar zal minder snel dingen proberen af te slaan.

@Dani199764; ik kan begrijpen dat dit erg moeilijk voor je is. :(:)

Ga je nog studeren? Ik denk dat als je een sector vindt die je echt ligt het je zeker wel moet lukken! Zou zeker ook eens voor professionele hulp gaan vragen.

@lovelyfiefy; bedankt voor de tip! Zal er zeker eens naar kijken.

@Pateeke; dat is inderdaad niet de bedoeling nee.

Sommige dingen lukken nu uiteindelijk wel beter, ben vaak wel trots op mezelf als ik een telefoontje rustig heb kunnen afhandelen. x) Volgens mij heeft het ook wel deels te maken met het feit dat ik van jongs af aan al heel erg teruggetrokken ben.
Rekken vullen is misschien wel een goede tussenstap inderdaad. Ik heb onlangs gesolliciteerd bij Bpost en ze hadden mij vandaag gebeld. Helaas had ik mijn gsm niet gehoord en hebben ze nu wel iets ingesproken, maar ben nog vergeten terug te bellen ook..

Dus dat ga ik morgen wel doen en dan hoop ik dat zij eventueel iets voor mij hebben.
Wel fijn om te horen dat jij zo gegroeid bent!

@Melisssx; bedankt voor je reactie.

Fijn dat het uiteindelijk wel makkelijker werd voor jou.

@Bridleless; bedankt voor de tip! Zal zeker ook naar kijken als ik een vacature tegenkom.

@Fatcat; dankje, zal het zeker in mijn achterhoofd houden.

@MVasbo; ik ben niet per se bang dat ik het verkeerde terug geef, enkel dat het te lang duurt en mensen me dom gaan vinden ofzo. Heb voornamelijk schrik dat ik echt een mental breakdown zou krijgen als het echt slecht gaat.

**Geplaatst**: 18-05-17 05:31

Geplaatst: 18-05-17 05:31

DezeNaam schreef:
@MVasbo; ik ben niet per se bang dat ik het verkeerde terug geef, enkel dat het te lang duurt en mensen me dom gaan vinden ofzo. Heb voornamelijk schrik dat ik echt een mental breakdown zou krijgen als het echt slecht gaat.

Wellicht ga je nooit zeker weten wat mensen dan echt vinden.
Maar stel dan nog dat mensen jou dom zouden vinden, wat dan? Wat is dan het ergste dat er kan gebeuren?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-05-17 15:22

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst door de TopicStarter : 21-05-17 15:22

Dat ik me waarschijnlijk heel erg slecht voel. Misschien niet direct het einde van de wereld maar voor mij kan dat soms wel zo lijken. :p

Ik mag ondertussen wel meedelen dat ik aangenomen ben bij Bpost.

Het telefoontje verliep erg vlot, daar had ik eigenlijk praktisch geen stress voor. Het enige waar ik stress voor heb ik dat ik om vier uur 's ochtends ga moeten opstaan, en ik overslaap me wel eens graag.

En ik moet ook een route vanbuiten kennen. Ik loop de eerste week wel met iemand mee die ervaring heeft dus hopelijk komt dat wel goed.

**Geplaatst**: 21-05-17 15:52

Geplaatst: 21-05-17 15:52

DezeNaam schreef:
Dat ik me waarschijnlijk heel erg slecht voel. Misschien niet direct het einde van de wereld maar voor mij kan dat soms wel zo lijken. :p

Ik mag ondertussen wel meedelen dat ik aangenomen ben bij Bpost. Het telefoontje verliep erg vlot, daar had ik eigenlijk praktisch geen stress voor. Het enige waar ik stress voor heb ik dat ik om vier uur 's ochtends ga moeten opstaan, en ik overslaap me wel eens graag. En ik moet ook een route vanbuiten kennen. Ik loop de eerste week wel met iemand mee die ervaring heeft dus hopelijk komt dat wel goed.

Fijn voor je! Het verslapen heb je natuurlijk zelf in de hand, maar de route ga je wel snel uit je hoofd kennen hoor. Ook kun je een afdruk maken van jouw route in Google maps, als steuntje in de rug! Succes met je baantje

**Geplaatst**: 21-05-17 21:22

Re: Sociale angst & werk vinden?

Geplaatst: 21-05-17 21:22

Proficiat met je baantje.

