Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-06-16 21:56

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 06-06-16 21:56

Geweldig. Ik ben in het begin van mijn twintiger jaren en werk nu een goed jaar in de thuisverpleging na 3,5 jaar studeren. En ik denk daadwerkelijk 'is dit het dan?'. ik heb zo hard moeten blokken en knokken om te slagen in mijn laatste jaar... in de thuiszorg gebruik ik deze info amper. Dat is toch verschrikkelijke zonde van mijn opleiding en de kosten die eraan verbonden waren?

Maar langs de ene kan wil ik wel in loondienst blijven. Het heeft zo zijn voordelen en zekerheden. Maar als zelfstandige (niet vpk!) Heb je wel echt iets waar je zelf voor kan staat. Iets waar je hard voor moet werken, maar daar ben ik niet vies van. Maar mijn interesse is zo verschrikkelijk breed. :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-06-16 21:57

Geplaatst door de TopicStarter : 06-06-16 21:57

Als ik op mijn huidig werk iets wil bijstuderen zal ik richting 80% werken moeten gaan en mijn beurt moeten afwachten want er zijn nog andere collega's die voorrang hebben qua studies.. Minder werken is geen optie..

**Geplaatst**: 06-06-16 22:20

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 06-06-16 22:20

Waarom moet je dan minder werken?
Het is geen eeuwig durende situatie en met wat bikkelen lukt dat wel naast voltijd.

Je toekomst laten afhangen van de voorkeuren van je baas valt voor mij onder schijnveiligheid.

**Geplaatst**: 06-06-16 22:21

Geplaatst: 06-06-16 22:21

Informeren voor een andere dienst heeft waarschijnlijk geen zin, en dan zit je alsnog met die wisselende shiften natuurlijk. Tenzij je kan opteren om in de afdeling dagkliniek of OK te gaan werken, daar zijn de uren vaak toch meer richting gewone dagdiensten?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-06-16 22:23

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst door de TopicStarter : 06-06-16 22:23

Als ik zo'n opleiding wil volgen zoals Varekaj zegt waarvan je 1 dag op de week moet les volgen, moet ik daarvoor 80% gaan werken want anders wordt ik die dag niet thuis gezet

**Geplaatst**: 06-06-16 22:27

Geplaatst: 06-06-16 22:27

Oh hou op... zit al een jaar of 2 in die quarterlife crisis :')

Verder gaan studeren, mooier en groter huis, veel beter betalende baan als leidinggevende... en nog het "is dit het nou?" Gevoel

vaak mis ik mijn oude werk zelfs erg... ik werkte voorheen als verpleegkundige op een gesloten woon en crisis afdeling... en toch ondanks dat je veel met agressie te maken had, ik veel minder verdiende en ook nog eens veel harder moest werken op vreselijke tijden... heb ik soms een twijfel gevoel of ik toen de goede keuze heb gemaakt

Maar vraag me af of dat niet gewoon aan mijn quarterlife crisis ligt

**Geplaatst**: 06-06-16 22:31

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 06-06-16 22:31

Jup, het dertigersdilemma. Bekend. Ben uiteindelijk maar zwanger geworden

.

**Geplaatst**: 06-06-16 22:36

Geplaatst: 06-06-16 22:36

Het is best een nadeel als je binnen verpleegkunde werkt, om dan een andere kant uit te gaan. Of om binnen verpleegkunde iets te vinden waarbij je minder van die wisselende uren hebt.

**Geplaatst**: 06-06-16 23:16

Geplaatst: 06-06-16 23:16

Varekaj schreef:
Het is best een nadeel als je binnen verpleegkunde werkt, om dan een andere kant uit te gaan. Of om binnen verpleegkunde iets te vinden waarbij je minder van die wisselende uren hebt.

Klopt als een bus. De dagkliniek zit vaak volledig vol, met een interne wachtlijst van 40 personen. Het OK moet je echt liggen. Ik vind het een prachtige wereld, ik ben dus ook volop op zoek in die tak van de verpleegkunde. En solliciteren wil niet zeggen dat je aangenomen wordt...

**Geplaatst**: 06-06-16 23:21

Geplaatst: 06-06-16 23:21

veerledec schreef:
Jup, het dertigersdilemma. Bekend. Ben uiteindelijk maar zwanger geworden .

