Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-02-17 23:33

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 03-02-17 23:33

Jeetje TS wat erg... en wat mooi beschreven.

Gelukkig heb ik nooit in de trein gezeten op het moment dat zoiets gebeurde. Ik heb er helaas bijna zelf gestaan door een depressie en ik ben een vriendinnetje van therapie verloren aan zelfmoord door trein.

Doe vooral wat je vind dat je moet doen. Huil heel veel, praat heel veel (al vertel je het 100x aan vrienden of familie) en weet dat niemand zoiets kan voorkomen behalve de persoon zelf.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:35

Geplaatst: 03-02-17 23:35

Sterk geschreven ts.
In je tekst voel je gewoon de emotie.

Nog verder weg in het lijntje dan amber heb ik weer gewerkt.
Waar mensen na een dodelijk ongeval binnen werden gebracht. Bij een prorail inbreng wist je genoeg.

Dan werd het een dienst van familie en vrienden begeleiden naar de familie opvangkamer. Voorzien van drinken.
Heftig maar ook regelmatig "mooi" om te kunnen doen. Want dit was de eerste plek waar ze na het slechte nieuws samen zijn.

Ts erg veel sterkte.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:47

Geplaatst: 03-02-17 23:47

Ja meegemaakt. Een paar jaar geleden toen in onderweg was naar school voor een examen.
Inderdaad een heeeel raar (naar) gevoel. Dat harde remmen van de trein en de klap als ie dan plots stilstaat.
We stonden stil naast een wei met twee paarden en die schrokken er ook van.

Het besef dat je net over iemand heen gereden ben vond ik toen ontzettend bizar weet ik. Voor de rest was het eerlijk gezegd een beetje een 'waas'. Mensen zochten elkaar op in de trein en iedere keer als de conducteur langs kwam (binnen in de trein of buiten..) viel er een stilte. Je hoefde niks te vragen want het gezicht van de conducteur (en de machinist) sprak boekdelen.

Na een half uur/uur (weet het niet precies meer) kwamen er busjes en politie en werden er witte schermen neergezet en hier en daar witte doeken op de grond gelegd, tja vul zelf maar in.

Toen werden we uit de trein begeleid (wat is dat hoog zonder perron) en richting de bussen. Mijn examen had ik uiteraard gemist (wel meteen de school gebeld en gelukkig geen probleem). Was een rare dag.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:47

Geplaatst: 03-02-17 23:47

Ik heb het een keer mee gemaakt, maar zat toen in de bus die net langs de spoorweg overgang reed, was bijna bij school. Een meisje ging vlak voor de trein langs en werd aangereden. Vreselijk was dat! Achteraf bleek dat het meisje graag naar een vriendin naar de overkant wilde, dacht dat de spoorbomen dicht waren voor de trein die nog stil stond, ze had niet door dat er nog een trein met vaart bij langs reed. We kwamen meteen na de klap langsrijden heb die niet gezien naar de gevolgen wel. Was erg om mee te maken.

**Geplaatst**: 03-02-17 23:49

Geplaatst: 03-02-17 23:49

eef_doortje schreef:
Ik heb het een keer mee gemaakt, maar zat toen in de bus die net langs de spoorweg overgang reed, was bijna bij school. Een meisje ging vlak voor de trein langs en werd aangereden. Vreselijk was dat! Achteraf bleek dat het meisje graag naar een vriendin naar de overkant wilde, dacht dat de spoorbomen dicht waren voor de trein die nog stil stond, ze had niet door dat er nog een trein met vaart bij langs reed. We kwamen meteen na de klap langsrijden heb die niet gezien naar de gevolgen wel. Was erg om mee te maken.

och jezus zeg....

**Geplaatst**: 03-02-17 23:52

Geplaatst: 03-02-17 23:52

Dat is helemaal vreselijk, als het ook nog eens onbedoeld gebeurd

**Geplaatst**: 04-02-17 00:02

Geplaatst: 04-02-17 00:02

TS, jij zat duidelijk in dezelfde trein als een vriend van mij. Hij was erg ontdaan. Een collega van hem die bij hem in de trein zat, zat maandag ook al in een trein die iemand aanreed.
Ik had vanochtend een trein later en mij is die ellende gelukkig bespaard gebleven. Ik had daarnaast ook nog de auto bij het station staan, en heb een aantal collega's nog een lift aan kunnen bieden. Als ik zo jouw ervaring lees en vanochtend mijn vriend sprak, dan ben ik oprecht blij dat het me bespaard gebleven is. Vreselijk om mee te maken :(:)

