Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-02-17 17:44

Geplaatst: 09-02-17 17:44

TS De kist hoeft helemaal niet persé open te zijn (wij hebben een crematie geregeld , waarbij we wensten dat de kist gesloten bleef.) Naar een begrafenis gaan doe je niet zozeer voor de overledene in mijn ogen , maar voor de nabestaanden. Het is steun voor elkaar. Gevoelsmatig voel je daar dan de behoefte wel of niet naar de kist te gaan. De overledene bewaar je in je hart. Afscheid nemen kan je tonen, maar als je niet gekeken hebt, wil het nog niet zeggen dat je dan geen afscheid kan nemen. Zelf heb ik niet veel begrafenissen meegemaakt , maar wel van veel mensen afscheid genomen, omdat ze overleden zijn. Dat zijn 2 verschillende dingen.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:45

Geplaatst: 09-02-17 17:45

hier idem als mijn voorganger.

als iemand dood is,zegt dat lichaam me niets meer,dat is immers niet meer 'de persoon',enkel een stoffelijk overschot.

een persoon is wat iemand vanbinnen is.

dus hier totaal,totaal geen nood aan een lichaam bekijken,groeten,.....

zoiets is ook puur persoonlijk.
de een heeft er nood aan en vindt het goed.
voor een ander zegt het niets en is het juist niet goed.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:45

Geplaatst: 09-02-17 17:45

Of je het zelf fijn vind moet je zelf inschatten, uiteraard.
Zelf vond ik het heel fijn afscheid te kunnen nemen van mijn oma (die bij ons in huis lag om te sterven overigens) waardoor ik het toch beter af heb kunnen sluiten naar mijn gevoel. Mijn moeder heeft geholpen met het klaarmaken voor de open kist, schijnt ook heel fijn te zijn geweest voor het proces.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:47

Geplaatst: 09-02-17 17:47

Dit moet iedereen zelf weten.. Vele doen het wel om inderdaad er zeker van te zijn geen spijt te krijgen. Onlangs was ik bij een begravenis van iemands tante. Ik heb haar een jaartje gekend zoals ze was, maar hoe ze daar lag was het gewoon een omhulsel. Wanneer mijn ouders ooit gaan wil ik denk ik wel kijken.. al word ik al misselijk bij het idee

**Geplaatst**: 09-02-17 17:53

Geplaatst: 09-02-17 17:53

Ik heb bijna iedereen die ik gekend heb en overleden is ook overleden gezien. Een keer omdat het een beetje een 'sociale verplichting' was, open kist, maar ook enkele gevallen omdat ik er zelf behoeft aan had. En het beeld dat ik het beste naar boven kan halen is het beeld van diegene toen die opgebaard lag. Toch heb ik geen spijt.

Mijn oom heb ik bewust niet dood willen zien. Ik had er geen behoefte aan, ik wil hem herinneren zoals die was, levend. En zo herinner ik hem nu ook, zonder beelden van een dood lichaam die voorbij schieten. Heb niet het gevoel dat ik hierdoor minder goed afscheid heb kunnen nemen. Mijn nichtje ook niet dood gezien.. Ze zag er na korte tijd al niet meer 'mooi' uit, de kist is na een dag al dicht gegaan.

Per persoon verschillend dus, als ik weer dat ze er naar bijliggen dan laat ik het.

**Geplaatst**: 09-02-17 17:59

Geplaatst: 09-02-17 17:59

Mijn vader heb ik gezien en spijt van gehad. Had hem graag anders in herinnering gehad. Hij was netjes opgemaakt en dergelijke maar dat was zo onecht. Mijn moeder hebben we voor gekozen niet op te baren en de kist ook niet los en die wens heb ik bij mijzelf ook. Vind dat vreselijk.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:00

Geplaatst: 09-02-17 18:00

leestmee schreef:
mijn moeder is niet opgebaard daar haar hele hoofd blauw en niet meer heel was. (mocht iemand perse willen weten wat er gebeurd is graag per pb)
en mijn vader zag er heel normaal uit. ik heb op de laatste condoleance avond afscheid van hem genomen want de crematie aangelegenheid zou met gesloten kist plaatsvinden. ik ben blij dat ik die avond toch geweest ben, ik heb echt afscheid van hem kunnen nemen (ik was 11 toen btw, toen mijn moeder stierf was ik 2,5, ik was erbij toen dat gebeurde)