Ik ben sowieso geen 'kindermens' maar juist mijn hoop om méér uit het leven te halen zorgt ervoor dat ik echt geen kinderen wil...
Je moet er 24/7 voor zorgen voor zeker 18 jaar. Je hebt er zoveel leed mee, je vrije leven is gedaan.. ik wil gewoon kunnen zeggen :'ik ga nu naar de paarden en morgen lekker shoppen voor mezelf ' zo der daarvoor een babysit e.d. te moeten regelen. Ik zal het vast erg zwart wit zien. Maar een kind lijkt me zo gecompliceerd om mee te leven. :-)

**Geplaatst**: 07-06-16 00:00

Geplaatst: 07-06-16 00:00

Maar als je 23 bent lijkt zoveel gecompliceerd. Toen ik jouw leeftijd had kon ik me niet voorstellen dat ik vrijwillig feestjes zou missen of op zaterdagavond thuiszitten. En nu is het meer uitzondering dan regel als ik een keer uitga en lijken kinderen mij een aanvulling op mijn leven en een dikke vette stap vooruit.

**Geplaatst**: 07-06-16 08:58

Geplaatst: 07-06-16 08:58

SETEFURII schreef:
veerledec schreef:
Jup, het dertigersdilemma. Bekend. Ben uiteindelijk maar zwanger geworden .

Ik ben sowieso geen 'kindermens' maar juist mijn hoop om méér uit het leven te halen zorgt ervoor dat ik echt geen kinderen wil...
Je moet er 24/7 voor zorgen voor zeker 18 jaar. Je hebt er zoveel leed mee, je vrije leven is gedaan.. ik wil gewoon kunnen zeggen :'ik ga nu naar de paarden en morgen lekker shoppen voor mezelf ' zo der daarvoor een babysit e.d. te moeten regelen. Ik zal het vast erg zwart wit zien. Maar een kind lijkt me zo gecompliceerd om mee te leven.

Als jouw leeftijd 23 is, dan begrijp ik je helemaal hoor. Geef het nog even 10 jaar, tot je echt in je dertigersdip zit

.

**Geplaatst**: 07-06-16 09:17

Geplaatst: 07-06-16 09:17

Je 20s zijn ook gewoon een leeftijd waarin het mij vooral opvalt hoe verschillend je leven eruit kan zien. Ik ben nog student en een aantal vriendinnen zijn dat ook nog, maar ik heb vriendinnen die al tig jaar werken en die al bijna aan kinderen gaan beginnen. Het kan gewoon alle kanten opgaan. Wat ik wel heel fijn vind is dat ik er steeds meer achter kom wat ik wil, en je weinig aantrekken van social media kan daarbij echt helpen! Laat je niet gek maken door alles wat je zou 'moeten', leef een leven wat voor jou goed voelt aan de binnenkant in plaats van iets dat er leuk uitziet aan de buitenkant. Ik heb bijvoorbeeld jaren gedacht dat ik vanzelf wel van festivals en backpacken in Azië zou gaan houden, want dat zag ik veel op fb :')

. En guess what? Ik mis het totaal niet, er zijn andere dingen die ik leuk vind en dat is prima.

**Geplaatst**: 07-06-16 11:30

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 11:30

TS, ik hoor je zeggen dat je iets anders wilt, maar op alle opties heb je dingen waardoor het niet kan. Denk je dat dat je gaat helpen door vooral te zoeken wat niet kan? (vriendelijke vraag...)

Het gevoel is dit het nou? is een reëel gevoel en moet je niet aan je voorbij latengaan denk ik, want dan kom je jezelf later in leven wel tegen. Het is denk ik een gevoel dat je niet je echte passie volgt en niet écht naar je gevoel luistert wat jij nou echt graag wilt, waarvoor jij het gevoel hebt dat je op aarde bent. Als je daar wel een keer goed naar gaat luisteren en naar gaat handelen dan krijg je een stuk meer bevredigend gevoel denk ik (ook als dat betekent minder werken, minder geld, wel/niet kinderen, wel/niet vriend. Zoek naar jouw talenten en waar jij energie van krijgt en stop met dingen doen waar je geen energie van krijgt of die zelfs energie uit je trekken. Als je het écht wil, dan kan het!