Begin januari moesten we afscheid nemen van een jaargenoot, 23 jaar was hij. Hij besloot ook uit het leven te stappen door zelfdoding voor een trein. Ik was al nooit het type om te klagen bij zoiets triests als zelfdoding, maar sinds dit afscheid schieten de beelden van zijn uitvaart weer door mijn hoofd als ik hoor 'aanrijding met een persoon'. Ik kan op zo'n moment alleen maar denken aan de familie van het slachtoffer. Het is in-en-in triest, voor iedereen, helaas.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:13

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 04-02-17 00:13

21 januari meegemaakt, was van school opweg naar huis, trein begon opeens te piepen en te kraken, allen schommelde "zoals u gemerkt heeft remde de trein net heel hard, dit imv. aanrijding met persoon"
was doodstil in de trein
politie liep een rondje door de trein om te vragen of we toevallig wat gezien hadden en of we behoefte hadden aan slachtofferhulp
kon het gewoon niet geloven, en nu nog steeds niet.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:16

Geplaatst: 04-02-17 00:16

Ik heb het een keer vanaf de andere kant meegemaakt. Er sprong iemand voor de trein op het station.

Het is een sprinter station, dus intercity's rijden er door. En daar maakte deze persoon gebruik van. Zo'n 200m van waar ik stond, heeft deze persoon zichzelf van het leven berooft. 'Gelukkig' was het de trein aan de andere kant van het spoor, dus tussen mij en het hoopje dat over was, stond een trein zodat ik het niet hoefde te zien. Maar de hele reutemeteut eromheen staat op m'n netvlies gebrand. De eerste twee dagen ben ik er behoorlijk van de rel van geweest. Gelukkig had ik de kans om terplekke met een politieagent te spreken die mijn vermoedens bevestigde, dat het een persoon was en gezien de locatie (klein stukje van het perron af) een vrijwillige keuze. Dat en het feit dat ik genoeg mensen om me heen heb met wie ik erover kon praten, maakte dat ik het vrij snel kon verwerken

**Geplaatst**: 04-02-17 00:19

Geplaatst: 04-02-17 00:19

Jeetje ts veel sterkte! Heftig om mee te moeten maken..

Vreselijk trauma voor de machinist dat is een ding wat zeker is, de meeste draaien zich om na de noodrem, maar vergeet niet dat de conducteur de gene is die naar buiten moet en het moet afdekken..
Mijn vader werkt al heel wat jaren als conducteur en heeft 2 of 3 mensen gehad helaas, gelukkig voor hem kan hij dit redelijk goed van zich afzetten zover ik weet maar het blijft elke keer weer heel heftig..
Mijn vriend is ook conducteur en heeft het meegemaakt met een vrouw waar ze gelukkig voor gewaarschuwd werden door een andere trein op het spoor ernaast, waardoor ze optijd konden remmen. Deze vrouw werd door de politie weggebracht, dat vond hij ook wel heftig om mee te maken..

**Geplaatst**: 04-02-17 00:24

Geplaatst: 04-02-17 00:24

Sterkte TS! Wat enorm naar....

Het gebeurd wel vaak vind ik. Zelf reis ik elke dag van Alkmaar naar Amsterdam en weer terug. Ik hoor sowieso op ACS bijna elke dag wel dat er ergens in het land een aanrijding is met een persoon. En op mijn route komt het ook ontzettend vaak voor, vooral rond Heiloo... Heb afgelopen weken vaak gehad dat er treinen uitvielen en ik lastig naar huis kon (of niet weg kon).

Laatst had ik echt geluk.. Ik had een trein later dan normaal en in eerste instantie baalde ik daarvan. Maar uiteindelijk kon ik van geluk spreken: de trein die voor onze trein reed (en ik eigenlijk had willen nemen) had een persoon aangereden. Onze trein kwam daardoor stil te staan in the middle of nowhere en we gingen uiteindelijk achteruit terug naar het laatste station.
In deze trein zat dichtbij mij ook een meisje die echt heel asociaal bezig was, ik heb mij geel en groen geërgerd. We stonden dus stil in het weiland ergens en zij belde iemand op. En ze zei dat er 'weer eens' iemand voor de trein gesprongen was dus dat ze later kwam en moest regelen hoe en wat. Ze zei: 'kunnen ze zoiets niet lekker ergens anders doen?' en: 'laat ze lekker op een andere manier zelfmoord plegen.' Het klonk zo ontzettend asociaal en naar. Natuurlijk is het rot dat je vertraging heb en dat het vaker gebeurd. En haar gedachten waren ergens ook wel een heel klein beetje waar. Maar kom op: dat zeg je toch niet zo? Direct na zo een incident? Denk aan de nabestaanden... Ik vond het echt heel naar.

