Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-03-17 16:34

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 16:34

Dus jouw vriend weet dat je erg goed kunt praten met zijn beste vriend, en dat je er wel eens over na hebt gedacht hoe het zou zijn als je je vriend niet zou hebben? Wat vind hij hiervan?

**Geplaatst**: 01-03-17 16:44

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 16:44

TS, ga naar een psycholoog, therapeut of psychotherapeut. Hou op met die excuses van ja, maar werkt niet, etc. Dan blijf je zoeken naar de persoon die je wel kan helpen. Want dit probleem wat je nu hebt ga je in elke andere relatie namelijk tegenkomen. Bij ieder obstakel ga je zo reageren, want het probleem ligt niet bij de ander maar bij jou. Daarmee bedoel ik, jij hebt blijkbaar het een en ander meegemaakt waardoor je dus zo reageert. Je vlucht van de situatie en zoekt je heil bij een ander. Dat is weglopen van het probleem.

Ten tweede denk ik dat die gevoelens voor die beste vriend een soort van moment opname is. Hij laat je nu jij je rot voelt fijn voelen, geen wonder dat je dat prettig vind. Ik zou hem inderdaad even aan de kant zetten en werken aan jezelf en aan je huidige relatie. Het gras lijkt altijd groener aan de overkant.

Mocht je in Limburg/Noord-Brabant wonen stuur mij een PB, ik heb een kanjer van een psychotherapeut.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 16:50

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 16:50

@ Storm:
Hij zegt dat hij zich daar niet echt ongerust in maakt. Dat hij begrijpt waarom ik met hem beter kan praten. (Niet zozeer beter, maar makkelijker) En dat hij het jammer vindt dat hij dat niet kan. Maar hij weet ook heel goed dat er geen echte gevoelens zijn, en twijfelt er niet aan dat het nooit meer tussen ons zou worden dan vriendschap. Zelfs moesten er ooit gevoelens aan te pas komen, heeft hij er het volste vertrouwen in dat zowel ik als zijn(mijn) beste vriend hem nooit zo zouden kwetsen.

Als ik het zo nalees, zal dat waarschijnlijk vreemd over komen, maar wij hebben (normaal) echt een hele stevige, goede relatie. Zijn heel erg open en eerlijk over alles, zelfs de minder leuke dingen. Hij heeft het moeilijker met communiceren, maar wil daaraan werken. Ik bespreek dan ook alles met hem, maar soms (héél uitzonderlijk) heb ik er nood aan om met iemand te praten waarbij ik niet alles met handen en voeten moet uitleggen. Mijn vriend wordt hier zelf ook beter en beter in, dus in het begin gebeurde dit misschien vaker, maar nu echt amper. Ik zie die vriend ook niet elke week hoor, ik heb hem dit jaar al 2 keer gezien, omdat we met al onze vrienden hadden afgesproken.

@ Amandavd:
Ik vind het persoonlijk heel kort door de bocht van je om zo te reageren. Ik probeer met alles wat hier gezegd wordt iets te doen, en eerlijk te antwoorden.
Fijn voor jou dat het bij jou wel werkt (en dat meen ik oprecht!), maar voor mij dus niet. Dat zijn geen excuses, ik ben niet de eerste persoon die dat zo ervaart. Als ik zou vluchten, dan was ik al weggeweest. Ik probeer net het probleem (mijn probleem) aan te pakken. Erover schrijven helpt voor mij om het in perspectief te plaatsen en ermee om te gaan. Vandaar ook dit topic. Zoals ik al aangeef meermaals in voorgaande reacties, zijn er geen gevoelens voor mijn beste vriend. En heb ik ook absoluut geen neiging om ergens anders heen te gaan, want ik geloof niet in 'het gras is groener...'
Ben zelf niet van Nederland, maar van België. Maar (nogmaals, dit bedoel ik oprecht) bedankt voor het aanbod!

**Geplaatst**: 01-03-17 16:51

Geplaatst: 01-03-17 16:51

Dus jij hebt zijn beste vriend en getuige letterlijk gezegd dat als je vriend er niet was er iets zou kunnen gebeuren maar je stoot jouw vriend af omdat ie gelogen heeft over iets wat je zelf als "banaal" omschrijft...
Je hebt geen psycholoog nodig maar een rot-schop onder je kont. $:\$

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 16:54

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 16:54

@ Ayasha:
Neen, dat heb je verkeerd begrepen! Moest dat het geval zijn, had ik mezelf al een ZWARE schop verkocht! Ik heb aan mijn partner verteld dat die ideeën er soms insluipen.

Edit: En niet zo kort door de bocht als ik het hierboven omschrijf, dit ging gepaard met een héél goed gesprek over alles. En zoals ik reeds zei, heeft hij gelogen om iets wat voor velen banaal zou zijn, maar voor mij heel gevoelig ligt.

**Geplaatst**: 01-03-17 17:21

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 17:21

TS, je zal toch iets moeten doen. Want jij hebt blijkbaar niet verwerkt wat eerder gebeurd is en sleept dit mee in je relatie. En je vlucht wel degelijk want je rent naar je beste vriend toe i.p.v. dat je aan de slag gaat met het probleem in je relatie.