**Geplaatst**: 07-06-16 11:38

Geplaatst: 07-06-16 11:38

Het is wel een immens verschil hoe je leven eruit ziet. Ik ben ontzettend blij dat ik de ommezwaai heb gemaakt, al was het niet altijd zo gepland. Ik heb geluk dat mijn deeltijdse job veel beter blijkt mee te vallen, vooral financieel, dan ik had gedacht. Ik heb nu een hoop meer vrije tijd, doe mijn werk graag, heb veel afwisseling, hoef me geen zorgen te maken om een huis af te betalen. Daar zorgt mijn vriend voor, omdat die het geluk heeft om een aardig goed betaalde baan te hebben.

TS is alleen en heeft een eigen huis. Zomaar even minder gaan werken om te gaan studeren, dat kan niet. Je moet de boel financieel ook rond kunnen breien, en om nou op een houtje te gaan knagen... Met het diploma wat ze heeft kan ze prima andere dingen gaan doen, het punt is alleen: je moet daar eerst wel geraken. De mooie jobs binnen verpleegkunde, zoals dagziekenhuis, OK, werken op consultaties, dat zijn de jobs met een 9-to-5 uurrooster en betrekkelijk minder stress. Helaas is zij lang niet de enige die zo'n job ziet zitten en zijn daar een heleboel gegadigden voor. Daarnaast bezit zij ook een specialisatie, waarvan er veel wenkbrauwen gaan fronsen als ze daar plots niks meer mee gaat doen. Kan me heel goed inbeelden dat ze bij een sollicitatie zeggen "ja maar" of eens ze in dienst is haar alsnog terug daar naartoe plaatsen omdat er ginds een tekort is ofzo. Ben je gewoon weer bij af.

**Geplaatst**: 07-06-16 11:49

Re: Pre-midlife crisis

Geplaatst: 07-06-16 11:49

OMG TS.. Wat herkenbaar

. Ook ik word volgend jaar 30, heb een goede baan op managementniveau, een koopwoning, een paard en een leuk sociaal leven. Overigens ben ik single.
Ik heb mijn 29ste verjaardag als een soort hel op aarde ervaren! Het deuntje van Doe Maar's 'Is dit alles?' klinkt continu in mijn hoofd. Ik vraag me ook af of ik wel alles uit mijn leven haal, moet ik niet nog promoveren, moet ik niet gewoon nog een andere studie gaan volgen. Maar dat gaat natuurlijk niet zo makkelijk, want ik moet toch wel op dit salaris blijven om mijn hypotheek te kunnen betalen.

Mijn advies is om alle voors en tegens voor een life changing besluit op papier te gaan zetten en je financiële situatie onder de loep te leggen. Daarnaast vind ik dat je absoluut moet doen wat je denkt dat jou gelukkig gaat maken, en als je gewoon eens een aantal scenario's uitwerkt kun je er wellicht sneller uitkomen dan te piekeren

.

Succes!

**Geplaatst**: 07-06-16 11:55

Geplaatst: 07-06-16 11:55

Varekaj schreef:
Het is best een nadeel als je binnen verpleegkunde werkt, om dan een andere kant uit te gaan. Of om binnen verpleegkunde iets te vinden waarbij je minder van die wisselende uren hebt.

Klopt... daarom ben ik een management opleiding gaan doen en de eerste "ik zie wel wat er van komt" sollicitatie werd ik meteen aangenomen... ondanks veel concurrentie binnen die vacature :')

Verder is het ook een top baan, prima uren, lekker salaris en afwisselend werk... maar toch blijft die behoefte aan intensief samenwerken met bewoners soms wat knagen

waardoor je snel gaat twijfelen of de stap de goede was... maar de stap terug is nog veel groter en nog gekker

En aan kinderen ga ik niet beginnen

ik ben zeer bewust kinderloos... ik denk dat ik erg ongelukkig wordt wanneer ik daarin verandering aan ga brengen

**Geplaatst**: 07-06-16 11:59

Geplaatst: 07-06-16 11:59

https://www.youtube.com/watch?v=NCkJe1iurjI Ik moet direct aan dit nummer denken

Hier ook een twintiger die hetzelfde gevoel heeft. Ik merk dat ik een ontzettende drang voel om van alles uit m'n leven te halen en ook een soort onvrede (een " is dit alles" gevoel).
Wat de meeste twingtigers trouwens hebben staat ook wel bekend als de quarter-life crisis. Hierbij staat echt die identiteitscrisis (wat moet ik met mijn leven, wat ben ik, wie ben ik, etc..)

