Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-11-16 20:45

Re: Hoe rouwen jullie?

Geplaatst: 23-11-16 20:45

Mijn schoonvader is 7 jaar geleden overleden.
Hij komt regelmatig voor in gesprekken.

En als de brievenbusklep klappert of iets valt plotseling dan roepen we zijn naam.

De zwaarste momenten waren toen schoonvader met kaal chemokoppie op uitvaart van broer schoonmoeder was. Hij en wij wisten dat zijn uitvaart de volgende zou zijn.
Toen schoonmoeder kanker kreeg. Ze miste haar man vreselijk.

**Geplaatst**: 23-11-16 20:50

Geplaatst: 23-11-16 20:50

Het boek Emed van Mulder-Schalenkamp gaf mij wel rust. Het is natuurlijk maar wat je geloofd maar voor mij gaf het een gevoel van het klopt.
Maar over mijn moeder praten kan ik nog steeds niet. Hoogstens een opmerking maken van dat vond mijn moeder zo leuk.

**Geplaatst**: 24-11-16 07:32

Re: Hoe rouwen jullie?

Geplaatst: 24-11-16 07:32

Er zijn geen regels voor rouw vind ik zolang het in het 'normale' blijft (bedoel hiermee mensen die gaan grijpen naar alcohol en drugs) Maar hoe jij het doet vind ik wel een mooi gebaar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-12-16 12:56

Geplaatst door de TopicStarter : 01-12-16 12:56

Vaak zie je het gebeuren, mensen die een tattoo zetten voor iemand anders.
Een mooi gebaar, om een bepaald iemand of een bepaalde periode als herinnering met zich mee te dragen. Ik heb altijd gezegd dat ik een tatoeage wilde, maar dat ik zéker wilde zijn. Niets erger dan een tekening op je lichaam waar je nadien spijt van hebt. En omdat ik nooit echt dé tattoo was tegengekomen is het er nooit echt van gekomen, tot nu.

Mijn tattoo is op korte tijd duidelijk geworden en staat sinds vandaag op mijn been. Het symboliseert zo veel wijsheid , en is een kunstwerk geworden dat ik voor de rest van mijn leven als leidraad mag gebruiken.

Afbeelding

De handtekening omdat Hans zijn indruk zo belangrijk voor me is, dat ik er een afdruk van op mijn lichaam wil dragen.

Infinity omdat de eindig- en oneindigheid van het leven belangrijk is om bewust van te zijn en blijven.

De rozen omdat Hans me graag rode rozen gaf, en het de liefde voor de natuur en het leven weergeeft.

De klok, voor de tijd waarin zijn en mijn leven stilstond en waar een nieuw leven begon.

De fotorol is voor de passie voor fotografie die hij en ik hebben, en voor de belangrijkheid van het dragen en maken van herinneringen.

Wat Hans voor me betekent heeft is niet in één tatoeage weer te geven, en wat ik over het leven geleerd heb is al helemaal niet in één tekening weer te geven. Maar het komt in de buurt en het is een mooie manier om hem te danken en herdenken. Ik draag ze met trots en ik weet zeker dat hij ook trots zou zijn. (Hoewel hij dat vervelende plakkaat op mijn been zou vervloeken bij het maken van foto's.) De tatoeage is nog niet helemaal af, maar mijn verhaal ook niet. Ook al is zwans nu uitgespeeld, in mijn gedachten en mijn hart leeft hij verder en speelt hij een beetje mee. Ik vind dat dat iets is om enorm dankbaar voor te zijn.

**Geplaatst**: 01-12-16 13:09

Geplaatst: 01-12-16 13:09

Lieve TS heel veel sterkte, fijn dat je door middel van een tattoo aan hem een blijvende herinnering hebt. Ik heb helemaal niets met tattoos, maar de enige die ik ooit zou kunnen zetten is inderdaad ook als mijn partners zou komen te overlijden (dan wel alleen de letter van zijn voornaam, meer durf ik echt niet).

Ik lees in het topic veel over ouders, grootouders en dergelijke. Alleen een partner lijkt me toch een heel ander verlies, net zoals een kind. Alle verliezen zijn verschikkelijk, laten we dat even voorop stellen, maar ik wil er niet eens over nadenken dat ik zonder mijn maatje zou moeten.

Onwijs veel sterkte ook de komende maand en de maanden die erop volgen. Helaas hebben wij in de familie veel verloren dit jaar. Bij mij helpt het om af en toe een beetje verdriet en mooie herinneringen toe te laten, om vervolgens weer afleiding te zoeken (klusjes in huis, paard, werk). Op deze manier hoop ik dat het langzaam een plekje gaat krijgen.

Y;(

voor alle dierbaren die er niet meer zijn

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-12-16 13:36

Re: Hoe rouwen jullie?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-12-16 13:36

Ik heb geen ervaring met het overlijden van een grootouder of ouder, of familielid.

Maar wat ik ook denk is dat het moeilijk te vergelijken is.
Hij is mijn maatje, mijn zielsverwant, mijn twee-helft. Wij deden Alles samen, waren ook dag en nacht met elkaar in contact, al was dat via social media of in real life. Ik voelde me zo veilig bij hem, kon alles tegen hem vertellen, niks was te gek. Gewoon, volledig mezelf zijn en onvoorwaardelijk van hem houden.
Dat heb je niet met een familielid natuurlijk.
Toch helpt het weten hoe anderen met zo'n verdriet omgaan.

