Bokt.nl

**Geplaatst**: 29-06-16 13:48

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 13:48

Ik vind dat je ten alle tijden mag gaan als je niet meer gelukkig bent met iemand. Heel mooi als je het kan dragen en jezelf kan wegcijferen voor het geluk van iemand anders, maar wanneer je dat niet meer kan of wil, ben je wat mij betreft vrij om te gaan.

**Geplaatst**: 29-06-16 13:52

Geplaatst: 29-06-16 13:52

Jeetje heftig verhaal Kentaro. Diabetes klinkt dan weer niet als iets om van weg te rennen

**Geplaatst**: 29-06-16 13:52

Geplaatst: 29-06-16 13:52

Ligt eraan, als mijn man erg dement is en geen besef meer heeft dat ik zijn vrouw ben of wie ik ben, zou ik absoluut voor hem blijven zorgen en maar kan best wezen dat ik dan wel een andere relatie ernaast ga beginnen.

Even heel simpel gesteld (praktijk is anders, dan snap ik)
Ik zal mijn man verlaten als mijn kind in gevaar is (en ik hoop ook dat mijn man hetzelfde doet als ik bv een drugsverslaving heb) Mijn kind kan niet kiezen, daar heeft hij ons voor nodig.

Een relatie is een leuke toevoeging aan mijn leven, ik ben gelukkig en als een relatie mij chronisch ongelukkig maakt dan kies ik voor mijzelf. Want voor de relatie is het ook ongezond. Ik ben getrouwd in voor en tegenspoed, maar als het comtinu alleen maar tegenspoed is en het mij psychisch alleen maar energie kost en ik word meegezogen in de ellende dan hoop ik dat ik dan echt voor mijzelf kan kiezen

**Geplaatst**: 29-06-16 14:00

Geplaatst: 29-06-16 14:00

KoudbloedKim schreef:
In mijn ogen ga je niet bij iemand weg omdat hij/zij een ziekte of stoornis heeft, maar om het gedrag dat hij/zij vertoont dat jou schaadt.

Hier ben ik helemaal mee eens.

Mijn eerste vriendje had asperger, dat an sich was niet de reden dat ik het destijds heb uitgemaakt. Toen ik hem leerde kennen leek het namelijk wel gewoon een leuke jongen. Het feit dat hij keer op keer op keer gigantisch buitenproportioneel reageerde op kleine dingen en dat daar ook absoluut geen verbetering in kwam ondanks persoonlijke begeleiding (sterker nog, het ging van kwaad tot erger met zijn agressie problemen) heeft er uiteindelijk wel voor gezorgd dat ik de relatie beëindigde. Ik kon niet meer normaal functioneren door zijn gedrag en raakte ook compleet in een sociaal isolement. Mocht nergens meer heen zonder zijn toestemming of zonder dat hij mee ging. En als hij dan mee was, liep hij de hele dag ontzettend te zieken, dus mijn vrienden hadden er ook geen zin meer in.

Mijn tweede vriend was (is) verslaafd aan wiet en gebruikte daar later regelmatig nog een stuk meer naast. We zijn bijna vijf jaar samen geweest waarvan we de laatste 4 jaar voornamelijk discussies hebben gevoerd: ik wilde niet in die wereld en hij wilde er niet uit. Ik wilde meer in een relatie dan op de bank zitten bij vrienden van hem en kijken hoe zij iedere avond stoned tv zaten te kijken (ik blow niet), hij wilde dat toen niet. "Later kunnen we nog genoeg met zijn tweeën zijn". Heb hem meerdere keren verteld dat er op deze manier geen 'later' meer zou komen, maar hij wilde er niet mee stoppen. Dit, in combinatie met er glashard over liegen, afspraken met mij regelmatig vergeten of gewoon niet op komen dagen omdat hij toch maar geen zin had zorgden er uiteindelijk voor dat ik wederom besloot om er niet mee verder te gaan.