**Geplaatst**: 07-06-16 12:00

Geplaatst: 07-06-16 12:00

Hmmm, een "pre midlife crisis"...Die is nieuw voor mij.
Ik vraag me af, gaat zoiets dan naadloos over in de midlife crisis zelf? En wordt die dan weer gevolgd door een "post midlife crisis"?
Misschien moet je je dan toch eens afvragen of er niet iets grondig mis is met hoe je je leven hebt ingericht. Of hoe je het leven beschouwd, tenslotte hebben de posters hier een hogere levenstandaard en meer keuzemogelijkheden dan pak hem beet, 99% van de wereldbevolking.

Laatst bijgewerkt door Kuggur op 07-06-16 12:01, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-06-16 12:01

Geplaatst: 07-06-16 12:01

Wauw, het is alsof ik mezelf lees!

Het is-dit-het-nu-gevoel is echt iets van onze leeftijd ben ik bang!

Ik heb een behoorlijke goede baan op een plek waar menig paardenmeisje een moord voor zou doen en daarnaast leuke vriendinnen, twee paarden, enzovoort enzovoort. Maar ook bij mij blijft/bleef het knagen. Daarom heb ik het roer omgegooid: mijn relatie, waarin ik deels was vastgeroest/mij vasthield, is uitgegaan, ik heb vliegtickets geboekt om aanstaande zomer twee maanden te reizen en mijn paarden in training gezet voor die periode, ik ga na volgend jaar weer verder studeren op de uni en ik ben hard bezig met een beurs aanvragen..

Kortom: het roer volledig omgooien en andere plannen maken is voor mij de remedie om (in elk geval voor nu) dat gevoel niet meer zo sterk te hebben...

Edit: even terugkomend op de post hierboven mij. De hoge levensstandaard en bijbehorende luxe maakt de keuze zo enorm dat je het gevoel hebt het nooit goed genoeg te doen en nooit een juiste keuze te maken in het leven. Er is namelijk zoveel meer! En wat betreft het inrichten van je leven: ik ben van mening dat op het moment dat je stress/onvrede ervaart, het tijd is om daar iets aan te doen en de daad bij het woord te voegen. Wellicht houd ik dat ook niet altijd vol, maar dat werkt wel voor mij.

**Geplaatst**: 07-06-16 12:07

Geplaatst: 07-06-16 12:07

Kuggur schreef:
Hmmm, een "pre midlife crisis"...Die is nieuw voor mij.
Ik vraag me af, gaat zoiets dan naadloos over in de midlife crisis zelf? En wordt die dan weer gevolgd door een "post midlife crisis"?
Misschien moet je je dan toch eens afvragen of er niet iets grondig mis is met hoe je je leven hebt ingericht. Of hoe je het leven beschouwd, tenslotte hebben de posters hier een hogere levenstandaard en meer keuzemogelijkheden dan pak hem beet, 99% van de wereldbevolking.

En dat is juist het essentiële probleem denk ik... het afvragen of je alles op orde hebt en of je op een plek zit waar je wil zijn in je leven. En de uiteenlopende keuzemogelijkheden die je in NL hebt. Ook de drive vanuit de maatschappij en media om eruit te halen wat erin zit... passend werk en mindfullnes, alles lekker in balans

heerlijk

Soms denken we gewoon te veel na... iig dat doe ik wel. Je moet gewoon tevreden zijn met wat je hebt, successen vieren en als je niet tevreden bent actie ondernemen. *hatseflats*

Maar dan blijft soms toch nog... dat ene kleine stukje twijfel

**Geplaatst**: 07-06-16 12:08

Geplaatst: 07-06-16 12:08

c_alsemgeest schreef:
Varekaj schreef:
Het is best een nadeel als je binnen verpleegkunde werkt, om dan een andere kant uit te gaan. Of om binnen verpleegkunde iets te vinden waarbij je minder van die wisselende uren hebt.

