Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-11-16 14:48

Geplaatst: 21-11-16 14:48

Ten eerste: Sterkte de komende tijd ook nog want makkelijk is en wordt het ook niet.
Verder: Doe vooral waar JIJ je goed bij voelt.

Mijn verhaal:

Mijn ouders zijn na 31 jaar huwelijk uiteindelijk gescheiden.
De scheiding is pas sinds net een jaar rond en nog steeds zijn een hoop dingen niet geregeld of afgesloten.

De periode naar de scheiding toe heeft ruim 3 jaar geduurd.

Ik wist toen ik jonger was ( ben nu 23 ) al dat mijn ouders nooit samen oud zouden worden ( Heb nooit gewild dat ze het niet vol zouden houden trouwens )
Ik wist gewoon zeker dat mijn moeder dit niet zou doen.

Nu 4 jaar geleden kregen wij met 1e kerstdag ( had eindelijk eens een vrije avond met kerst geregeld ) te horen dat ze gingen scheiden.
- Mijn vader was boos en overstuur
- mijn moeder was overstuur en praatte niet
- mijn broer zei niet is weggegaan ( 6 jr ouder dan mij )
- Mijn zus ( 3 jaar ouder ) was boos op mijn moeder etc.

Mijn moeder wilde scheiden. paar maanden later is ze met vakantie gegaan en belde na een week op om tegen mijn vader te zeggen dat ze toch door wilde gaan samen.
verder heb ik op 1 berichtje na niets gehoord.

Terug van vakantie en toen werd er weer gezegd toch te gaan scheiden.
Dit is vele keren op en af gegaan en al die tijd werd ik gebruikt als een soort van bemiddelaar.

Zelfs met hun 18+ problemen klopte ze bij mij aan ( ja ja omgekeerde wereld )

Dit is heel vaak gebeurd zelfs toen mijn moeder getekend had voor een huisje heeft ze savonds, nadat ik mijn vrije middag spendeerde aan klussen voor haar, mijn vader wederom huilend opgebeld dat ze het toch niet wilde .

Ondertussen ik achter wat berichten gekomen die mijn moeder al langere tijd stuurde naar een paar mannelijke figuren, waaronder 1 van mijn leeftijd en dit was nogal uit de hand gelopen.

Heb haar de keuze gegeven of zelf het te vertellen tegen mijn vader of ik zou het doen.
Wat resulteerde in weer geweldige huilbui en een hoop paniek naar mijn vader toe want stel je voor dat hij dan niet meer wilde.

na ruim 3 jaar zijn ze dus uiteindelijk gescheiden, mijn vader heeft haar wel 20 keer vergeven en terug genomen.
Zelfs nadat ik hem gezegd had dat hij niet zo dom moest wezen etc.

Ik ben bij mijn vader blijven wonen en zorgde o.a voor het huishouden, mijn moeder is op dit moment gewoon een soort puber en zat heerlijk in haar huisje .

Toch klikte het op een moment niet tussen mijn vader en mij. een hoop frustratie over mijn moeder brak mij uiteindelijk op. Keer op keer op keer hetzelfde verhaal moeten horen en dan een reactie willen etc.

Toen ben ik dit jaar een paar maanden naar mijn moeder geweest tot ik merkte dat ik daar ook niet zo heel welkom was. Gesprek gehad en hieruit bleek dat haar eigen geluk voor haar kinderen ging ( ja dit ook letterlijk gezegd )

Ondertussen weer terug bij mijn vader en het huishouden weer opgepakt hier. was ook wel nodig. mijn vader is de hele week weg van huis en alleen in het weekend thuis dus dat scheelt een hoop.

Het verhaal is zelfs nog uitgebreider en met meer vervelende gebeurtenissen dan dat ik hier vertel, maar ook ik heb meerdere malen aangegeven graag erbuiten gelaten te worden.
Toch lukte/ging dat niet etc.
Wanneer ik dit wel deed kreeg ik de verwijten, ik was tenslotte volwassen dus er moest gewoon met mij gepraat kunnen worden over wat de ander deed.