**Geplaatst**: 01-03-17 17:27

Geplaatst: 01-03-17 17:27

Ayasha schreef:
Dus jij hebt zijn beste vriend en getuige letterlijk gezegd dat als je vriend er niet was er iets zou kunnen gebeuren maar je stoot jouw vriend af omdat ie gelogen heeft over iets wat je zelf als "banaal" omschrijft...
Je hebt geen psycholoog nodig maar een rot-schop onder je kont. $:\$

Dat vind ik eigenlijk ook. Je draait er een beetje omheen, maar volgens mij heb je stiekem wel een beetje gevoelens voor de beste vriend van je vriend, die ook heeft duidelijk gemaakt nu geen move te doen, omdat je bezet bent. Leuk voor je vriend ook.

Beetje met twee maten meten hoor. Ik denk zomaar dat je vriend niet weet dat er wat gevoelens zijn tussen jou en die vriend, die verder gaan dan alleen maar goed met elkaar kunnen praten. En ik denk ook dat je daarom een beetje dit topic opende, maar door de reacties je nu terug krabbelt. Maar dat ga je nu niet meer toegeven natuurlijk

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 17:30

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 17:30

@ Amandavd:
Waarom vind jij het vluchten dan? Ik praat erover met mijn partner, en probeer voor mezelf de situatie een plaats te geven en verder te gaan met mijn leven. Ik heb er inderdaad ook met mijn beste vriend over gepraat toen dit gebeurde, maar dat was 1 avond met enkele smsjes. Verder heb ik hem eigenlijk niet meer gehoord, behalve met m'n verjaardag.

@ Diablo:
Ik heb op dit moment vooral het gevoel, dat wat ik bedoelde heel anders is overgekomen. Ik weet ook niet hoe ik het kan uitleggen of duidelijk maken dat ik hier wel degelijk oprecht over alles ben. Ik opende dit topic om het van me af te kunnen schrijven, en het te kunnen plaatsen. Van zodra ik het niet meer zou 'aandurven' om eerlijk te zijn, heeft dit topic ook geen nut. Dan zou ik eerder niet meer reageren (wat ik persoonlijk heel laf zou vinden van mezelf), dan dat ik zou gaan liegen tegen mensen die ik eigenlijk niet ken...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-03-17 17:34

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-03-17 17:34

Ik wil ook graag verduidelijken, dat ik op het moment dat ik dit topic opende, middenin een paniekaanval zat. Het was op dat ogenblik een enorme chaos in mijn hoofd, en dat gaf even kortsluiting. Mijn excuses als mijn openingspost misschien niet altijd even duidelijk overkwam, maar ik wil bij deze nogmaals heel duidelijk aangeven dat ik GEEN romantische gevoelens voor mijn beste vriend heb.

**Geplaatst**: 01-03-17 17:39

Geplaatst: 01-03-17 17:39

Als jij je door zoiets kleins al volledig van de wijs laat brengen dan heb je geen "sterke, fantastische, communicatief gezonde" relatie... Als je door zoiets "kleins" al begint rond te kijken voor alternatieven... Stop met jezelf voor te liegen...
En eigenlijk bespreek je dergelijke "kleine" dingen eerst en vooral met je partner en daarna misschien pas met een ander...
En ts , als je door dergelijke zaken al paniekaanvallen doet: zoek deskundige hulp!!! En zet trouwen en vooral kinderen uit je hoofd tot je wat stabieler bent.

**Geplaatst**: 01-03-17 17:46

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 17:46

TS, je geeft aan dat de leugen voor de gemiddelde mens banaal is maar voor jou gevoelig. Blijkbaar zo gevoelig dat je er aan twijfelt of je verder wilt. Daar moet je iets mee doen. Want stel je maakt het uit en gaat verder met een ander, wat als die iets doet wat gevoelig ligt? Ga je dan ook weer weg? Een relatie moet een gezonde fundering hebben, en die fundering ben jezelf.

**Geplaatst**: 01-03-17 21:55

Re: Hoe ga ik hiermee om?

Geplaatst: 01-03-17 21:55

Volgens mij is jouw vriend doods bang je kwijt te raken dat hij er zo makkelijk mee omgaat dat je zo goed kan met zijn vriend.

Zoals ik het lees kan je al heel veel bespreken met je vriend! Veel mannen (zoals de mijne

) kunnen dat niet ts. Die van mij begrijpt nog niet eens dat wanneer ik s avonds heel vroeg in bed lig dat ik daar lig omdat ik niet zo lekker ben. Hij maakt een kopje thee voor me en roept vervolgens dat het klaarstaat. Geen vraag waarom ik in bed lig, helemaal niets!
Ik denk dat jij in je handjes mag knijpen dat jouw vriend dat allemaal wel doet want dat is absoluut niet vanzelfsprekend.