Klopt... daarom ben ik een management opleiding gaan doen en de eerste "ik zie wel wat er van komt" sollicitatie werd ik meteen aangenomen... ondanks veel concurrentie binnen die vacature
Verder is het ook een top baan, prima uren, lekker salaris en afwisselend werk... maar toch blijft die behoefte aan intensief samenwerken met bewoners soms wat knagen waardoor je snel gaat twijfelen of de stap de goede was... maar de stap terug is nog veel groter en nog gekker

En aan kinderen ga ik niet beginnen ik ben zeer bewust kinderloos... ik denk dat ik erg ongelukkig wordt wanneer ik daarin verandering aan ga brengen

Ik vind het medische aan verpleegkunde heerlijk, maar het verplegen zelf... ik denk dat er anderen veel beter geschikt voor zijn. Daar ben ik eerlijk in. Zo ook de reden om sociale verpleegkunde te kiezen in mijn laatste jaar. Ik werk nu als medewerker op de opnamedienst van een woonzorgcentrum. Veel administratief werk waarbij ik wel nauw bij de mensen blijf, en zowel de kennis van anatomie/pathologie/verpleging als de sociale wetgeving etc komen constant van pas. Ik kan doen waarvoor ik indertijd de opleiding ben begonnen: mensen helpen, ondersteunen en wegwijs maken.

Maar ook hier, ik heb de opleiding kunnen doen via mijn vorige werkgever. Ik heb 3 jaar kunnen bikkelen dankzij de steun van mijn vriend, en ik kan nu genieten van een goedbetaalde deeltijdse baan dankzij het inkomen van mijn vriend.
Ik had nooit mijn job kunnen opgeven om te gaan studeren, dan kon ik geen huishuur meer betalen (en de rest). Zonder de job van mijn vriend had ik niet de tijd kunnen nemen om een job te kiezen die mij leuk leek, dan had ik gewoon de eerste de beste vacature aangeklikt om maar geld in het laatje te hebben.

Het is allemaal zo eenvoudig niet.

**Geplaatst**: 07-06-16 12:19

Geplaatst: 07-06-16 12:19

c_alsemgeest schreef:
Kuggur schreef:
Hmmm, een "pre midlife crisis"...Die is nieuw voor mij.
Ik vraag me af, gaat zoiets dan naadloos over in de midlife crisis zelf? En wordt die dan weer gevolgd door een "post midlife crisis"?
Misschien moet je je dan toch eens afvragen of er niet iets grondig mis is met hoe je je leven hebt ingericht. Of hoe je het leven beschouwd, tenslotte hebben de posters hier een hogere levenstandaard en meer keuzemogelijkheden dan pak hem beet, 99% van de wereldbevolking.

En dat is juist het essentiële probleem denk ik... het afvragen of je alles op orde hebt en of je op een plek zit waar je wil zijn in je leven. En de uiteenlopende keuzemogelijkheden die je in NL hebt. Ook de drive vanuit de maatschappij en media om eruit te halen wat erin zit... passend werk en mindfullnes, alles lekker in balans heerlijk
Soms denken we gewoon te veel na... iig dat doe ik wel. Je moet gewoon tevreden zijn met wat je hebt, successen vieren en als je niet tevreden bent actie ondernemen. *hatseflats*
Maar dan blijft soms toch nog... dat ene kleine stukje twijfel

Wel eens gehoord van de term "first world problems"?

**Geplaatst**: 07-06-16 12:22

Geplaatst: 07-06-16 12:22

https://www.youtube.com/watch?v=pcPRZSURLEg
Deze is wel leuk. Pas op dat je niet in de verslavende draaikolk van Buzzfeed terecht komt

.

**Geplaatst**: 07-06-16 12:25

Geplaatst: 07-06-16 12:25

Ik ben nog maar 24, toch heb ik al het gevoel dat het leven nog maar zo kort is en de tijd gaat steeds sneller en sneller! Agh! Maar misschien heeft een leegte toch met je levensfilosofie te maken en niet per se met welke dingen (welke baan, welke vakantie, welk huis) je het probeert op te vullen.

Nomineer dit bericht ×