Bokt.nl

Goof schreef:

Little_Gift schreef:

Kom op jong, je hebt die jongen nooit gekend, hoe kan je daar dan een klap van hebben?!
Ik vind dat altijd zo gek en overroepen hé, iemand die je niet kent, kun je niet missen.
Laat het gewoon zijn en maak jezelf niet gek of onderneem actie en doe er iets mee... Simpel toch?

Toch ben ik het hier wel mee eens.
Er is een volkomen onbekende overleden. Hij zou heel misschien je broertje kunnen zijn. Hij zou net zo goed in de verste verte geen familie kunnen zijn. Missen doe je een vreemde niet, je bent hooguit nieuwsgierig naar wie hij was.

Ik zou geen verdere actie ondernemen. Je gooit een andere familie compleet op zijn kop en je hebt er zelf weinig aan behalve dat je de rest van je leven kunt zeggen:"ik had een broertje. Ik ken hem echter niet". Hij zal hoe dan ook een vreemde blijven.
Ik zou het erbij laten omwille van zijn familie.

Joltsje schreef:

Indd is het een vreemde. En zal het geen groot gemis zijn voor mijn gevoel.

Maar ik snap de nieuwsgierigheid wel. Je wilt weten wie het was en of er overeenkomsten zijn en zo

Storm schreef:

Little_Gift schreef:

Kom op jong, je hebt die jongen nooit gekend, hoe kan je daar dan een klap van hebben?!
Ik vind dat altijd zo gek en overroepen hé, iemand die je niet kent, kun je niet missen.
Laat het gewoon zijn en maak jezelf niet gek of onderneem actie en doe er iets mee... Simpel toch?

Sow
Het zou voor mij, en ik ben nota bene 40 jaar, een enorme schok zijn als ik erachter zou komen dat ik een overleden broer of zus heb.
Omdat jij blijkbaar anders denkt, is dat niet voor iedereen zo.

TS, jeetje zeg, dat is niet niks. Ik zou ook proberen of er iemand anders is die hier meer van weet. Misschien een oom of tante? Opa of oma? En anders zou ik toch weer naar je vader gaan en meer informatie eisen, ook als je ruzie hebt, je hebt gewoon recht op de waarheid.

En als al je opties op zijn, een keer heel voorzichtig contact opnemen met zijn moeder na de rouwperiode en eerlijk uitleggen wat je van je vader te horen hebt gekregen.

marleen_88 schreef:

Wat een lastig verhaal!
Ik zou persoonlijk nooit een rouwende familie lastig vallen, voor hen ben jij een wildvreemde.
Ik denk dat jouw vader de enige opening is. Sterkte

Wdj schreef:

Even een andere kant: na het overlijden van mijn moeder kwam ik er achter dat ik een halfzus heb. Ze wilde contact met mijn moeder en mij. Ze was een dochter van mijn moeder, die haar, voordat ze mijn vader leerde kennen, ter adoptie heeft aangeboden. Ik was 25 jaar en was echt perplex. Vooral omdat ze dit al die tijd geheim hadden gehouden. Via mijn vader werd ik niet wijzer, die zei alleen maar: je moeder wilde het nu eenmaal zo. Ik heb toen bewust het contact afgehouden. Met familie heb je een band op gebouwd, je hebt gemeenschappelijke herinneringen, gewoontes. Je hebt dingen gedééld. Dit zou voor mij een totale vreemde zijn....Inmiddels zijn we 15 jaar verder en ik heb er geen moment spijt van gehad.

Storm schreef:

Wdj schreef:

Even een andere kant: na het overlijden van mijn moeder kwam ik er achter dat ik een halfzus heb. Ze wilde contact met mijn moeder en mij. Ze was een dochter van mijn moeder, die haar, voordat ze mijn vader leerde kennen, ter adoptie heeft aangeboden. Ik was 25 jaar en was echt perplex. Vooral omdat ze dit al die tijd geheim hadden gehouden. Via mijn vader werd ik niet wijzer, die zei alleen maar: je moeder wilde het nu eenmaal zo. Ik heb toen bewust het contact afgehouden. Met familie heb je een band op gebouwd, je hebt gemeenschappelijke herinneringen, gewoontes. Je hebt dingen gedééld. Dit zou voor mij een totale vreemde zijn....Inmiddels zijn we 15 jaar verder en ik heb er geen moment spijt van gehad.

