Geplaatst: 03-03-17 22:49 Hier nog even deel 2 van praktijk zoals het voor mij is (verschilt natuurlijk voor iedereen).
Eerder deze avond moest ik stoppen met schrijven ivm de kinderen eten geven, naar bed etc.
Verhaal komt in stukjes, sorry.
Wat mij vooral in begin zwaar viel is dat ik heel veel bezig was met denken hoe ik haar zo op zou voeden als mijn broer en zijn vrouw dat zou hebben gedaan....Maar...Ik wist eigenlijk van heel veel dingen niet wat zij er van dachten/deden: wat zij vonden dat belangrijke regels waren, wat zij deden als ze niks wou eten, wat hun rituelen waren voor ze ging slapen...alles. Ik vroeg mij zelfs af wat zij vonden dat welke beker ze uit moest drinken etc.
Het duurde heel lang voor ik mij besefte dat haar voogd zijn ook betekent dat ze door míj wordt opgevoed en dat dat nooit het zelfde zal en kan zijn als door haar ouders...na dat ik daar besefte duurde het nog héél lang voor ik dat ook accepteerde...Nu nog vind ik dat soms moeilijk.
De rest van de familie is ook puntje om over na te denken...Mijn broer en zijn vrouw hadden de rest van de familie niet echt duidelijk verteld dat ik voogd was geworden...Na hun dood heeft dit best wrijving op geleverd...vooral de broer van mijn schoonzus had moeilijk mee dat hij en zijn vrouw de zorg niet kregenn daar waren zij van uit gegaan eigenlijk, zij dachten dat de voogdij nog niet geregeld was. Omdat nooit besproken was was dat best moeilijk voor hun toen anders bleek, in een toch al zwarte periode...Dus mijn tip voor iedereen met kinderen: wees open en duidelijk over je voogdij keuze!!!
Ze voelt tegenwoordig meer als mijn dochter die ik deel met mijn broer dan als mijn nichtje...misschien ook omdat ze nog zo klein was. Ze herinnert mij ook op raarste momenten aan mijn broer en dat we hem moeten missen...dat is soms lastig
maar wel ik heb nu geaccepteerd dat mijn broer zijn opvoeding manier niet de mijne is en steeds meer lukt het mijn eigen ding te doen. Zeker nu ik getrouwd ben en stiefzoon heb en nu zelfs tweeling baby's: ze draait gewoon in ons gezin mee. Ons gezin, dat nu na vier jaar ook echt als ONS aan voelt.Eigenlijk is alleen het tweetalig opvoeden van mijn broer overeind gebleven (mijn broer en ik groeide op in Australië met Engels als moedertaal. Mijn broer sprak uitsluitend Engels met haar, zijn vrouw Nederlands. Nu ik enkel Engels tegen de kinderen, mijn man Nederlands).
Meestal lijkt ons dagelijks leven, de praktijk, nu gewoon. Soms niet...zoals laatst toen ze uit school kwam met de vraag hoe ze had geheten als ze jongen was geweest. Iemand in de klas had dat ter sprake gebracht. En ik weet het niet...Ik kan haar daar geen antwoord op geven. Net als toen ze vroeg wat het eerste woord was dat ze kon zeggen etc...er komen de volgende jaren nog duizend vragen die ik niet voor haar kan antwoord geven. En soms is het moeilijk...als ze boos is op de wereld omdat haar ouders dood zijn of op speciale momenten als toen ze voor eerst naar school ging, toen ze ging afzwemmen etc.
Maar ik zou mij nu niet meer kunnen voorstellen dat ze ergens anders opgroeide dan hier
Zijn er meer mensen op Bokt die echt voogd zijn? (Niet alleen aangewezen maar echt in praktijk?)
Bij ons vandaag geregeld. Sorry, had wel even aan het topic toe kunnen voegen dat dit online kan.