Ook ik denk in zo een situatie alleen maar aan het slachtoffer en de familie.. Het is zo treurig, zo erg.. Ik ken iemand van eind 20 die laatst voor de trein is gesprongen. Niemand had het van hem verwacht. Het was echt een schok. Hij bleek manisch depressief te zijn geweest en dit was zijn laatste uitweg geweest. Zo enorm triest.. Kan het zulke personen absoluut niet kwalijk nemen. Ze zien echt geen andere uitweg meer.

Mijn opa was vroeger machinist. Hij heeft echt ernstige trauma's opgelopen door 'springers'. Hij heeft een keer een jong kindje doodgereden (die per ongeluk op het spoor terecht was gekomen). Daar heeft hij nog steeds nachtmerries van. Wekenlang liep hij na dat soort situaties met ontzettende spierpijn, omdat je zo onwijs hard trekt aan de rem, terwijl harder remmen niet mogelijk is..
Vroeger moest je na zo'n ongeval ook gewoon weer doorwerken. Dat heeft bij hem niet echt veel goed gedaan qua verwerken. Vreselijk lijkt het mij om zoiets mee te maken...

**Geplaatst**: 04-02-17 00:26

Geplaatst: 04-02-17 00:26

Lijkt mij erg heftig om mee te maken en hoop ook niet dat ik het ooit meemaak. Je hebt het heel mooi en levendig beschreven, knap.
Mijn buurman heeft zelfmoord gepleegd onder de trein toen ik 11 jaar was, dat heeft heel veel indruk op mij gemaakt, na zijn gelukte poging werd de plaats 'beroemd' als zijnde goede plek en sprongen er in dezelfde week nog 2 andere voor de trein, zelfs iemand die van een dorp een stuk verderop was. Vervolgens werd er veel aandacht aan besteed op school, kwamen er voorlichtingen etc. Mijn ouders hebben mij een aantal van die voorlichtingen bespaard, maar ik heb heel lang oversteken bij het spoor eng gevonden en later altijd bang geweest dat iemand zich voor de trein zou gooien als de spoorbomen dicht zijn. Ben een keer bij een storing samen met mijn broer jankend van angst overgestoken bij het spoor. Naarmate ik ouder werd, werd het beter. Tot dat in VWO 6 een klasgenootje van mij vanuit school zelfmoord pleegde voor de trein. het spoor, een reis met de trein, het station zelf en meldingen van aanrijdingen doen mij altijd direct aan haar denken. Ik kan het gelukkig heel snel van mij afzetten , maar het is wel een reden om nooit te klagen over de vertraging en hoe egoïstisch het wel niet is etc.
Kan mij er niet druk om maken als andere mensen dat wel doen trouwens, ik snap wel als het veel meer een' ver weg van mijn bed' is dat je dan dus alleen maar irritant vind.
Praten helpt, schrijven helpt en leren loslaten, het zal nog veel vaker worden omgeroepen en het zou zonde zijn als dan je hele dag direct verpest is. Hoe vreselijk de manier ook is,en hoe vreselijk dat mensen geen andere uitweg kunnen bedenken, voor sommigen is de dood wel echt een uitkomst en had geen elke wezen hen hiervan kunnen weerhouden.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:30

Geplaatst: 04-02-17 00:30

20 december 2012... het geluid vergeet ik nooit meer. Evenals beelden die nu nog op mijn netvlies staan.
Ontspannen in de trein kan ik nu weer, maar het specifiek stuk spoor heb ik tot twee jaar terug gemeden.
Ik schreef naar aanleiding van de gebeurtenis van die dag een blog, om mijn respect te betuigen aan de machinist en conducteur van die rit. Ik zie de conducteur nóg lopen. EHBO doosje in de handen, tegen beter weten in. Hij liep langs mijn raam. Zal zijn gezicht niet meer vergeten.
Na 2,5 uur konden we overstappen via een brug naar een andere te trein. Ik was zó boos op de mensen die zaten te klagen dat ze nu te laat kwamen voor het één of ander...
Mij hielp het enorm erover te schrijven of praten. En de 20ste december brand ik sindsdien een kaarsje.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:31

Geplaatst: 04-02-17 00:31

Wat een nare verrhalen allemaal.. $:\$ veel sterkte.

