Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-11-16 12:35

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 12:35

Lieve Cooper, wat verdrietig. Heel veel sterkte en hopelijk helpt het schrijven je een beetje in deze hartverscheurende tijd.

**Geplaatst**: 10-11-16 12:40

Geplaatst: 10-11-16 12:40

Een hele diepe buiging. Uit respect. Een dikke knuffel. Voor de steun.

**Geplaatst**: 10-11-16 12:42

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 12:42

Cooper, gecondoleerd en ontzettend veel sterkte gewenst met het grote verlies en het verwerken ervan.

**Geplaatst**: 10-11-16 13:54

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 13:54

Ik laat niet snel een traantje gaan maar nu wel. Ik wil je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd.

**Geplaatst**: 10-11-16 14:15

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 14:15

Heel veel sterkte met het verlies en het verwerken. Ik heb heel veel respect voor jou, wat moet het zwaar geweest zijn en nu nog steeds.

**Geplaatst**: 10-11-16 14:39

Geplaatst: 10-11-16 14:39

Wat ontzettend zwaar allemaal en tegelijkertijd zo mooi dat je er helemaal bij hebt kunnen zijn voor hem.
Nu is het inderdaad tijd om voor jezelf tijd en rust te nemen om alles te verwerken.
Heel veel sterkte!
:(:)

**Geplaatst**: 10-11-16 14:44

Geplaatst: 10-11-16 14:44

Tranen over mijn wangen. Dit alles nu meer dan een jaar geleden bij mijn eigen vader meegemaakt, en wat haal je alles perfect omhoog, wat omschrijf je het mooi.
Ik wil je alle kracht van de wereld toewensen. Zo'n verlies is verschrikkelijk...

**Geplaatst**: 10-11-16 15:00

Geplaatst: 10-11-16 15:00

Jeetje Cooper.. Wat veel emotie in je verhalen! Ik wens je heel veel sterkte in deze moeilijke periode Y;(

. Ik heb zoveel respect voor je..

**Geplaatst**: 10-11-16 21:00

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 21:00

Wat een verdrietig bericht!! Heel veel sterkte!!

**Geplaatst**: 10-11-16 21:30

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 21:30

Ach lieve Cooper, wat ontzetten verdrietig.
Wat had je een bijzondere band. Een band die je voor altijd mag koesteren :(:)

En wat heb je veel gegeven, ik heb heel veel respect voor je!
Heel veel sterkte de komende tijd! Y;(

**Geplaatst**: 10-11-16 21:34

Geplaatst: 10-11-16 21:34

Machtig, wat is dit ontzettend verdrietig. Ik heb je verhaal in één adem gelezen, rillingen lopen over mijn rug en ik heb een brok in m'n keel. Wat kan jij prachtig schrijven, zo veel emotie wat je verwerkt in je/jullie verhaal. Ik wil je heel veel sterkte toewensen, ik heb veel respect voor je..

**Geplaatst**: 10-11-16 22:10

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 22:10

Sterkte lieve Cooper. Je hebt zo je best gedaan...
Hij zou vast zo trots op je zijn!

**Geplaatst**: 10-11-16 22:11

Geplaatst: 10-11-16 22:11

Jeetje Cooper

Wat ben jij dapper, en wat zijn jouw beste vriend en jij ontzettend gezegend geweest door elkaars pad te kruisen. Jullie waren overduidelijk twee handen op een buik, iets wat niet vaak voorkomt. Je hebt het gevoel alsof je je soulmate hebt verloren, en dat moet ongelofelijk pijnlijk zijn. Jullie zijn elkaar niet voor niets tegengekomen, al is het nu ongelofelijk verdrietig. Ik wens je heel, heel veel sterkte, ik weet zeker dat jouw beste vriend onwijs veel rust en steun heeft gehad aan jouw onvoorwaardelijke liefde.

**Geplaatst**: 10-11-16 22:13

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 22:13

Wat een verdrietig verhaal, tranen in m'n ogen.
Ongelooflijk veel sterkte en kracht gewenst!

**Geplaatst**: 10-11-16 22:28

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 22:28

En lieve Cooper, nog 1 ding: hoe verloren je je ook voelt, ook in de toekomst, denk zoals jouw beste vriend zou denken. Hij zou willen dat je blijft vechten, de mooie dingen uit het leven blijft zien, en met een lach aan hem terug denkt. Dat heeft tijd nodig, maar blijf daaraan denken tijdens moeilijke momenten.

**Geplaatst**: 10-11-16 22:34

Geplaatst: 10-11-16 22:34

Wat zwaar, intens verdrietig en tegelijkertijd mooi ... zo dicht bij iemand te zijn en diegene dan los te moeten laten.
Een unieke vriendschap die je altijd bij je zult dragen. Veel liefs en sterkte.