Ik heb het er de laatste dagen heel erg moeilijk mee, de laatste weken zijn in een waas voorbij gegaan en ik heb niet echt kunnen stilstaan bij het verlies. Nu, is daar tijd voor en komt het binnen met een hamerslag.
Vandaag mistte ik hem zo, ik kon alleen maar huilen en wil zo graag op bezoek gaan, en praten met hem over hoe ik me voel, hoe het is zonder hem. Ik moet naar een begraafplaats om "bij hem te kunnen zijn"
Verdomme, dat is zwaar en irrealistisch. Ik troost mezelf met het idee dattie wel weer terugkomt maar als je dan zo geconfronteerd word met de feiten, is dat erg erg hard.

Ik heb inderdaad wel spulletjes, en een knuffel en zijn reuk, en tastbare dingen. Ook foto's en beelden, maar het is niet hetzelfde en het troost niet echt meer, het maakt het alleen maar erger omdat hijzelf er niet meer zal zijn. Ik mis zijn grote knuffels, zijn warme handen, zijn lach, en grappen en grollen. Zijn idioot gedrag en zijn langzaam getaffel, al de dingen die soms vervelend waren worden nu gemist. Ik wil naar hem toegaan en hem een box geven en zeggen heyjom dat was me wat!
Maar dat gaat niet, en dat is verschrikkelijk.
Dan huil ik, en snotter ik, en niets kan me dan troosten.
Ik ben dankbaar voor alle goeie dingen, maar het doet ook gewoon verschrikkelijk veel pijn weten dat het voorbij is.

**Geplaatst**: 01-12-16 14:19

Re: Hoe rouwen jullie?

Geplaatst: 01-12-16 14:19

Prachtige tattoo.
Je partner verliezen lijkt mij zo moeilijk.
Kan en wil het mij niet voorstellen.

Ik wens jou alle kracht om door te gaan.

**Geplaatst**: 02-12-16 00:40

Re: Hoe rouwen jullie?

Geplaatst: 02-12-16 00:40

ik weet even zo goed niet, wat ik zeggen moet.

wat ik wel wil zeggen, is dat ik jouw heel erg veel sterkte wil wensen ts

**Geplaatst**: 02-12-16 09:08

Geplaatst: 02-12-16 09:08

Heel veel sterkte TS :(:)

Iedereen rouwt inderdaad op zijn eigen manier, en je moet daarin vooral doen wat voor jou goed voelt. Waar jij rust door krijgt.

Bij ons in de familie verwerken wij eigenlijk door grapjes te maken, herinneringen ophalen en vooral hartelijk lachen om de dingen die diegene zei of deed. Stilstaan bij de mooie dingen. Daarmee kan ik het verdriet verruilen voor liefde voor die persoon en terugkijken met een glimlach in plaats van met een traan. Maar dit kost wel tijd helaas

Daarnaast als er een lijdensweg vooraf is gegaan dan maakt het dat voor mij makkelijker: de geliefde heeft geen pijn meer. En dat is voor mij toch wel het belangrijkste.

En voel je vooral niet schuldig om dingen die je niet kan veranderen of omdat je je leven oppakt. Denk aan wat je geliefde zou willen voor jou. Als ik bijvoorbeeld terug denk aan het overlijden van mijn oma en opa, die zouden beiden denken "ach doe toch niet zo stom. Stop met huilen en ga door!" Ik kan me niet voorstellen dat een geliefde het je kwalijk zou nemen als je doorgaat met je leven...

Maar dit is mijn manier. Ieder heeft zo zijn eigen manier van verwerken... In ieder geval heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies TS!

**Geplaatst**: 02-12-16 13:25

Geplaatst: 02-12-16 13:25

[quote="cooper"]Ik heb geen ervaring met het overlijden van een grootouder of ouder, of familielid.

Maar wat ik ook denk is dat het moeilijk te vergelijken is.
Hij is mijn maatje, mijn zielsverwant, mijn twee-helft. Wij deden Alles samen, waren ook dag en nacht met elkaar in contact, al was dat via social media of in real life. Ik voelde me zo veilig bij hem, kon alles tegen hem vertellen, niks was te gek. Gewoon, volledig mezelf zijn en onvoorwaardelijk van hem houden.
Dat heb je niet met een familielid natuurlijk.
Toch helpt het weten hoe anderen met zo'n verdriet omgaan.

Niet helemaal mee eens. Ik heb mijn moeder altijd thuis verzorgt , we woonde samen. Deden ook alles samen. Het laatste jaar was verschrikkelijk. Zo ziek . Ik sliep naast haar .
Ze was mijn maatje mijn alles. Hield zoveel van haar. Nu na 1,5 jaar kan ik nog niet zonder huilen over haar praten of naar foto's kijken.
Dus een familielid kan net zo goed er op lijken als je partner verliezen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-16 19:08

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-16 19:08

Citaat:
Niet helemaal mee eens. Ik heb mijn moeder altijd thuis verzorgt , we woonde samen. Deden ook alles samen. Het laatste jaar was verschrikkelijk. Zo ziek . Ik sliep naast haar .
Ze was mijn maatje mijn alles. Hield zoveel van haar. Nu na 1,5 jaar kan ik nog niet zonder huilen over haar praten of naar foto's kijken.
Dus een familielid kan net zo goed er op lijken als je partner verliezen.

Ik heb er zelf geen ervaring mee dus ik weet het niet

Ik weet alleen dat ik mijn maatje kwijt ben en ik geen steun heb aan een "partner" die me troost en steunt omdat dat maatje er niet meer is. Hopelijk heb jij wel een liefdespartner die je kan steunen en de boel wat kan verzachten.
Vreselijk van je moeder trouwens. Ik begrijp dat het pijn doet. Sterkte! 1.5jaar is nog erg kort geleden xxx

**Geplaatst**: 02-12-16 19:53

Re: Hoe rouwen jullie?

Geplaatst: 02-12-16 19:53

Nee ik ben alleen over.

Nomineer dit bericht ×