Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Valentijn5 schreef:Nee niet meer. Ik heb één keer een reïntegratie traject gehad. Met een jobcoacch alleen wou ik een betaalde baan en heb een keer een gesprek gehad maar werd niet aangenomen. En toen werd het alleen maar vrijwilligerswerk. Maar een jobcoach is niet wat ik me ervan voorgesteld had. En heb laast nog een werkadviseur gehad van het UWV. En daar is ook niks terecht van gekomen. Dus voor mij is het alleen maar vrijwilligerswerk wat er over blijft door mijn WAO uitkering. Dus ja ik baal ook.
En er wordt ook maar éénmalig met iets van het UWV in je geïnvesteerd hé. Dat is ook niet makkelijk. Ik zal je geen WAO uitkering aanraden want het kan voor een tijd lekker zijn maar niet als je mijn leeftijd hebt. En ik heb ook genoeg pschysche en lichamelijke klachten waardoor fulltime werken ook niet gaat. Dus voor mijn gevoel doet dat heel wat met je. Want als je geen werk hebt ga je andere dingen doen. En dus graag winkelen en dat soort dingen. Maar een uitkering is geen vetpot. Ik kom rond maar het is net te weinig.

Valentijn5 schreef:@ cowgirl
Ik was ook op. Daarvoor ben ik afgekeurd. Maar ik kan nog steeds niet met sommige situaties omgaan. Dus is een betaalde baan te moeilijk voor mij. Ook al blijf ik nu maar steeds denken ligt het allemaal aan mij. Maar dat moet ik niet doen. Ik weet dat ik me overal goed heb ingezet en dat situaties ertoe hebben geleid dat het zo is gegaan. En dat is niet meer te veranderen.
Het is niet dat ik niet wil werken. Maar waarom is het zo moeilijk voor mij. Met het UWV krijg ik geen hulp meer dus moet ik het alsnog allemaal alleen doen. En dat is juist wat ik niet wil. Ik heb hulp nodig.
is dat.Cowgirl schreef:Valentijn5 schreef:@ cowgirl
Ik was ook op. Daarvoor ben ik afgekeurd. Maar ik kan nog steeds niet met sommige situaties omgaan. Dus is een betaalde baan te moeilijk voor mij. Ook al blijf ik nu maar steeds denken ligt het allemaal aan mij. Maar dat moet ik niet doen. Ik weet dat ik me overal goed heb ingezet en dat situaties ertoe hebben geleid dat het zo is gegaan. En dat is niet meer te veranderen.
Het is niet dat ik niet wil werken. Maar waarom is het zo moeilijk voor mij. Met het UWV krijg ik geen hulp meer dus moet ik het alsnog allemaal alleen doen. En dat is juist wat ik niet wil. Ik heb hulp nodig.
Ik snap je helemaal hoor.
Ik heb het liefst ook gewoon een leuke betaalde baan die ik met mijn lijf kan uitvoeren. Als ik gezond was geweest was ik allang weer aan het werk. Heb al een paar keer een heel leuk gesprek gehad met werkgevers en ze wilden mij graag hebben maar vanwege mijn lichamelijke mankementen ging dat niet door. En dat put je gewoon uit want je wilt wel.
Maar als je een wao uitkering hebt zijn er speciale buro's hoor.
Heb je daar al eens opgezocht. Geen idee hoe dat vergoed word maar proberen ka altijd.
Ik heb er van de zomer eens contact met eentje gehad...ook gelijk weer super vertrouwd en begrepen maar ik ben niet afgekeurd dus konden ze mij niet helpen....zooooo![]()
![]()
![]()
is dat.
Ik wacht nu nog op een belastbaarheids onderzoek.

Corelli schreef:Ik werk met mensen die psychische klachten en die staan wel eens voor hetzelfde dilemma. Wat ik dan vaak doe, is meedenken over hoe je genoeg kan zeggen over wat voor jou belangrijk is in je werk, zonder daarbij meer te zeggen dan je kwijt wil.
Misschien kun je eens naar je ziekte kijken en nagaan of je het een beetje "om kunt denken"? Dus zorgen dat je zegt wat voor de werkgever belangrijk is om te weten, zonder dat je heel je ziel zaligheid op tafel legt.