Dat vind ik heel dubbel. Je zus heeft vragen en wil jullie leren kennen. Logisch toch. Ik vind het zelfs wat egoïstisch om iemand met vragen te laten zitten. De allergrootste vraag is toch 'waarom?' als je geadopteerd bent. Als geadopteerde wil je graag weten welke eigenschappen je van je moeder hebt en of je op je zus lijkt. Jij had die vragen kunnen beantwoorden voor je zus. Dat je geen spijt hebt, vind ik niet te begrijpen. Het is en blijft je zus en nadat je moeder haar heeft verlaten, heb jij dat ook gedaan.

Storm schreef:

Wdj schreef:

Even een andere kant: na het overlijden van mijn moeder kwam ik er achter dat ik een halfzus heb. Ze wilde contact met mijn moeder en mij. Ze was een dochter van mijn moeder, die haar, voordat ze mijn vader leerde kennen, ter adoptie heeft aangeboden. Ik was 25 jaar en was echt perplex. Vooral omdat ze dit al die tijd geheim hadden gehouden. Via mijn vader werd ik niet wijzer, die zei alleen maar: je moeder wilde het nu eenmaal zo. Ik heb toen bewust het contact afgehouden. Met familie heb je een band op gebouwd, je hebt gemeenschappelijke herinneringen, gewoontes. Je hebt dingen gedééld. Dit zou voor mij een totale vreemde zijn....Inmiddels zijn we 15 jaar verder en ik heb er geen moment spijt van gehad.

Dat vind ik heel dubbel. Je zus heeft vragen en wil jullie leren kennen. Logisch toch. Ik vind het zelfs wat egoïstisch om iemand met vragen te laten zitten. De allergrootste vraag is toch 'waarom?' als je geadopteerd bent. Als geadopteerde wil je graag weten welke eigenschappen je van je moeder hebt en of je op je zus lijkt. Jij had die vragen kunnen beantwoorden voor je zus. Dat je geen spijt hebt, vind ik niet te begrijpen. Het is en blijft je zus en nadat je moeder haar heeft verlaten, heb jij dat ook gedaan.

Storm schreef:

@ Wdj
Natuurlijk wel. Ze wilde jou leren kennen. Zien of het kuiltje in haar kin dezelfde is die jij hebt, of de frons in haar voorhoofd op de jouwe lijkt en of haar ochtendhumeur net zo heftig is als jij wel eens hebt. Of jullie moeder veel verdriet heeft gehad nadat ze weg was, hoe ze haar kleinkinderen liefhad en hoe de rimpels op haar handen aanvoelde toen ze ouder werd.
Antwoorden die alleen jij kent.
En je bent nog steeds niet te laat.

Wdj schreef:

Storm schreef:

@ Wdj
Natuurlijk wel. Ze wilde jou leren kennen. Zien of het kuiltje in haar kin dezelfde is die jij hebt, of de frons in haar voorhoofd op de jouwe lijkt en of haar ochtendhumeur net zo heftig is als jij wel eens hebt. Of jullie moeder veel verdriet heeft gehad nadat ze weg was, hoe ze haar kleinkinderen liefhad en hoe de rimpels op haar handen aanvoelde toen ze ouder werd.
Antwoorden die alleen jij kent.
En je bent nog steeds niet te laat.

@storm: lees even. Ik had geen idee van haar bestaan. Hoe kon ik antwoord geven op vragen over hoe mijn moeder zich voelde nadat ze haar had afgestaan? Geen idee. Mijn moeder heeft alles verzwegen. En je hebt t nu steeds over wat zij wilde. Maar ik dan? Omdat zij contact zocht, hoef Ik dat toch niet te willen? Ik had en heb geen behoefte aan contact. Ben ik nu een egoistisch persoon? Even cru gezegd, plots duikt een halfzusje op. Twee dagen na het overlijden van mijn moeder. Ik was 24, was een crematie aan het regelen omdat mijn vader dat niet trok. Plots moest ik daarnaast ook gaan nadenken over een deel van het leven van mijn moeder waar ze ons niet in betrokken had. Oordeel over me hoe je wilt.... Ik heb er heus serieus over nagedacht. Maar voor mij bleef het een vreemde vrouw met toevallig voor de helft dezelfde genen.

Ik deel dit ook niet met jullie om veroordeeld te worden. Ik wil alleen maar aangeven dat het aan de andere kant van de tafel ook gemengde gevoelens kan oproepen als plots 'familie' opduikt.