Ik reis zelf met de trein naar school en hoop dit nooit te hoeven meemaken.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:43

Geplaatst: 04-02-17 00:43

Van de aanrijding zelf heb ik niets gemerkt. De trein remde redelijk normaal. Pas nadat wel al een tijdje stil stonden, werd er omgeroepen dat er een aanrijding was. Niet zo sociaal maar ben toen behoorlijk uit mn slof geschoten. Ik zag zo +- 650 euro vervliegen......Ik had nl 1 1/2 uur later een vlucht te halen naar Engeland. Ns gebeld, wilde niks doen, Ryanair wilde niks doen en Eindhoven Airport wilde ook al niks doen om me te helpen. Uiteindelijk heeft het me 30 Euro, heeel Veel haast, een halve hartverzakking en een rij boze mensen voor de security gekost, maar precies op de minuut dat de gate zou sluiten was ik er. Het heeft nog de halve avond geduurd voordat ik weer wat Tot rust gekomen was.

Natuurlijk vind ik het verschrikkelijk voor de conducteur en de machinist. Voor de springer heb ik echter geen medelijden. Hij brengt zo veel mensen in grote moeilijkheden. ..Als je uit het leven wil stappen, doe dat dan op een manier waarop "niemand" "last" van heeft.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:52

Geplaatst: 04-02-17 00:52

Gelukkig nooit meegemaakt in de trein waar ik in zat. Wel de trein die voor de mijne ging.
De speculaties die dan gemaakt worden vond ik echt heel naar/raar. Het begon met een klein meisje dat onder de slagbomen was door gefietst, het veranderde toen in een oudere vrouw die was omgevallen en niet op tijd weg kon komen. Later bleek het Fleur Bloemen te zijn, is toen veel over op het nieuws geweest.

Wel heeft de broer van mijn oma het eens mee gemaakt. Hij was machinist. Hij heeft toen een klein jongetje op zo'n loopfietsje onder de trein gehad. Als hij het er nu nog over heeft schieten de tranen in z'n ogen.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:55

Geplaatst: 04-02-17 00:55

Wat vreselijk om zoiets mee te maken :(:)

Ik reis meerdere keren per week op een traject waar het regelmatig gebeurd en moet er altijd wel even aan denken als er ineens geremd wordt. Ik hoop dat ik het nooit mee hoef te maken $:\$
Ik heb er dus wel vaker vertraging door gehad maar ik ben daar dan echt niet boos om, het is vreselijk als je geen andere uitweg meer ziet.

Mijn oom is altijd machinist geweest en heeft 4 of 5 personen voor zijn trein gehad. Ik kan me haast niet voorstellen hoe afschuwelijk dat moet zijn, zo ontzettend machteloos..
Voor zover ik weet is hij daardoor ook vervroegd gestopt, wat ik me helemaal voor kan stellen.

**Geplaatst**: 04-02-17 00:59

Geplaatst: 04-02-17 00:59

Ik heb het afgelopen maandag voor het eerst meegemaakt. Gelukkig niks gehoord (voordeel van de achterste coupe) en door de schemering ook niks gezien. Doordat wij dicht bij het station waren, reed onze trein na 2 uur alsnog naar het station en konden we daar uitstappen.

Voor het treinpersoneel weer een trauma erbij.

**Geplaatst**: 04-02-17 01:03

Geplaatst: 04-02-17 01:03

Ja het meegemaakt, denk zo'n 4 jaar geleden. Ik zat in de trein naar huis en ineens flink op de rem. Niet veel later werd mijn vermoeden bevestigd, aanrijding met een persoon. Kan het gelukkig goed van me afzetten.

Ik woon vrijwel direct aan het spoor en helaas is het traject (Eindhoven-Venlo) een geliefd stuk voor springers. Met regelmaat hoor ik dat de trein ineens stil staat en niet veel later een trauma helikopter die land in de wei achter het spoor.

**Geplaatst**: 04-02-17 01:18

Geplaatst: 04-02-17 01:18

mvdende schreef:
Van de aanrijding zelf heb ik niets gemerkt. De trein remde redelijk normaal. Pas nadat wel al een tijdje stil stonden, werd er omgeroepen dat er een aanrijding was. Niet zo sociaal maar ben toen behoorlijk uit mn slof geschoten. Ik zag zo +- 650 euro vervliegen......Ik had nl 1 1/2 uur later een vlucht te halen naar Engeland. Ns gebeld, wilde niks doen, Ryanair wilde niks doen en Eindhoven Airport wilde ook al niks doen om me te helpen. Uiteindelijk heeft het me 30 Euro, heeel Veel haast, een halve hartverzakking en een rij boze mensen voor de security gekost, maar precies op de minuut dat de gate zou sluiten was ik er. Het heeft nog de halve avond geduurd voordat ik weer wat Tot rust gekomen was.

