Horsenart95 schreef:Hallo allemaal. Op het moment zit ik in een vrij lastige situatie en ik zou het graag van me af willen schrijven. Het gaat niet per se over mij, maar over mijn vriend. Het zit namelijk zo:
Mijn vriend en ik zijn nu bijna 2,5 jaar samen. Hij is 22 en ik 21. Mijn vriend heeft een moeilijke jeugd gehad, waardoor hij een flink gebrek aan zelfvertrouwen heeft. in de 2,5 jaar waarin we samen zijn heeft hij 1 jaar gestudeerd. Recentelijk is hij met zijn studie gestopt en zit nu een aantal maanden thuis. Daarvoor heeft hij ook flink lang thuisgezeten(depressie). Het probleem hierin is dat hij niet bereid is om een baantje te zoeken totdat hij begint aan een nieuwe studie. Ook heeft hij geen flauw idee wat hij later wil worden. Het komt erop neer dat hij de hele dag thuis zit te gamen zonder doel. Zijn ouders zorgen wel voor hem en lijken zich niet veel aan te trekken van de situatie.
Ik woon ook nog thuis en ben ondernemer. Ik werk keihard om een toekomst op te bouwen voor mezelf, wat in principe heel goed gaat(Ik wil heel graag zo snel mogelijk uit huis, maar heb daarvoor nog geen stabiel genoeg inkomen). Het vreet aan mij dat het met mijn vriend eigenlijk juist de andere kant op gaat. Ik heb geen idee hoe ik hem wakker kan schudden en aan het werk te krijgen. Hij vindt het zelf wel prima en doet alles rustig aan. Ik wil heel graag een toekomst met hem, maar ik kan hem moeilijk de rest van zijn leven achter zijn broek aan zitten, toch? Dat gaat ook ten koste van mijn emotionele gesteldheid.
Wat ik mij afvraag is: Zijn er bokkers onder jullie die in mijn vriend zijn situatie(Of in mijn situatie) hebben gezeten? Niet te weten waar je heen wil met je leven, passief, onzeker. Hoe ben je eruit gekomen en wat zou ik kunnen doen om hem eruit te slepen? Heel graag lees ik jullie meningen. Ik heb advies van buitenaf nodig.......Bedankt voor het lezen in ieder geval!
Laat ik zeggen dat ik nu ook in de situatie zit van je vriend...
ff snel opgesomt verleden:
- op mn 3e is mn vader overleden, ruzie met uitgaan liep uit de hand.
- geen makkelijke jeugd gehad, kon nooit wat goed doen
- mn vriend uit de 4e klas, in een rolstoel, had meermaals kanker gehad en was nu terminaal (ik zat in de 1e) hij is overleden
- daarna ik depressief en spijbelen van school, emo en freaky fase
- vervolgens kreeg ik zelf kanker op mn 14e, kreeg vrienden in lotgenoten die ik praktisch allemaal kwijt ben geraakt erdoor.
- weer depressief
....
goed das slechts een deel (ik ben niet zielig, puur om een beeld van mijn achtergrond te schetsen), ik kan me maar moeilijk doorzetten om een opleiding af te maken, ik twijfel aan mijn kwaliteiten en ik krijg maar moeilijk een stageplaats of bijbaan voor de opleiding, zodat ik het kan blijven financieren (nee financiering is echt niet toereikend voor alles)...
verder krijg ik nauwelijks een baan, zonder diploma's, en al wil ik heel graag leren, ik wil me niet in de schulden werken voor een diploma, waar ik straks (over 4 jaar of langer) niks mee kan in de banenmarkt... want dan moet ik me dan weer helemaal omscholen voor de banenmarkt van dat moment... dat schiet toch ook niet op? (ben trouwens wel heel actief op zoek)
Ik woon nu noodgedwongen bij mn moeder in Groningen, in een woonboerderij die op instorten staat door de aardbevingen die de NAM veroorzaakt, ik heb geen eigen geld opgebouwd aangezien ik mn hele puberteit in behandeling was en niet kon werken, mijn moeder heeft alles in het huis zitten dus kan me niet helpen, doet ze ook niet...
Ik ben haar mantelzorger, ze heeft artrose enzo, dus ik verschoon haar bed en stofzuig de hele boerderij en al dat soort dingen...
Toch gaat er geen dag voorbij dat ze geen opmerking maakt over dat ik het niet allemaal doe naar haar standaard... Ik voel me hier zo waardeloos, dat ik denk dat ik nooit goed genoeg voor iemand zal zijn, want ik doe toch alles fout. Hierdoor ontbreekt het mij aan motivatie en heb ik ook eigenlijk nergens interesse voor...
Welke baan ik ook kan krijgen, ik pak hem meteen aan... ik zit nu thuis sinds Mei ''16, toen mn contract bij DHL niet werd verlengt.
En aan de andere kant, hoeft het voor mij ook allemaal niet meer... ''I'm not living, I'm just surviving.''
Waarom ik dit zeg^^^? Omdat ik denk dat hij zich waarschijnlijk net zo slecht voelt onder die ietwat onverschillige houding... en zn ouders? meestal zien ouders zulke dingen niet... klinkt gek, maar het is waar..
ik ben het trouwens eens met de reacties die zeggen: ''STEUN je vent, ''helpen'' werkt averechts''
Ik heb op dit moment niemand en het enige wat ik verlang is een luisterend oor, een arm om me heen en iemand die er gewoon voor me is. En als mensen me willen ''helpen'' dat voelt pretty invasive... en dat werkt niet, ik moet ook zelf mn weg vinden om mijn eigen oliebol mee op te lossen
alleen daar leer ik van hoe het moet. Als je voor een ander zn oliebol opruimt, leren ze niks...
Alle advies die ik hier geef, geldt net zo hard voor mezelf... ik ben goed in andermans problemen oplossen, steunen... maar mn eigen ?!?! ho maar.
Daarnaast lees ik dat ie dus nog wel wordt bemoederd, dus daar heeft ie er zeker geen 2e van nodig, maak hem duidelijk dat het tijd is om een toekomst op te bouwen, zonder ouderlijk toezicht, en dat je van hem houdt en er samen met hem voor wilt gaan, maar dat hij zich daar wel ook voor in moet zetten een toekomst kost werk, en een toekomst samen kost werk van allebei.
Weet niet of je hier uberhaupt iets aan hebt, maar dit is hoe ik nu hierop reageer, dus ik hoop van wel.
Groetjes
Geplaatst: 09-01-17 18:32 