Je leest in sommige reacties : "Blijf volhouden dat je er niets mee te maken wilt hebben" helaas is dit niet mogelijk.
Het enige wat je wel moet doen is zorgen dat jij doet waar jij je goed bij voelt.

Als het gaat om contact met je vader en moeder: Beslis jij of jij dat wel of niet wilt en probeer dan dat schuldgevoel je niet gek te laten maken.

Ik moet zeggen dat het hier nu rustiger is gelukkig.
Het voordeel is dat ik zeker een sterkere band heb gekregen met mijn vader
Het nadeel is dat de band die ik altijd met mijn moeder heb gehad grotendeels weg is.

Maak de keuzes waarvan jij denkt dat ze je rustig/gelukkig maken en laat ze vooral niet op je inpraten.

**Geplaatst**: 21-11-16 14:56

Re: Gescheiden ouders

Geplaatst: 21-11-16 14:56

Geen ervaring met scheidende ouders, gelukkig niet. Maar wel met scheidende vrienden en vrienden die absoluut zouden moeten scheiden. Laat je niet gek maken, ik vind het al knap hoe je je staande houd. Blijf normaal met je pa omgaan, je moeder moet eerst de frustratie kwijt en zal tot die tijd misschien wel alles en iedereen afschieten die ook maar in de buurt van je vader komt. Lastig maar probeer er boven te staan. Wie heeft de scheiding aangevraagd en waarom?? Mag per pb maar hier is heel vaak een reden van gedrag achteraf te vinden.

**Geplaatst**: 21-11-16 15:03

Re: Gescheiden ouders

Geplaatst: 21-11-16 15:03

Sterkte meid.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog kind was, En bleef toen bij moeders wonen, dat ging toen zo.
Mijn moeder heeft ook veel haat verspreid. Mijn moeder heeft ons echt tegen onze vader opgezet pas later begrepen we dat, moeder is narcistisch en die wist alles zo te draaien dat alles zijn schuld was.
Ik zie nu zowel mijn moeder als mijn vader en de rest van mijn familie zeer weinig, op mijn 16e begon ik het een beetje te doorzien allemaal en op mijn 19e was ik er klaar mee en ben ik op mezelf gegaan, ben inmiddels 33 en woon samen met een lieve vriend die ik ken vanaf mijn 19e en vind het echt wel beter zo. Er komt een dag dat alles wat rustiger wordt en dan kun je er zelf wat beter mee omgaan. Dan gaan je ouders er ook anders mee om en is het allemaal weer een beetje ''normaal''

**Geplaatst**: 21-11-16 15:04

Geplaatst: 21-11-16 15:04

Niet leuk ts. Op een latere leeftijd lijkt me moeilijk. Laat je niet gek maken Door de rest van de familie. Dat zei zoveel haat hebben tegenover je vader is heel vervelend, vooral als je weet dat het niet terecht is.. Jammer dar er vaak twee kampen ontstaan en jij 'moet' ergens bijhoren. mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was en zijn altijd bevriend gebleven. Heb er dus ook nooit last van gehad. De ouders van mn vriend gaan nu na 25 jaar scheiden en dit lijkt me een stuk moeilijker. Je weet hoe leuk het vroeger was, en het besef dat dat nooit meer is zoals het was is best moeilijk vooral met kerst etc.

**Geplaatst**: 21-11-16 15:05

Re: Gescheiden ouders

Geplaatst: 21-11-16 15:05

Het meest erge is nog wel de haat. 2 mensen die jarenlang ''gelukkig'' geweest zijn die elkaars bloed ineens kunnen drinken

**Geplaatst**: 21-11-16 15:27

Geplaatst: 21-11-16 15:27

TS ik wil je vooral heel veel sterkte wensen en kies je eigen weg :(:)

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 18 jaar was maar dat hadden ze eigenlijk al moeten doen voordat ik geboren was.
Ik herinner me niet anders als dat het koude oorlog was in huis.
Op moment van scheiding moest ik op stage naar het buitenland dus daar heb ik niks van mee gekregen en ik zat al op kamers voor studie dus wat dat betreft had ik al afstand.