Wat klinkt dit ontzettend heftig zeg :(:)

Verder heb ik wel afscheid genomen van m'n moeder, die er ook niet meer als zichzelf uitzag.
Ik was 21, mijn moeder is altijd ziek geweest en is gestorven toen ze 42 was.
Haar lever stopte ermee, ze heeft nog een nieuwe gehad maar die sloeg niet meer aan. Daardoor kreeg ze veel medicijnen en was ze zichelf aan het vergiftigen.. eenmaal gestorven zag ze er ook uit als de hulk.
Ze was zo opgeblazen dat ze bijna niet in een normale kist kon.

Voor mij voelde het goed on afscheid te nemen, ik denk dat ik altijd spijt gehad zou hebben als ik dit niet gedaan had.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:03

Geplaatst: 09-02-17 18:03

Heel persoonlijk of je iemand opgebaard wil zien.
Ook van veel factoren afhankelijk.

Mijn eerste dode was mijn opa. Mijn moeder wilde haar vader niet alleen zien, dus ik moest mee.
Het was verschrikkelijk. Door de kanker bleef er bloed stromen.
Ik heb de uitvaartmeneer gebeld en de kist laten sluiten. Wel wekenlang nachtmerries gehad.

Mijn andere opa, zijn vriendin, een oom en een tante zagen er vredig uit.
Mijn oma en schoonvader hebben zelfs een knuffel gehad.

Ik heb op verzoek ook weleens foto's van een opgebaarde gemaakt.
Foto's waren voor familieleden in het buitenland.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:03

Geplaatst: 09-02-17 18:03

phormicola schreef:
Ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden en heb er jarenlang nachtmerries van. Liever ga ik dus niet meer.

Maar heb het idee dat ik het bij hele naaste familie niet kan maken. Geen idee nog hoe ik dat bij mijn vader en moeder ga doen.

Wat je kunt maken is toch echt aan jouzelf. Ik had nooit die behoefte om te gaan kijken. Laatst is mijn peetoom overleden en ik had al in het ziekenhuis heel sterk het gevoel dat ik erheen moest om afscheid te nemen. Dat heb ik ook gedaan.
Zijn oudste dochter (22) wilde dat niet en dat was ook prima. De jongste van 19 wilde dat wel en ook dat was ok. Ieder moet op zijn eigen manier verwerken en zeker als het om je ouders gaat, bepaal je toch echt zelf wat voor jou de juiste manier is. Laat je dat niet door een ander voorschrijven...

**Geplaatst**: 09-02-17 18:04

Geplaatst: 09-02-17 18:04

Toen mijn opa overleed was ik 12, en ik "moest" van mijn moeder naar hem toe en ook aanraken. Ik heb de dode geur echt nog jaren aan mijn hand gehad, wat vond ik dat vreselijk. Ik vond het mooier om hem levend als laatst te zien.
Maar toen bij de moeder van mijn beste vriendin ben ik er wel heen geweest om afscheid te nemen. Je staat er dan toch anders in, toen was ik 20.
Je moet doen waar jij je goed bij voelt. Als je het niet wilt zeker niet doen, want dat beeld krijg je dan niet van je netvlies af.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:07

Geplaatst: 09-02-17 18:07

Ik weet het niet... Mijn opa en oma heb ik gezien, maar ik was nog jong en kan me dat nu nauwelijks nog herinneren.
Mijn grote liefde is veel te jong overleden aan een hersenbloeding. Hem heb ik ook gezien, zowel toen hij in coma lag als na het overlijden. Ik weet nog steeds niet of ik me daar goed bij voel. Ze hadden namelijk zijn hoofd kaal geschoren om een drain te plaatsen. Zijn mooie haar was zijn trots. Hij leek niet meer op mijn lief.
Soms kan ik me hem alleen nog maar herinneren zonder haar, zoals hij niet was dus.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:15