**Geplaatst**: 29-06-16 14:01

Geplaatst: 29-06-16 14:01

Maartje1990 schreef:
Nee, niet met je eens. Mijn ex had een behoorlijk zwaar drugsprobleem, maar kan niet echt zeggen dat ze daar heel veel aan kan/kon doen. Ze had geen drugsprobleem omdat haar leven/jeugd nou zo fantastisch was, integendeel. En een drugsprobleem kan je ook niet zomaar even zelf oplossen hoor

Dat laatste zeg ik ook niet, maar dat is wel op te lossen. Je kan van de drugs afkomen. En een stoornis meestal gewoon niet, dat is iets waar je mee moet leren omgaan. Samen. Om verlaten te worden om iets waar je niet echt iets aan kan doen helpt daar nou niet echt aan bij.

Waarmee ik niet wil zeggen dat je maar gelijk toedeledokie moet roepen aan iemand met een drugsprobleem (aangezien iemand dat hier zelf al gaat lopen invullen..), maar ik zie dus wel verschil in iets dat 'opgelost' kan worden, waarbij die persoon dat pertinent niet wil en iets waar mee te leven valt (hetzij met steun, hulp etc.).

Ik ben sowieso al niet van het zo rap doeidoei zeggen. Je hebt een relatie samen, daar moet je aan werken. Je bent er voor de ander, je moet je dus afvragen wat je voor je partner kan doen ipv enkel afvragen worden mijn behoeftes gevuld en zo nee doei!

**Geplaatst**: 29-06-16 14:03

Geplaatst: 29-06-16 14:03

Vraag het degene die vertrekt en die heeft er een goede reden voor. Vraag het degene die "achtergebleven" is en het slaat nergens op.

Mijn mening is dat je vrij bent om te gaan, ziek of niet ziek. Zeker als het probleem persoonlijkheidveranderend is. Degene waar je voor is bij lange na niet meer degene die je op dat moment naast je hebt. En dat kan er voor zorgen dat het niet meer goed voelt in de relatie.

**Geplaatst**: 29-06-16 14:05

Geplaatst: 29-06-16 14:05

In principe vind ik drugs/alcohol net zo als psychische stoornis...

Drugs/alcohol is een verslaving en blijf je je hele leven last van hebben, zoals ze zeggen blijf je immers een alcoholist/verslaafde.

Psychisch kan je wel medicatie voor veel (niet alle!) dingen krijgen wat symptomen bestrijd, maar je bent volgens mij in veel gevallen ook niet 100% genezen.

Beide zul je dus in veel gevallen je leven lang last van hebben en beperkt zijn in...

KoudbloedKim schreef:
In mijn ogen ga je niet bij iemand weg omdat hij/zij een ziekte of stoornis heeft, maar om het gedrag dat hij/zij vertoont dat jou schaadt.

Soms kan je gedrag en doen en laten ook veranderen door de ziekte/verslaving en kan het (tijdelijk) een heel ander persoon worden...

Sowieso los van ziektes zoals ik eerder zij moet je gaan wanneer je niet meer gelukkig bent en je je verplicht voelt om te blijven meer als het willen.

**Geplaatst**: 29-06-16 14:06

Geplaatst: 29-06-16 14:06

Ikzelf heb een psychische stoornis. Die in het verleden een vreselijk dieptepunt heeft gehad en ondraaglijk was voor mij en mijn omgeving.
Ben nu bijna 7 jaar getrouwd en al meer dan 10 jaar samen met Daan. En Daan heeft mij echt wel eens verteld dat hij het niet meer zag zitten in die tijd en niet meer wist wat hij met mij aan moest. En of het beter was weg te gaan.
God zijn dank zijn we er samen voor gaan knokken en zijn we er uiteindelijk sterker uitgekomen!
Ik weet niet wat er met mij terecht was gekomen als hij wel weg was gedaan, maar nu ik op dit moment er (helder) over na kan denken, gaf ik hem op dit moment geen ongelijk om weg te gaan...
Gelukkig is het bij ons dan wél goed gekomen. Puur door liefde. Poeh wat klinkt dat romantisch, net een film :')

**Geplaatst**: 29-06-16 14:11

Geplaatst: 29-06-16 14:11

Ik vind in voor en tegenspoed best wel lang op gaan (ook als je niet getrouwd bent) maar als je echt elkaar ongelukkig maakt is het voor niemand nog iets waard..