Natuurlijk vind ik het verschrikkelijk voor de conducteur en de machinist. Voor de springer heb ik echter geen medelijden. Hij brengt zo veel mensen in grote moeilijkheden. ..Als je uit het leven wil stappen, doe dat dan op een manier waarop "niemand" "last" van heeft.

Ik hoop dat je wel in de gaten hebt dat je uitspraak van de egoistische kant is. Ik snap heel goed de stress die je gehad moet hebben en hoe jammer het geweest zou zijn als jij niet op je bestemming aangekomen was. Maar terwijl jij daar was, hadden anderen hier een identificatie, een klap in het gezicht, tienduizend vragen en een begrafenis.
Zelfmoord plegen is niet eenvoudig. Je bent zomaar niet dood en je wilt niet dat het mislukt en je zonder benen ofzo verder moet. Waarom mensen zelfmoord plegen daar kun je eindeloos over gissen, maar voor mij is één ding duidelijk. Ze willen dat de pijn stopt.
Ik ben bipolair en heb als ik depressief ben frequent last van zelfmoord gedachten. Gelukkig kan ik die als onzin ergens parkeren. De gedacht komt voort uit willen dat het gewoon stopt, niet het leven, maar dat wat pijn doet.
Een vrouw waarmee ik over zelfmoord sprak had het heel anders. Als zij zelfmoord gedachten had dan liep ze accuut naar boven om van het balkon te springen. En waarom... Tja dat wist ze eigenlijk zelf ook niet.

Zelfmoord is geen grapje, voor niemand. Dus een formulering als "kunnen "ze" dat niet doen waar niemand er last van heeft..."slaat nergens naar. Je leeft in de maatschappij, en in de maatschappij gebeurt dit helaas ook, je hoort er bij deal whit it.

**Geplaatst**: 04-02-17 01:18

Geplaatst: 04-02-17 01:18

Mijn vader was conducteur, voordat hij met pensioen ging, hij heeft meerdere keren een zelfdoding mee gemaakt, en inderdaad, hij was degene die er als eerste heen moest. Hij zat geregeld bij de machinist voorin, dus zag het ook gebeuren.
Hij heeft een keer de persoon in de ogen gekeken, vlak voor het gebeurde, dat vergeet hij nooit meer, zegt hij.
Mijn vader is heel nuchter en kon het goed verwerken, hij heeft er gelukkig nooit last van gehad.

**Geplaatst**: 04-02-17 01:27

Geplaatst: 04-02-17 01:27

mrie, er zitten natuurlijk twee kanten aan een verhaal. Ten eerste is het natuurlijk afschuwelijk voor de persoon in kwestie, de familie, machinist, conducteur, passagiers en iedereen die er direct en indirect mee werd geconfronteerd.
Maar ik kan me ook voorstellen dat je als passagier er op een andere manier naar kijkt. Je zou bijvoorbeeld maar in de trein zitten op weg naar het ziekenhuis om van iemand afscheid te nemen, en juist op dat moment besluit iemand zijn of haar leven te beëindigen door voor een trein te gaan staan. Tja, is het dan niet menselijk om daar op deze manier op te reageren? Ik heb daar een tijd geleden een documentaire over gezien. Dan zie je het ook eens van een andere kant.
Iedere persoon heeft zijn of haar verhaal, niet alleen de persoon die is gesprongen, maar ook de mensen die in de trein zitten. Niet iedereen is slechts op weg naar zijn werk.
Hoe dan ook is het in en in tragisch dat iemand tot zo'n besluit komt.

**Geplaatst**: 04-02-17 02:02

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 04-02-17 02:02

Cayenne, ik dacht juist dat ik het van een andere kant liet zien...

**Geplaatst**: 04-02-17 02:11

Re: Wegens aanrijding met een persoon.........

Geplaatst: 04-02-17 02:11

Je noemde de beredenering van mvdende egoistisch. Daar ging ik op in..

**Geplaatst**: 04-02-17 02:15

Geplaatst: 04-02-17 02:15

Nou ja, dat vind ik dan ook, je hoeft het er niet mee eens te zijn.

Citaat:
Zelfmoord is geen grapje, voor niemand. Dus een formulering als "kunnen "ze" dat niet doen waar niemand er last van heeft..."slaat nergens naar. Je leeft in de maatschappij, en in de maatschappij gebeurt dit helaas ook, je hoort er bij deal whit it.

Nomineer dit bericht ×