Geplaatst: 09-02-17 18:15

Wij hadden voor het overlijden van mijn moeder alles geregeld en gezamenlijk besloten dat ze niet opgebaard zou worden.
De laatste nacht was een hel en in de vroege ochtend blies ze haar laatste adem uit. Eeuwige rust is in ieder geval rust zei zij altijd. En dat klopte. Voor het bellen van de rest van de familie hebben we snel besloten dat iedereen die nog langs wilde komen daar de gelegenheid voor kreeg. De verpleging heeft haar verzorgd en ze lag er zo mooi en rustig bij.

Het werd drukker en drukker. Met koffie en wat lekkers hebben we om het bed heen herinneringen opgehaald. De kleinkinderen fieten er met driewielers tussen door en kropen nog bij ook oma op bed. Stilletjes genoten we alle van de rust die haar zo gegund was.

Ze is niet opgebaard, maar deze mooie ochtend was een welkom geschenk in een moeilijke periode.
Afscheid nemen is persoonlijk en al heb je alles vast liggen in een draaiboek, geef toe aan je gevoel, want vandaar uit kunnen dingen ook ontstaan die later heel belangrijk kunnen zijn

**Geplaatst**: 09-02-17 18:22

Geplaatst: 09-02-17 18:22

bruintje123 schreef:
Mijn vader heb ik opgebaard zien liggen. En het was verschrikkelijk. Sowieso was dat toen nog niet thuis maar in het moratorium. En het was mijn vader niet. Er lag een stijf neergelegde man in pak.
Terwijl ik hem nog nooit van mijn leven in pak had gezien. Ik was overigens ook pas 9, ik denk dat dat ook mee speelt.

Daarna zijn heel kort daarna nog de opa's overleden, die heb ik niet gezien, dat wilde ik niet.
Later toen ik 40 was overleed mijn oma. Haar ben ik wel gaan kijken.
En zij lag er mooi bij. Maar de leeftijd klopte ook. Hoe zeg ik dat, iemand van 90 dan mag het gewoon, het hoort erbij dat iemand overlijd.

Vreemde/ mensen verder van me af heb ik dan weer geen moeite die dood te zien.
Daar heb ik niets mee. Maar bij een jong persoon heb ik wel soms moeite met het verdriet van de nabestaanden.

Eens. Ik heb een meisje van 15 maanden gezien en daar hadden ze dik make up op gedaan, ze lag er namelijk al een maand door onderzoek. Ik heb daar nog steeds last van en het is 16 jaar geleden.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:29

Geplaatst: 09-02-17 18:29

Iedereen moet zelf doen waar hij of zij zich goed bij voelt.
Ik ben inmiddels 46 maar ben juist gestopt om te gaan kijken, op mijn werk zijn meerdere kinderen overleden, in het begin wel gekeken maar zoveel last van gehad dat ik het niet meer doe. Mijn collega's doen het wel en dat is ook prima. Als ze tegen mij zeggen "overledene ligt er mooi bij" heb ik daar niets mee, voor mij liggen ze er nooit mooi bij. Maar ik blijf erbij dat het wel persoonlijk is. Bij andere culturen is het weer niet normaal dat je gaat kijken.
Mochten mijn ouders overlijden denk ik wel dat ik het zou doen, ach het blijft moeilijk!!
Vorig jaar nog gecondoleerd bij iemand van wie haar man was overleden, kon die man niet persoonlijk, ze stond naast haar overleden man, ben toen toch maar naar haar toegegaan, had niet gehoeven maar vond het ook zo raar om haar naar mij toe te roepen. Op zulke momenten moet je best snel een keuze maken, blijft lastig.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:30

