An open letter to my ex-best friend

Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Toevoegen aan eigen berichten
 
 
Mungbean

Berichten: 36467
Geregistreerd: 21-04-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-08-16 23:12

Het is een transitie van het schoolleven waar je alle tijd hebt en het drukke volle werkleven. Hoe rot het ook is, het is een vrij normale fase in het leven, vooral als de afstanden groeien.
Elkaar niet vaak zien hoeft niet te betekenen dat je geen beste vrienden kunt zijn.
Al mijn zeer goede langdurige vrienden (een zelfs al sinds 25 jaar) spreek ik eigenlijk maar enkele keren per jaar en zie ik 1x per jaar. Toch zou ik haar echt niet uit mijn leven kunnen bannen.

AlwaysH

Berichten: 11371
Geregistreerd: 28-10-14
Woonplaats: The Hidden World

Link naar dit bericht Geplaatst: 29-08-16 23:13

Ik herken het, alleen is het bij mij niet vredig gegaan en hebben wij wel ruzie. Althans, er komt steeds ruzie. Het lijkt me voor jou vooral lastig omdat er geen bedoeling bij was, duf was bij mij wel het geval.

We zijn acht jaar beste vriendinnen geweest, echt alles deelden we. We hadden dezelfde gedachtes en hobby's. Nu is zij met vijftien en ik net zestien, wat een hoop problemen met zich mee nam.
Ik ben altijd degene geweest die mooi was, alle jongens kreeg. Maar zij was de populaire, de verwende, ze heeft namelijk rijke ouders. Anderhalf jaar geleden is ze vehuisd, dichter naar school. Toen maakte ik weer vrienden die ik in het eerste jaar ook had, nog steeds appte ik haar elke dag. Ik kreeg nul respons en anders was het behoorlijk deprimirend. Zij had nieuwe vriendinnen, allebei de pik op mij, waarom weet ik niet. Mijn beste vrienden zijn wel gewoon vrienden van haar. Dat maakt het nog moeilijker, ik moet mijn vrienden delen maar zij niet de hare. Ze heeft me vervolgens een paar keer gespot dat ze me zat was omdat ik altijd zeurde. Ze heeft overgewicht, blowd, rookt, drinkt, gedraagt zich letterlijk sletterig. Ook zegt ze graag publiekelijk dat ze depressief is, iets waar ik echt niet tegen kan. Ik wilde haar telkens helpen door haar te waarschuwen, maar ze maakt haar eigen situatie steeds krapper...
Nu moet ik zeggen dat ik ook wel klaar met haar was, ik kreeg steeds beschuldigingen naar mijn hoofd. Ik had haar zogenaamd in de steek gelaten, maar we zijn uit elkaar gegroeid en hebben beiden nieuwe vrienden gevonden.
Tegenwoordig zit ze als vijftienjarige op Tinder, kan ze niet wachten op een ontmaagding en probeert mensen tegen mo op te fokken. Verder is ze op school ontzettend brutaal tegen de leraren. Als deeraar je ergens van beschuldigt; Oke, logisch, dan geef ik ook een lading. Maar wat zij doet is zó onrespectvol. Ook tegen haar ouders, vooral moeder.

Ik ben er gewoon klaar mee en heb de vrienden uit de eerste herondekt, heb hier minstens evenveel LOL mee gehad als in acht jaar, kan vooral met mijn beste vriend alles bespreken en wordt nooit voor iets beschuldigt.

Nu hebben we dus ruzie, of ruzie... We hadden het rustig en zij heeft me uit een groepsapp gegooid, iedereen boos op elkaar, maar ik heb het daarbij gehouden.

Sindsdien is er wel een quote in mijn hoofd gaan spoken, van Harry Potter:
'The more you care, the more you have to lose.'
Juist, daar heeft hij gelijk in...

(Sorry voor mogelijke typfouten, ik ben moe, haha.)