Ok, je bent bang om 'je slecht te voelen'. Wat versta je dan precies onder 'slecht' voelen? En wat is het gevolg van slecht voelen voor jou? Blijft het bij dat gevoel of niet? Is er een verschil tussen dat 'slecht voelen' en het 'slecht voelen' dat je op andere momenten ervaart? Zo ja, wat is dan precies het verschil?

**Geplaatst**: 22-05-17 17:18

Geplaatst: 22-05-17 17:18

Gefeliciteerd met je baantje! Een heel goed begin.

Als je een baan begint die een uitdaging is voor jou, iets waar je niet direct veel ervaring in hebt bijvoorbeeld, ga je je ongetwijfeld wel eens slecht voelen. Dat hoort erbij en is eigenlijk helemaal niet verkeerd! Dat betekent dat je een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt.

Ik heb dat ook en ik heb ook genoeg minder positieve dagen gehad.

Ongetwijfeld maak je een keer fouten of zijn er problemen die je achteraf beter op had kunnen lossen. Fouten zijn er om gemaakt te worden, ik ken geen enkele collega die nooit een fout heeft gemaakt en de meesten hebben wel eens een mental breakdown gehad. :')

Het hoort er gewoon bij en je leert ervan, het betekent niet dat je slecht bent in je werk. Wat voor je werkgever telt is dat je je inzet en dat je je bewust bent van dingen die verkeerd gaan en ervan leert. Dat je ergens niet perse direct goed in bent maakt ook niks uit, we zijn allemaal anders, de ene leert iets heel snel, de andere langzaam. Betekent niet dat je het nooit zal kunnen. Wel als je er na de eerste tegenslag gelijk mee stopt.

**Geplaatst**: 22-05-17 17:55

Geplaatst: 22-05-17 17:55

DezeNaam schreef:
@Suuszels: ik heb niet direct iemand die ik zou 'vertrouwen' om mee te nemen naar een therapeut. Denk dat het ook wel deels aan mezelf ligt omdat ik het slecht uit kan leggen.

Ik weet wel wat ik verwacht van hulpverlening en ik vind dit niet in de haak.
Tja - natuurlijk is ook praten met een hulpverlener een sociale situatie en niet iedereen vindt dat makkelijk of prettig.
Een professioneel iemand weet dit, heeft het idealiter in de gaten (...je kunt dingen natuurlijk ook met zoveel woorden zeggen, dat scheelt soms...) en zodra de professional dit weet, hoort hij of zij dit minstens qua gesprekstechniek meegenomen te worden. Bijvoorbeeld jou nadrukkelijk uitnodigen om je mening te zeggen, goed opletten als je spontaan met een bepaalde opmerking komt, etc - en vooral niet "over jou heen walsen".
...zodat het einde van het liedje is, dat jij bevestigd wordt in het gevoel van "zie je wel, ik kan het ook helemaal niet..." (wordt de therapeut erg rijk van, maar maak beter benen!)

Verder ben ik persoonlijk van mening dat "praten over" angst weinig zin heeft.
Wat zin heeft is als je echte informatie over angst krijgt (dat het noch een gedachte noch gedrag zou zijn, maar een deel van je "instinctieve" overlevingssysteem).
En je "instinctieve" overlevingssysteem is met een techniek als emdr goed te beïnvloeden, met cognitieve gedragstherapie ("anders leren denken") gaat het per definitie langzaam en moeizaam (= met gedachten, die secundair zijn, het "primaire" gegeven van de angstreactie willen dempen kan - mits met correcte informatie. De angstreactie voor zijn kan via emdr, niet via gedachten).

Citaat:
maar als er iemand op mijn vingers staat te kijken bij iets wat ik niet goed kan blokkeer ik. En voornamelijk als je echt onder druk moet (...)

Ja, idd.
"Iemand kijkt mij op de vingers" - da's voor veel mensen stress.
Een van de dingen die stress met je doet: logisch nadenken gaat slecht.
Tijdsdruk is *bot en kort door de bocht* ook stress.

En bedenk ook: puur het stressen alleen al kost bakken energie. (Al die spieren voorbereidt op topprestaties, al je zintuigen wagenwijd open, en dan moet je die indrukken nog verwerken ook.)

Nomineer dit bericht ×