Geplaatst: 09-02-17 18:30

Mijn tante is een half jaar geleden compleet plotseling aan een hartstilstand overleden. Dit was allemaal zo onwerkelijk en niet te bevatten dat ik totdat ik haar gezien had eigenlijk nog steeds dacht dat het niet echt was. De eerste keer dat ik haar heb gezien was echt heel erg heftig en heb ik ook maar 2 seconden gekeken, omdat dat toen voor mij pas echt de 'bevestiging' was. Heb toen getwijfeld of ik voor de begrafenis nog een keer wilde kijken en ben achteraf toch heel blij dat ik dit heb gedaan. Ze zag er niet meer uit zoals ze was helaas, maar toch ben ik 'blij' dat ik haar toen nog heb gezien, denk dat ik er anders wel echt spijt van zou hebben gehad.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:34

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 09-02-17 18:34

Ik heb wel bewust afscheid van oma genomen , ik was 11 en was mijn laatste oma en de liefste die er was . Zie haar nog liggen maar heb geen spijt dat ik haar nog bekeken heb , is een afsluiting en voor mij de allerlaatste keer dat ik een grootouder zag iemand die ik lief had en veel langer bij mij had willen houden ..

**Geplaatst**: 09-02-17 18:35

Geplaatst: 09-02-17 18:35

Sammy2000 schreef:
Als ze tegen mij zeggen "overledene ligt er mooi bij" heb ik daar niets mee, voor mij liggen ze er nooit mooi bij. Maar ik blijf erbij dat het wel persoonlijk is.

Het is persoonlijk, maar ligt soms ook wel aan de manier waarop. De keren dat het voor mij wel mooi was, was toen de persoon overladen was met bloemen en dezelfde dag of de dag ervoor was overleden.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:39

Geplaatst: 09-02-17 18:39

Op mijn 15e ben ik naar een afscheid avond van 3 jonge mannen geweest, overleden wegens een fataal auto ongeluk.
Nu achteraf heb ik er spijt van dat ik ze toen heb gezien. Alledrie waren ze niet hoe ze in het echte leven waren. Heb er een tijd lang nachtmerries van gehad.

Mijn oma overleed in 2008, bij haar voelde ik heel sterk de behoefte om wel te kijken en nog even haar hand vast te houden. Ze lag er heel vredig bij, net alsof ze lag te slapen.

Ik denk dat je vooral moet doen waar je jezelf goed bij voelt.

**Geplaatst**: 09-02-17 18:44

Geplaatst: 09-02-17 18:44

Ik heb veel te maken gehad met de joodse religie. Daar is het verboden om een dode te bekijken, het is niet respectvol om iemand te bekijken die niets meer terug kan zeggen.
Ik vind dit zo een mooie gedachte dat ik het zelf niet wil, mijn dochters weten dit al en bij mijn overlijden mogen alleen zij nog kijken en dan niet meer.
Uit die overtuiging kijk ik ook niet bij iemand anders. Om mijn man bij te staan bij de dood van zijn vader ben ik voor 1x meegelopen naar een open kist, en heb daar vreselijk spijt van gekregen , toen wij ontdekten dat ze vergeten waren na de obductie EN opbaren ( erg slecht dus ) de mond die dichtgenaaid was om niet steeds open te vallen , nog steeds dicht zat met zwart draad ......
Ik ben als enige overigens , bij het sterven van mijn moeder geweest, verder was iedereen naar huis. Op het moment dat ze stierf heb ik haar een kus gegeven, daarna netjes neergelegd en gebit in haar mond gedaan, en verder niet meer gekeken.
Mijn vader wilde een open kist voor de rest van de familie die haar dus niet meer gezien heeft.
Heel vreemd al die mensen die niet begrepen dat ik daar geen behoefte meer aan had en maar bleven zeggen dat ze er " zo mooi " bij lag en het " echt niet eng was .

**Geplaatst**: 09-02-17 18:49

Geplaatst: 09-02-17 18:49

De eerste keer dat ik een overleden persoon zag , al opgebaard in de kist, raakte ik compleet overstuur.
Heb toen een tijdje lang in de deuropening van de kamer gestaan zodat ik haar net wel/net niet kon zien.
Nu kijk ik altijd wel...ook voor mezelf om één of andere reden.
Alleen de opbaring van een kindje van 2 staat heeft veel met me gedaan, dat leek net een pop.
Misschien klinkt het raar..maar zowel van mijn moeder als van mijn beste vriend heb ik foto's gemaakt van de open kist.
Vaak genoeg bekijk ik ze nog en dat voelt goed.
Doe waar jezelf het fijnst bij vind, daar kan en mag niemand anders over beslissen.