Het spijt me maar ik begrijp je probleem niet.. Ik snap dat je boos bent over de leugen (om best wil?) en ik heb het idee dat je vriend er ook echt spijt van heeft.
Misschien moet je gewoon accepteren dat je dat niet leuk vond en dat je daar boos over mag zijn maar dat het nu tijd is om dat gevoel aan de kant te zetten en weer vooruit te gaan.

En je vriend negeren, je had het er over dat je geen zin hebt in terug reageren op berichtjes? Ik vind dat negeren.

Ben je een controlefreak ts? Kan je slecht tegen dingen die anders lopen/gaan dan je hebt gepland?

**Geplaatst**: 02-03-17 11:04

Geplaatst: 02-03-17 11:04

Faith_vda schreef:
@Bigone:
Ik geef aan dat waar hij over gelogen heeft voor vele anderen banaal is, maar voor mezelf gevoelig ligt. Die 'gevoelens' voor zijn beste vriend zijn denk ik inderdaad niet meer dan het feit dat ik met hem gewoon heel erg goed overweg kan. Ik wil ook helemaal niet mijn huidige relatie opgeven, om dan weg te lopen en een nieuw leven met hem te beginnen (om het even heel cliché te zeggen). Ik geef gewoon eerlijk toe dat ik mezelf soms afvraag of het met een ander beter zou zijn, maar dat hebben de meeste mensen wel eens denk ik. Maar ik voel er mij wel schuldig bij, omdat mijn vriend het zelf heel jammer vindt dat hij op die manier niet met mij kan praten. Hij doet zijn uiterste best om dingen te begrijpen (waarvoor ik echt énorm veel respect heb), maar hij 'leest' mensen nu eenmaal niet zo makkelijk.

Je geeft aan dat je mensen niet makkelijk vertrouwt. Je geeft aan dat je jezelf verstopt en dat niet iedereen hier doorheen kan prikken. Je geeft aan dat je partner niet door dat vernislaagje heen kan lezen, omdat hij nou eenmaal mensen niet zo makkelijk leest.

Ho, wacht. Als ik het dus wel goed lees, verstop jij je in je huidige relatie. Je bent dus eigenlijk niet eerlijk naar je Eigen partner toe. Je neemt je partner kwalijk dat hij liegt, maar eigenlijk doe jij kennelijk niet anders dan wat jij partner nu kwalijk neemt (liegen of in ieder geval de waarheid niet vertellen / dingen verbloemen). Want als je relatie zo goed is als dat jij beweert, zou jij niet hoeven af te wachten tot een partner jou zou kunnen lezen, je zou naar je partner moeten kunnen stappen en hem kunnen aangeven hoe jij je voelt en wat er nodig is om dat te veranderen (en daarmee bedoel ik niet dat dat veranderen dan maar uit je partner moet komen...)

En ondanks dat, wil jouw partner gewoon nog steeds met je trouwen / samen zijn. En jij twijfelt en schiet in de paniek door iets banaals.

Ik ben van mening dat je op zoek moet naar een therapeut die je net zo vertrouwt als die beste vriend. En hoewel er nu nog geen gevoelens zitten bij hem of jou (althans, dat zeg je), kijk maar uit dat dat niet gaat gebeuren.

oh, en over het feit dat het gras groener is bij de buren: dan krijgt het vermoedelijk ook meer stront en regen over zich heen...

**Geplaatst**: 03-03-17 12:42

Geplaatst: 03-03-17 12:42

Ik herken dit ergens wel een beetje.
Was ook jaren gelukkig met mijn toenmalige vriend, had daarnaast een hele goede beste vriend waar ik ook mee op school zat en zelfs toen we allebei wat anders gingen studeren zagen we elkaar nog regelmatig. Toen op ten duur mijn relatie wat scheuren begon te krijgen, ging ik ook zo nadenken als jij. Ik praatte veel met hem over mijn relatie en wat me dwars zat. Hij kende me natuurlijk door en door. Uiteindelijk ging het uit met mijn vriend (omdat hij een 14 jaar oudere dame had gevonden om zijn leven mee te delen, ik weet verder niet of ie vreemdging), en gaf mijn beste vriend aan gevoelens te hebben voor me. Ik vroeg toen om ruimte. want ik wilde geen rebound. Dat zou zonde zijn.
Ik dacht dezelfde dingen als jij: wat nou als er meer is. Zou het niet kunnen blabla. dus ik had interesse in hem maar ik had tijd nodig na mn relatiebreuk. die respecteerde hij volledig en liet mij de snelheid aangeven. Uiteindelijk hebben we tijd met elkaar doorgebracht met als doel 'we vinden elkaar leuk' maar daar liep het echt vast (vanuit mijn kant). Hij was echt niet wat ik dacht op dat gebied. Dus uiteindelijk leerde ik een andere jongen kennen (we spreken echt over 1,5 jaar nu, die periode) en daar werd ik direct stapelverliefd op. Uiteindelijk zijn mijn beste vriend en ik uit elkaar gegroeit en hebben nu geen contact meer.

Nomineer dit bericht ×