**Geplaatst**: 10-11-16 22:45

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 10-11-16 22:45

Heel veel sterkte.
Respect voor jouw woorden die een ieder hier diep raken. Ik ben er stil van

**Geplaatst**: 10-11-16 22:47

Geplaatst: 10-11-16 22:47

Wat ben jij een meid uit duizenden, ontzettend veel respect voor jou.
Ik wil je alle liefde en kracht toewensen om dit verdriet te verwerken.

Dikke knuffel

**Geplaatst**: 11-11-16 22:20

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 11-11-16 22:20

Dikke dikke tranen. Sprakeloos door jou geschreven woorden.
Ik wens je alle nodige kracht toe

**Geplaatst**: 11-11-16 22:51

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 11-11-16 22:51

Uit het hart geschreven.. Heel intens.. Zo verschrikkelijk verdrietig..

Ik wens je enorm veel sterkte en kracht toe om dit grote verlies en de ellendige tijd te kunnen dragen..

**Geplaatst**: 11-11-16 23:06

Geplaatst: 11-11-16 23:06

Gecondoleerd met dit grote verlies.........
Wat heb je je verhalen prachtig geschreven hopelijk helpt het met verwerken.
Ik wil je heel veel sterkte en kracht toewensen, nu en in de toekomst.
Veel respect voor jou!

**Geplaatst**: 11-11-16 23:39

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst: 11-11-16 23:39

Zo, die kwam binnen. Heel erg veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 12-11-16 18:39

Geplaatst: 12-11-16 18:39

Pffff... verschrikkelijk

Diep respect voor jou en alle kracht toegewenst voor de komende tijd.
Mijn pb staat altijd open moest je er behoefte aan hebben. Ongeveer hetzelfde meegemaakt hier helaas

**Geplaatst**: 18-11-16 11:07

Geplaatst: 18-11-16 11:07

Lieve Cooper... je verdriet is zo vreselijk herkenbaar... Ook al wéét je dat het ooit gaat gebeuren, als het moment dan daar is... Ik ken je niet, ik wil niet zeggen "ik kan het mij voorstellen, ik weet hoe je je voelt". Maar ik weet wel hoe moeilijk ik het zelf vind om nu alleen verder te moeten. Hoe extravert en hoe levenslustig ik ook ben, een stuk van mij is mee gestorven. Ik hoop met heel mijn hart dat je lieve mensen rond je hebt, die er ook binnen x-aantal maanden nog steeds voor je zijn.

En als je ooit de nood voelt om tegen een compleet onbekend uit te razen, je verdriet uit te schreeuwen, te lachen om de dwaze dingen die je samen deed... Dan ben ik maar een pb-tje ver. Heel veel liefs en sterkte voor je. ❤️

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-11-16 05:42

Re: Leven en dood, mijn ervaring op dit moment.

Geplaatst door de TopicStarter : 19-11-16 05:42

Wat ik van je heb mogen leren is iets waar ik mijn levenlang dankbaar voor mag zijn. Het verlies , waarvan we beide wisten dat het ons stond te wachten kwam toch plots en onverwacht en tegelijkertijd gebeurde het zonder verrassing. Ons grote geluk was dat we het wisten en dat we er ons, in de mate van het mogelijke, konden op voorbereiden. We leefden alsof er alleen nog maar vandaag bestond, geen tijd voor nutteloze dingen. Het creërde een openheid en een eindeloos vertrouwen tussen en in elkaar en het leven. Stap voor stap gingen we dieper en dieper, de eerlijkheid tussen ons kende geen grenzen. Ik ben dankbaar om getuige te mogen zijn van onvoorwaardelijke liefde, een liefde die niet in een hokje gestopt kon worden en waar de één de ander volledig accepteerde zoals die was. Met alle eigenaardigheden en onhebbelijkheden van dien. We schaamden ons niet.

Het leven is zo vluchtig, de tijd vliegt voorbij. Hoewel het leven zelf eigenlijk tijdloos is. Het ene moment vloeit vlot over in een ander moment en er is nergens een scheiding tussen vandaag en morgen. Wat nu is kan morgen voorbij zijn, en er is niets wat de continuïteit kan tegenhouden, hoe graag je ook aan de rem wil trekken soms. Het gekke is dat iedereen wéét dat niets kan blijven duren, maar wanneer het je persoonlijk raakt hoop je dat het anders is en je de macht hebt om de natuurwetten aan te passen. Ik weet dat alles bloeit en weer vergaat, en ik heb daar geen problemen mee omdat sterven bij het leven hoort. Door dit proces kan er ook weer iets nieuws geboren worden.
Het zou onmogelijk zijn om de dingen enkel te laten groeien en bloeien, er is geen ruimte om alles te laten bestaan. Zonder verandering zijn de dingen saai en toonloos, niets zou nog interessant zijn omdat alles gekend is. Het is gek om dan te stellen dat dit wel en dat niet zou mogen zijn.