In het geval dat bv de ene die zeer depressief is de ander ongelukkig maakt is het inderdaad veel lastiger maar dan zou ik gewoon een soort balans proberen te maken tussen hoeveel steun iemand aan jou heeft en hoe groot de kans is dat het over gaat en aan de andere kant wat de tol is die het van jou vergt. De zwaarste wint dan..

Maar das per situatie anders waarschijnlijk. Is ook niet zo gek dat we dus vaak de ts volgen aangezien je diens lijden het beste ziet

**Geplaatst**: 29-06-16 14:43

Geplaatst: 29-06-16 14:43

Ik heb ervaring met relaties met mensen met een stoornis of verslaving.

Bij mij is de grens bereikt als het langdurig mij afbreekt en al helemaal als het doorwerkt op mijn kinderen.

Vaak genoeg heb ik me laten meeslepen in langdurig "drama" van een ander maar ik moet zelf ook echt overeind blijven.

Ik denk niet dat dat me egoïstisch maakt.

**Geplaatst**: 29-06-16 15:10

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 15:10

Een relatie is iets wat twee mensen samen doen. Ze werken er samen voor om die goed te maken/houden. Dat houdt imo ook in dat beiden het recht hebben om gelukkig te zijn in die relatie.

Als één van de twee om wat voor reden dan ook ongelukkig is in de relatie heeft die persoon áltijd het recht om na goed nagedacht te hebben de partner te verlaten.

Waarom blijven als je ongelukkig bent? Om de partner gelukkig te houden? Dat heeft geen enkele zin.

En dit geldt zéker in de relaties waar drugs- en psychische problemen een rol spelen. Want hier kan ook de drugs en probleem vrije partner aan onderdoor gaan.

**Geplaatst**: 29-06-16 15:14

Geplaatst: 29-06-16 15:14

Er zijn zoveel dingen die een rol spelen, wat is er aan de hand, wat zijn de vooruitzichten, wat voor persoon ben jij zelf (De een zal een situatie anders verdragen dan een ander) Wat voor mij ook een belangrijke vraag zou zijn in zo'n kwestie, hoeveel ruimte er nog is voor positieve dingen? En weegt dat op tegen de andere kant?
Als iemand door moeilijke periodes gaat maar je kan samen ook nog ergens van genieten is iets heel anders dan als dat er niet is.

**Geplaatst**: 29-06-16 15:28

Geplaatst: 29-06-16 15:28

Citaat:
KoudbloedKim schreef:
In mijn ogen ga je niet bij iemand weg omdat hij/zij een ziekte of stoornis heeft, maar om het gedrag dat hij/zij vertoont dat jou schaadt.

Ben ik het mee eens.

Maar dan nog hangt het van de persoon en de situatie af.

**Geplaatst**: 29-06-16 15:40

Geplaatst: 29-06-16 15:40

Dat hangt het altijd.. Ook het 'breekpunt' is voor ieder anders.

Het is ook geen kwestie van je blijft toch niet omdat je anders doodongelukkig bent. Als je relatie alleen maar zulke spanningsmomenten kent dan klopt er gewoon iets niet. Zo zwart zal het zelden liggen. Je hoeft je niet compleet weg te cijferen voor een ander, maar imo ook niet alleen maar denken wat heb ik aan jou eigenlijk.

Zoals altijd... de middenweg..