**Geplaatst**: 10-02-17 15:11

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 10-02-17 15:11

Ik heb er zelf niet zoveel moeite mee, zeker wanneer iemand er nog goed uit ziet. Vooral met mijn neefje was het heel fijn om hem af en toe nog eens aan te raken. We waren elke dag bij hem, e nhet was heel bijzonder want we zagen zijn gemillimeterde haar nog doorgroeien die dagen. Min tante ging iedere ochtend nog een kopje koffie drinken met hem, maar ach, hij lustte eigenlijk geen koffie maar dat was niet erg... Het was goed om zo afscheid van hem te nemen.

Echter, waren we vorige week op de begrafenis van een babytje van een half jaar oud. Deze lag zo opgebaard, dat je hem eigenlijk niet kon ontwijken. Ik vond dat wel even schrikken, maar niet heel erg, maar mijn vriend was helemaal van slag. Ik resprecteer de keuze van de ouders hierin, maar niet iedereen kan hier tegen, ik vond dat dus wat apart.

**Geplaatst**: 10-02-17 15:13

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 10-02-17 15:13

Mijn opa is een jaar geleden overleden en ik heb er toen heel bewust voor gekozen om niet te gaan kijken. Wij zijn daar zondagmiddag op bezoek geweest, toen was hij nog super vitaal en fit en scharrelde hij nog lekker rond in z'n huisje, maandagochtend vroeg is hij overleden door een hartstilstand. Ik had liever de vrolijke, gekke opa die grapjes aan het maken was in mijn herinnering dan een opa die dood in de kist lag.

Maar dat is zo ongelofelijk persoonlijk denk ik. Ik kan me goed voorstellen dat anderen er wel baat bij hebben om het lichaam te zien om het af te kunnen sluiten, om zich te kunnen realiseren dat iemand echt weg is zeg maar.

**Geplaatst**: 10-02-17 15:51

Re: Afscheid nemen van een geliefde

Geplaatst: 10-02-17 15:51

Ik vind het zelf fijn om iemand nog even te zien. Dan krijg ik een soort gevoel van bevestiging dat diegene echt dood is. Maar verder heb ik weinig met een lichaam, een open kist oid heb ik geen behoefte aan.

**Geplaatst**: 10-02-17 16:12

Geplaatst: 10-02-17 16:12

Als de kist open is neem ik altijd wel even persoonlijk afscheid.
Mits ik naar het condoleren en/of begrafenis ga.

Afscheid nemen doe je voor jezelf niet voor degene die is overleden; die krijgt dat toch niet mee.

**Geplaatst**: 11-02-17 13:23

Geplaatst: 11-02-17 13:23

Mijn opa is een paar maanden geleden overleden nadat hij een hersenbloeding had gehad en toen nog ongeveer een week in het ziekenhuis heeft gelegen, maar toen was het eigenlijk al niets meer. Ik heb hem bezocht in het ziekenhuis en toen was hij niet meer aanspreekbaar en je zag hem echt vechten voor zijn leven. Toen hij is overleden ben ik er nog naartoe geweest, hij lag opgebaard in de kerk, waar hij zelf altijd orgel heeft gespeeld. Die plek was heel belangrijk voor hem en hij lag er prachtig bij. Ik vond het voor mezelf wel een mooie manier om afscheid van hem te nemen, omdat ik hem er zo vredig bij zag liggen, in tegenstelling tot dat beeld wat ik van hem had gezien in het ziekenhuis.

Ik heb ook nog even in gedachten wat dingen tegen hem gezegd en afscheid van hem genomen, wat ik denk ik niet in het ziekenhuis had kunnen doen.
Maar dit verschilt natuurlijk per situatie en je moet doen wat jij het fijnst vindt. Dat moet iedereen voor zichzelf bepalen, en laat je ook nergens toe 'dwingen' door bijv. familieleden, want die voelen en denken niet hetzelfde als jij.

Nomineer dit bericht ×