Na de scheiding heb ik ook gezegd dat ze beide moeite moesten steken in een relatie met mij en anders hoefde het niet.
Met mijn moeder is het altijd oppervlakkig gebleven en met mijn vader oppervlakkig, toen 12 jaar geen contact, weer jaren oppervlakkig toen mijn kinderen klein waren en inmiddels geen contact meer.
Ik woon aan de andere kant van het land en dat bevalt prima.

Enige belangrijke is , is dat je je eigen leven opbouwt en je niet laat beinvloeden door familie.

Mijn dochter heeft al jaren een vriend en pas geleden kwam het hoge woord er uit dat zijn ouders de relatie niet zagen zitten met mijn dochter.
Ouders zijn zelf gescheiden en in hun familie is niks meer samen , alleen opa en oma, de rest is allemaal gescheiden.
Jongen voelt zich hier thuis en op zijn gemak en zit nu met ouders die zelf niet eens het goede voorbeeld konden geven maar wel hem de les lezen. :roll:

**Geplaatst**: 21-11-16 17:57

Geplaatst: 21-11-16 17:57

Sterkte!

Mijn ouders zijn ruim 10 jaar gescheiden nu! Niet zonder slag of stoot. Vele rechtzaken geweest, een vader die mij en ons dwars zaten met verschillende dingen. Hond van mij af proberen te pakken, die ik gelukkig thank god gelijk op mijn naam had laten zetten toen dertijds hij weg ging. Dus had hij geen recht van spreken meer. De hond was het enige nog wat ik van mijn overleden broer had.

Mijn auto rijlessen wilde die ook afpakken. Hij vond dat de dochter van zijn nieuwe vriendin er recht op had. Maar daar was de rechter het niet mee eens. Gelukkig eem schappelijke rechter en stond die eigenlijk alleen maar aan ons kant.

Broer die eind december alweer 9 jaar geleden zelfmoord gepleegt heeft, door al het gedoe.
Doordat mijn vader gezegd had tegrn hem ons huis in de fik te steken. Broer woonde al lang op zichzeld hoor.

In 2013 dit topic geopend:

[MWS] Kan ik het ooit een plaatsje geven??

Dit was meer om het van me af te schrijven. Maar ik heb er teveel littekens aan over gehouden.
Durf niet zo goed meer alleen te zijn, gevoelens te uiten, en ben ik veel geslotener geworden. Ook na andere toen, zoals bijvoorbeeld; stalgenoten, ex. Liefst probeerde wij het weer opnieuw. Maar lukt niet meer.

Mama is nu de enige die ik nog heb, en bang om haar te verliezen. Dit zal ooit wel gebeuren, maar wat gebeurt er met mij dan denk ik iedere keer. Misschien ben ik wel gewoon bang voor de toekomst.

Andere broer (over wie ik het grote deels heb uit het topic), stuurde laatst berichtje via facebook om weer contact te zoeken. En ik weet geheel na die ruim 11 jaar denk ik ongeveer niet eens of ik dat wel wil!

Inmiddels is mijn vader nu 4 jaar overleden. Wat mij een rust heeft gegeven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-11-16 20:13

Re: Gescheiden ouders

Geplaatst door de TopicStarter : 21-11-16 20:13

Bedankt voor de lieve reacties allemaal! Doet me erg goed om het toch kwijt te kunnen hier zo.

**Geplaatst**: 22-11-16 23:45

Geplaatst: 22-11-16 23:45

Hier ook ervaring. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden na 26/27 jaar huwelijk gescheiden. Hing al jaren in de lucht. Hoewel het in het begin best akward was,bedoel gevoelens worden toch gekwetst,kanten gekozen etc etc. Ik heb met beide een goede band,en ik heb wel het geluk dat mijn ouders ook nog goed contact hebben samen. Gaan nog weleens samen uit eten,ze delen toch iets samen,namelijk 3 kinderen. Voel me best gezegend hoe dat bij ons is.
Hoop voor jou dat er ooit wat meer rust in de situatie komt.