**Geplaatst**: 29-06-16 15:50

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 15:50

Mijn vriend is 15 jaar ouder en is ziek en gehandicapt.Hij kan bijna niks meer,alles komt op mij neer.
Maar geen haar op me hoofd dat ik hem hierdoor zou verlaten.Hij kán in een verpleeg tehuis terecht,maar dat wil ik dus echt niet,kan het niet over me hart verkrijgen ook niet.
En ja,ik heb het best zwaar,zowel lichamelijk als geestelijk,maar ik heb ook nog mijn eigen plezier als ik bij de paarden ben.
Ik vind dat als je bij iemand weg gaat omdat die ziek en/of gehandicapt is,je hem/haar gewoon dumpt!
Máár als de situatie uitzichtloos is en je gaat er écht aan onderdoor,dan begrijp ik zeker wel dat je voor jezelf wil kiezen.Maar er bestaat ook nog iets van hulp door anderen,zodat jij ook tijd en een leven voor jezelf hebt.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:04

Geplaatst: 29-06-16 16:04

Sammie schreef:
Maartje1990 schreef:
Nee, niet met je eens. Mijn ex had een behoorlijk zwaar drugsprobleem, maar kan niet echt zeggen dat ze daar heel veel aan kan/kon doen. Ze had geen drugsprobleem omdat haar leven/jeugd nou zo fantastisch was, integendeel. En een drugsprobleem kan je ook niet zomaar even zelf oplossen hoor

Dat laatste zeg ik ook niet, maar dat is wel op te lossen. Je kan van de drugs afkomen. En een stoornis meestal gewoon niet, dat is iets waar je mee moet leren omgaan. Samen. Om verlaten te worden om iets waar je niet echt iets aan kan doen helpt daar nou niet echt aan bij.

Waarmee ik niet wil zeggen dat je maar gelijk toedeledokie moet roepen aan iemand met een drugsprobleem (aangezien iemand dat hier zelf al gaat lopen invullen..), maar ik zie dus wel verschil in iets dat 'opgelost' kan worden, waarbij die persoon dat pertinent niet wil en iets waar mee te leven valt (hetzij met steun, hulp etc.).

Ik ben sowieso al niet van het zo rap doeidoei zeggen. Je hebt een relatie samen, daar moet je aan werken. Je bent er voor de ander, je moet je dus afvragen wat je voor je partner kan doen ipv enkel afvragen worden mijn behoeftes gevuld en zo nee doei!

Maar je zegt/zei dat mensen met een stoornis hier niets aan kunnen doen (dat ze dat hebben). Daarmee insinueer je dat iemand met een drugsprobleem daar per definitie wel wat aan kan doen dat dat probleem ontstaan is en dat is niet (perse) het geval.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:13

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:13

Ik vind dat op het moment dat je partner je op wat voor reden dan ook ongelukkig maakt en hier niets aan wil doen, je goed in je recht staat als je besluit te gaan.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:16

Geplaatst: 29-06-16 16:16

Nou dat insinueer ik helemaal niet. Dat maak de lezer (jij blijkbaar in dit geval?) er van. Er staat enkel wat er staat, dus svp niet invullen wat er niet staat

Zo raakt het hek wel van de dam.

Een drugsprobleem is echt aan te pakken door drugsvrij te worden, ongeacht de oorzaak. Een stoornis is iets, ongeacht de oorzaak, waar je echt mee moet leren leven. Compleet stoornisvrij word je zelden, je kan wel in veel gevallen een redelijk normaal leven leiden onder begeleiding, medicatie, hulp etc. E.e.a. afhankelijk van soort drugsgebruik/ soort stoornis. Maar goed dan heb je het echt over in detailtreden en dat is voor een algemene discussie niet altijd praktisch.