Jij leerde me dat ik me niet druk hoef te maken in de aard van de dingen, we hebben er eenmaal geen invloed op. Vaak heb je me gezegd dat ik me niet moest zwelgen in zelfmedelijden, en dat mijn gepieker nergens toe leid. "Morgen schijnt de zon weer" . Hoevaak heb je me wel niet geprobeerd te vertellen dat de gedachten en gevoelens die ik had omtrent bepaalde dingen te maken hadden met het feit dat de zon niet had geschenen, of ik niet goed had gegeten, of ik te hard had gewerkt. Ik was dan lastig omdat ik me onbegrepen voelde, maar misschien was het een manier van jou om ervoor te zorgen dat ik niet bezig bleef met draaien in de mallemolen van het denken, of zoals jij het stelde "rodeo-denken".

We hebben dagen en nachtenlang gesprekken gehad over het leven, over de dood, de ervaringen die beide met zich meebrachten en ik heb je vaak de vraag gesteld of je niet bang was. "Niets is erger dan de dood, dan wetende dat hij komende is" , en dat is volgens mij ook zo. Doodgaan, het is zo een "eng" concept, en eigenlijk weten we er helemaal niets van. We weten dat je je lichaam afschud, maar wat er daarna gebeurt is voor iedereen een raadsel, er is nog nooit iemand komen vertellen wat het nu precies inhoudt. Ja, er zijn mensen met bijna doodervaringen en er word gesproken over een wit licht, maar wat weten wij daar nou van?

Ik weet nog dat ik naast je lag, ik hoorde je ademhaling vertragen. Paniek was de eerste reactie, maar daarna werd ik stil. Stil en een bepaalde rust. Ik hield je hand vast, praatte stilletjes en luisterde en keek naar je lichaam. Je hart, zachtjes kloppend, je ademhaling steeds dieper en langzamer. Je gleed langzaam weg in een eindeloze slaap, tot op het punt dat er geen adem meer werd ingehaald en je hart stopte met kloppen. Dat moment, was een stil en doodsmoment. Er waren geen woorden, geen geluid, geen enkele gedachten en zelfs geen gevoel. Het leek alsof alles even helemaal stil stond. Pas nadien sijpelde het binnen, toen er echt geen ademhaling meer kwam. Je was er niet meer, stilte.
Op dat moment, herinner ik me, was ik zelf ook stil. Je had rust nu, of althans, dat hoop ik dan maar. Ik probeer het te vergelijken met een slaap zonder dromen, gewoon zwart/niets/leeg en toch ook vol. De plaats waar je vandaan komt, daar ben je naar teruggegaan, de plek die eigenlijk je thuis is/ Hier of daar, maakt niet zoveel uit, je bent op dezelfde plek als waar je vandaan komt, waar we allemaal vandaan komen en ook allemaal weer naartoe gaan.

Voor jou is het, veronderstel ik, niet zo belangrijk. Waar je ook bent, je hebt neem ik aan geen last meer van een lichaam dat niet meer functioneert zoals het hoort, en ook geen last van een geest die niet meer weet. Het lijden dat je droeg is verdwenen toen je je lichaam achterliet. Dat is misschien de enige troost die me rechthield afgelopen dagen, weten dat de inmense last die je te dragen had de laatste dagen ; gestopt is.

Mijn eerste reactie, een dag na je vertrek, was ;" hoe kan ik zelf zo snel mogelijk sterven zodat we weer samen zijn?" Het idee alleen al dat je er niet meer bent was zo verstikkend dat ik moeite had met ademhalen en liefst van al gewoon ook zou stoppen met ademen.
Het heeft me door de eerste dagen gesleurd, het zoeken naar een oplossing. Maar wat heeft dat voor zin? Je zou , als je me daar weer terug kon zien, absoluut niet blij zijn. Het is niet de bedoeling dat ik met je meesterf, nee. Jou leven was klaar, het mijne nog helemaal niet. Je zou niet willen dat ik mijn leven aan de kant zet omdat jij er niet meer bent, zoveel zou je zelfs niet willen betekenen, het heeft zelfs niets met liefde te maken. Liefde is ook loslaten, en een afscheid in deze komt altijd te vroeg, maar loslaten is dan het enige wat je kan doen. Ik kon je zelfs niet vasthouden want de dingen die gebeurden lagen buiten mijn macht, voor zover ik weet ben ik God niet dus ik kon geeneens die beslissing maken om je vast te houden of los te laten, je bent gewoon gegaan. Net zoals iedereen ooit gaat. Ik kon niet loslaten omdat ik je ten eerste niet eens vasthield. Dus dat beschermingsmechanisme, zoeken naar een manier voor mijn eigen dood, is zo idioot als het groot is. We hebben deze weg niet samen bewandeld zodat ik nadien de handdoek in de ring kan gooien.
Jij was mijn mentor, je hebt me helpen groeien, de bedoeling is nu al de handvaten die je me aangereikt hebt door je eigen levenservaring te gebruiken om mijn eigen leven vorm te geven, zonder jou.