**Geplaatst**: 24-11-16 16:34

Re: Gescheiden ouders

Geplaatst: 24-11-16 16:34

Mijn ouders zijn gescheiden toen ze 15 jaar getrouwd waren, ik was 12 jaar in die tijd.
Ik kan het me nog herrinneren als de dag van gisteren, ook heb ik heel veel gebeurtenissen weg gestopt nu ben ik 25 jaar.
Het was een vreselijke tijd en heb me erg kekwetst gevoeld.

Ik was namelijk echt papa's meisje, ik was gek op hem en zat graag op schoot bij hem als hij eens tijd had.
En oppeens was de de man waar ik gek op was verdwenen en nog geen 3 maanden later woonden er al een ander papa figuur bij ons in huis.
Als puber heb ik echt ons huis en hem vervloekt, ik kon er niet mee omgaan en was zo min mogelijk thuis.

Toen op een avond dat ik thuis was ging de deur bel en ik zag mijn vaders auto voor het huis staan.
Ik rende naar beneden en deed de deur open, maar hij was alweer weg. De autosleutel vond ik op de deurmat. (volgens mij ben ik nog nooit zo verdrietig geweest als toen en heb nog steeds een brok in mijn keel als ik dit typ)

Gelukkig zocht mijn oma (moeder van mijn vader) wel contact met ons uiteindelijk.
Toen ik 13 zou worden had mijn oma mijn verjaardag ook geregeld bij haar thuis zodat ik mijn andere familie nog zou zien. Mijn vader had tegen mijn oma gezegt dat hij zou komen.
Maar is toen niet op komen dagen.

Weer later toen ik naar mijn verzorgpaard was geweest zag ik zijn auto staan bij een pensionstal. (de vrouw waarvoor hij mijn moeder verliet had ook een paard)
Ik fietste er op af en ging mijn vader daar zoeken, toen hij mij zag liep hij met me naar buiten en wat hij toen zei heeft mij toen zo verbitterd, boos gemaakt en gekwetst.
" Ik wil jullie niet meer zien of in mijn leven hebben, mijn nieuwe vriendin is alergisch voor kinderen"
wauww dat kwam aan.

Dit zijn enkele dingen die gebeurt zijn..

Gelukkig is mijn vader later tot inkeer gekomen en heb ik hem vergeven.
Dit ging natuurlijk niet heel makkelijk.
Onze band is weer erg goed en heb zelfs bij hem gewoond.
Zelfs mijn ouders kunnen nu goed met elkaar overweg, mijn moeder en 2dehands pa waren zelf afgelopen jaar uitgenodigd voor de verjaardag van mijn vader.

Als ik terug ga in de tijd kan ik me echt niet voorstellen dat dit nog zou gebeuren en dat alles toch goed is gekomen.
Al heb ik helaas in mijn puberjaren veel moeten missen en erg verbitterd ben geweest.

2 jaar geleden ben ik er voor naar een therapeut geweest omdat ik tegen me zelf aanliep en niet verder kwam in relaties tot een bepaald punt.
Goh wat heb ik daar lopen janken zeg, niet normaal, alsof al die jaren opkroppen van emoties er even in een paar dagen uit moesten.
Dat verbitterde trok helemaal uit me en ben toen een heel ander iemand geworden.

Mijn advies naar jou is misschien een beetje vreemd...
Maar ga in therapie, praat het ook van je af, luister naar het advies van iemand die er voor jou staat maar wel neutraal is.
Voor een therapeut hoef je niet gek te zijn, zie het als jou Dokter Rossi

Ik heb er zoveel aan gehad, ookal was het pas 11 jaar na de scheiding. (ik wou dat ik het veel eerder had gedaan)

Dikke knuf en heel veel sterkte deze tijd.