Laat ik het zo zw/w en in zijn algemeenheid stellen dat ik ietsje pietsje meer begrip heb dat iemand in een hypothetisch besproken relatie doeidoei roept tegen een drugsverslaafde die na een hoop geemmer pertinent niet af wil kicken dan iemand die doeidoei zegt tegen iemand die zwaar depressief (of vul een andere stoornis in) is geraakt. *

* wat er dus niet staat is dat ik helemaal geen begrip heb voor het laatste of voor bepaalde irl situaties. Wat er ook niet staat dat in het laatste (of eerste geval) je tot in de treure bij je partner moet blijven, kosten wat het kost. Ook niet dat je direct weg moet rennen. En ik bedoel ook geen relatie dat specifiek in dit topic benoemd is. (en zo staat er nog wel meer niet)

**Geplaatst**: 29-06-16 16:19

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:19

Ik ben het volledig met je eens sammie!

**Geplaatst**: 29-06-16 16:23

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:23

Voor mij persoonlijk zou de reden van ziekte veel maken.
Drugs en het liegen er omheen zou ik best een tijd een kans geven. Maar bij steeds verval. Nee dat zou ik niet vol kunnen houden.

Maar noem eens wat.
In een rolstoel door een ongeluk zou ik veel verder gaan om de relatie op de rit proberen te houden.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:26

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:26

Ik zou pas iemand verlaten als die gevaarlijk word voor zichzelf en voor anderen.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:38

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:38

Weet je... een verslaving is ook gewoon een stoornis. En hangt ook vaak samen met psychische problemen.

Niet willen afkicken daar zeg ik niks over. Ik heb talloze keren iemand door mijn vingers zien glippen die keer op keer door de hel van het afkicken ging maar dan toch weer begon. Voor de omgeving ontzettend frustrerend (en beangstigend) maar voor de verslaafde zelf helemaal een hel.

Ik ben eruit gestapt. Ik kon niet meer.

Diegene is er uiteindelijk toch wel uitgekomen. Misschien was dat niet eens gelukt met mij erbij.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:43

Geplaatst: 29-06-16 16:43

Sammie schreef:
Nou dat insinueer ik helemaal niet. Dat maak de lezer (jij blijkbaar in dit geval?) er van. Er staat enkel wat er staat, dus svp niet invullen wat er niet staat

Volgens mij is het juist een prima voorbeeld van insinuatie.

Jij schreef:
" Een drugsprobleem vind ik wel iets anders dan een psychische stoornis.. Dat laatste is nu niet bepaald iets waar waar die persoon zelf om heeft gevraagd of mogelijk zonder hulp op kan lossen."

Je benoemt namelijk eerst dat een drugsprobleem iets anders is dan een psychische stoornis, en de volgende zin wordt daarmee in dit verband een eigenschap waarop ze verschillen van elkaar. Ook al verbind je dat alleen aan de psychische stoornis - doordat je het binnen een tegenstelling hebt geplaatst insinueer je daarmee wel degelijk ook iets over drugsproblemen.

(En ja, in deze vorm is je tweede zin echt nadrukkelijk een voorbeeld van een eigenschap waarop je een verschil benoemt. Voorbeeldje: "Pony's vind ik wel heel iets anders dan paarden. De laatste zijn echte kuddedieren."
Dan is de reactie van zeg 90% van de lezers: "huh, zijn pony's dat niet dan? Dat zijn pony's toch ook?" Ons taalgevoel verbindt dat als een voorbeeld van het verschil tussen beide groepen, en dus zeg je iets over beide groepen: de een wel, dus de ander niet. Als dat niet is wat je bedoelde, dan moet je het dus niet als tegenstelling brengen. Taal is wat dat betreft niet alleen een opeenvolging van woorden, maar ook een onderling verband tussen die woorden.)

**Geplaatst**: 29-06-16 16:48

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:48

Shadow.. weet je nog wat ik de laatste keer heb aangegeven?? Geldt nog steeds.. Ga aub een andere mier zoeken om mee te copuleren.

**Geplaatst**: 29-06-16 16:49

Re: Wanneer als partner iemand verlaten met stoornis?

Geplaatst: 29-06-16 16:49

Ik moet zeggen dat ik het ook zo las als Shadow hem uitlegt.
In een discussie als deze kan dat best tot pijnlijke communicatieproblemen leiden...

Nomineer dit bericht ×