Natuurlijk zou ik liever hebben dat ik dit niet hoefde mee te maken, en liefst van al stuur ik je een paar keer per dag een bericht om je raad te vragen, doe ik de dingen wel goed? Ga ik er wel goed mee om? Welke stap moet ik nu zetten? Ben je wel trots op me?... Maar dat gaat niet meer, vanaf nu zet ik de stappen alleen met in mijn achterhoofd de wijze raad die je me gegeven hebt de afgelopen jaren. In stilte , zit je wijsheid in me en is het een leidraad om verder te gaan, maar ik sta er alleen voor. Net zoals iedereen er alleen voor staat, het enige wat je hebt ben je zelf. De ander is slechts een spiegel waar je af en toe in kan kijken, maar alles doe je zelf. De eerste stap, een beslissing en keuzes, je eigen leven in handen nemen, niemand kan daarbij helpen.

Ik heb heel erg de neiging om mezelf zielig te vinden, mezelf op de grond te zetten en bij de pakken te gaan neerzitten. Ergens is dat gek want gedurende drie jaar heb je me geholpen het heft in eigen handen te nemen en mezelf niet meer beet te nemen met de verlangens van mijn ikje dat protesteert tegen het leven.
Ik heb jou nooit weten vechten tegen het bestaan, en je hebt het me afgeleerd en kijk daar, mijn eerste reactie is hervallen in oude patronen, zelfmedelijden hebben en hopen dat iemand me komt redden.
Maar nee, ik ben sterker dan dat. Ik hoef mezelf niet te laten gaan, ik hoef niet mijn leven te verliezen terwijl ik rouw om jou. Net niet zelfs, nee een schup onder je kont en hup, ademen en doorgaan, stap voor stap en voet voor voet, dag per dag, maar doorgaan. En je leven oppakken en je best doen om er alles uit te halen wat er in zat, zoals jij deed, elke dag opnieuw. De wijsheid die je me gegeven hebt gebruiken en er echt wat mee doen, dan is dat tenminste niet verloren gegaan en leeft een deel van je ook verder, in mij en door mij. Ik hoef niet kapot te zijn van verdriet om te tonen dat ik van je hield, ik kan beter die kracht gebruiken om te tonen dat ik van je hield.

Als ik jou wil eren, is de beste manier om mijn schouders eronder te zetten en ervoor te gaan, om mijn dromen te leven. Om net als met jou, alles eruit te halen wat er in zit.
Jouw kracht heb je gedeeld en doorgegeven aan mij, jou sterkte is mijn voorbeeld, jou wijsheid is mijn motivatie. Je hebt me geïnspireerd door te zijn wie je bent, bescheiden maar zo ontiegelijk wijs. Grappig en avontuurlijk, en plezant.
"Het moet plezant blijven". Wat ik zo fascinerend vond aan jou was je nuchtere kijk op het leven.
Je hebt me geholpen, handvaten gegeven, die ik op eigen initiatief heb aangenomen, je hebt me een levenservaring gegeven door me toe te laten in al je kwetsbaarheid, een wandeltocht doorheen en naar de dood. Niets is belangrijker dan de levenslessen die je me daardoor hebt helpen ervaren, ik kan mijn ogen daar niet voor sluiten.
Het omvormen tot een kracht om mijn leven te leven op een bewuste manier, in openheid en eerlijkheid naar mezelf en anderen toe. Loslatend wat niet vast te houden is, stromen met de stroom en voelen wat er in me leeft en daarnaar handelen, zonder me tegen te laten houden door mezelf in mijn doemdenken of anderen die voor mij willen bepalen.
Zijn wie ik ben, want het leven is te kort om je te verschuilen achter een facade, die dingen, dat weten en léven, ik denk dat dat het kostbaarste geschenk is dat iemand kan krijgen.

Dankjewel daarvoor lieve zwansman.
Jou vergeten kan gewoon niet.
Ik hou van je, en ik mis je.

Nomineer dit bericht ×