Als je behoefte hebt aan meer contact mag je me altijd pbtje doen

xx

**Geplaatst**: 24-11-16 19:36

Geplaatst: 24-11-16 19:36

Harvey1 schreef:
Hoi!

Ik zit momenteel in een vervelende situatie, echt een heel lang verhaal wat al drie jaar speelt. Mijn ouders zijn na 45 jaar huwelijk uit elkaar en dit speelt nu een tijd, ze zitten nu verwikkeld in een rechtzaak en het er is zo veel haat in het spel... Vreselijk. Ik ben heel lang best ongelukkig geweest en het ging stukken beter maar sinds gister weer een beetje down door wat gebeurtenissen.

Ik wilde altijd neutraal blijven, alleen dit is nooit gelukt waardoor ik mijn moeder al een flinke tijd niet gesproken heb. Zij kon niet accepteren dat ik 'normaal' wilde blijven omgaan met hem. Mijn vader zit veel in het buitenland en dat is prima zo. mijn vader en ik delen een huis en onze band is sinds dit alles sterk gegroeid.

Hoe zijn jullie hiermee omgegaan? De rest van de familie steunt haar onvoorwaardelijk en schrijft hem af als de boe man, ik woonde nog thuis in die periode en weet dat dat niet waar is. Kerst staat voor de deur en ik denk dat ik maar gewoon ga werken deze kerst. Heb mijn vadedr gevraagd om lekker bij zijn familie in het buitenland te blijven (anders zitten we met zn tweeen aan tafel, leuk zeg) Mijn broer heeft mij uitgenodigd voor de kerst maar ik voel er toch niets voor om na zo'n tijd weer met mijn moeder onder ogen te komen. Er is teveel gebeurd en ik voel me nog steeds heel erg gekwetst door haar.. Ik voel me ook niet op mijn gemak tussen alle mensen die een bepaalde mening hebben over iemand waar ik wel goed contact mee heb en zelfs mee samen woon (ook al is hij er eigenlijk nooit)

Lang vaag verhaal, sorry hiervoor. Ik wilde het gewoon even kwijt.. Het echte verhaal is veel langer en te specifiek. Heb jij ervaring hiermee? Ouders die op latere leeftijd gingen scheiden? Hoe ging je ermee om?

Wat ik vooral mis is het hebben van ouders, we waren zo'n hechte familie. Altijd samen, iedereen bemoeide zich met iedereen. We hadden een lange eetafel in de eetkamer en iedereen at altijd bij ons, die tafel.. is al drie jaar niet aan gegeten. Iedereen heeft onderling wel een conflict met de ander maar het wel duidelijk dat iedereen tegen hem is, daar kan ik niet mee leven.

Mijn ouders zijn een aantal jaar geleden na ruim 40 jaar gescheiden. Zo loop je op vakantie in een bos met je schoonfamilie en zo heb je je vader aan de telefoon met de mededeling dat je moeder er met een ander vandoor is. Schokkend was een understatement.
De periode daarna is het best te omschrijven als hectisch met 2 vechtende ouders en mijzelf als een soort VN ertussen. Je wordt ongewild de noot in de notenkraker. Neutraal blijven is dan best moeilijk.
Nu zij we een aantal jaar verder en zit iedereen op verjaardagen gewoon bij elkaar aan tafel. Mijn vader met zijn nieuwe vrouw en mijn moeder ironisch genoeg single.. :')

Het enige advies dat ik je kan geven is om niet te veel over schuld of verantwoording na te denken en de dingen te nemen zoals ze zijn. Uiteindelijk ben je zelf waarschijnlijk, net als ik, al dusdanig lang het huis uit , dat je toch niet goed genoeg weet wat daar in al die jaren nou echt zich afgespeeld heeft om die schuldige nou echt aan te wijzen.. en dan nog is dat relatief.. sterkte..

Nomineer dit bericht ×