Bokt.nl

**Geplaatst**: 24-05-16 19:17

Geplaatst: 24-05-16 19:17

Cyn, jij neemt me ook de woorden uit m'n mond!

Mooi omschreven, depressie is ook een zeer onderschatte ziekte.
Helaas zelf ook ervaring mee gehad, je wereld wordt plots erg klein hoor.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:17

Geplaatst: 24-05-16 19:17

verootjoo schreef:
JoycexEnya schreef:

Dan nog kan je nadenken om het thuis te doen en niet waar iedereen de dupen voor is

Huh? Denk je nou serieus dat mensen die al zo ver heen zijn überhaupt dit denkvermogen nog hebben en dat allemaal nog overzien

Die zijn er wel

Die geen euthanasie legaal mogen plegen bv en heel bewust en rationeel een plan maken. Niet omdat hun geest vertroebeld is, maar juist omdat de geest helder is.
De man die op mijn werk sprong was gewoon klaar met het aardse bestaan, omdat hij klaar was van zijn lichaam en zijn leeftijd voorspelde dat het alleen maar minder zou gaan. Rationeel de keus genomen, hij had het via de euthanasie wetgeving nog geprobeerd maar kreeg geen goedkeuring omdat hij nog te goed was.
Helaas is het mislukt en belandde hij na ziekenhuis opname gedwongen in de gzz omdat hij een gevaar voor zichzelf was.... En daarna was hij zo slecht lichamelijk dat hij fysiek nog jaren bij ons heeft gewoond. Dood wou hij elke dag overigens, hij moest er helaas nog jaren op wachten. Poging heeft hij niet meer gedaan, hij was daar te beperkt voor geworden.

Om die reden vind ik het ook een prima zaak waar ze nu mee bezig zijn om te kijken of het mogelijk is, dat ouderen die gewoon klaar zijn met het leven en maar moeten wachten tot ze steeds minder worden en wereldje piepklein, euthanasie mogen plegen.
Ook euthanasie bij psychisch lijden, want veel artsen branden hun vingers daar niet aan. Want ook dat is ondraaglijk lijden, niet elke aandoening kan verbeteren. Als iemand 40 jaar worsteld met schizofrenie en uitbehandeld is en daar doodongelukkig van wordt, maar de artsen maar euthanasie blijven weigeren omdat het misschien ooit wel iets aan gedaan kan worden.... Tja. Ik vind het triest. Gun ik mensen liever een waardige dood ipv dat ze zich gedwongen voelen om een nare manier te gaan.

Laatst bijgewerkt door vuurneon op 24-05-16 19:22, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 24-05-16 19:22

Geplaatst: 24-05-16 19:22

Toen ik bij m'n ex weg ging heeft hij lopen dreigen om zelfmoord te plegen. Hij zag het niet meer zitten.

Hij had een jaar daarvoor een heftig ongeluk gehad. Onder een shovel terecht gekomen. Verbrijzeld bekken, urineweg afgescheurd en nog wat dingen. Heel bizar, maar wel voor ik hem kende. Diverse operaties meegemaakt. En lang revalideren. Hij was ook impotent geworden en verschrikkelijk gefrustreerd. In alles en iedereen het dus afreageren. Hoe ik ook m'n best deed, het was nooit goed genoeg.

Ik trok dat niet meer en ben weg gegaan. Hulp nam hij niet aan.

Hij heeft diverse malen langs het spoor gelopen en mij dan appen dat hij voor de trein ging springen.
Op een gegeven moment was ik dat zo verschrikkelijk zat. Toen ook heel hard gezegd of ik het spoorboekje voor hem moest opzoeken.

Hij heeft een overdosis pillen genomen ook nog een keer. Is gevonden, maag leeg gepompt en er goed uit gekomen. Maar toen hadden we al geen contact meer.

Nu woont hij gewoon samen met een meisje en is weer aan het werk. Alsof er niets is gebeurd. Wil niet weten hoe hij nu nog is. Als buitenwereld krijg je toch niet alles mee wat er in een relatie of huishouden gebeurd.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:24

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 24-05-16 19:24

Vroeger maakte ik mee dat een stalgenoot haar vriend zich had opgehangen, het was wel bekend dat hij depressief is.

n stalgenoot was in verwachting van hun kindje............en toch koos hij ervoor om uit het leven te stappen, dan moet hij wel erg ver heen geweest zijn ondanks de medicijnen en doktersbezoek.

Vreselijk, ik ben het nooit vergeten.

**Geplaatst**: 24-05-16 19:24

Geplaatst: 24-05-16 19:24

Poeh lastig...
Ethisch dilemma... wie bepaald dat jij bij zinnen genoeg bent om zelf te besluiten uit het leven te stappen.
De drempel om te springen of om er een eind zelf aan te maken is onwijs moeilijk en toch wel dapper (ondanks alle verdriet die iemand achterlaat).
Zelf heb ik 3 jaar gewerkt in een beschermdwoonvorm voor psychiatrische volwassenen.
De dood was iets waarover ik met mijn clienten sprak (die deze wens dan ook hadden).
Voor een van de clienten (manisch depressief en psychotisch) hebben we het proses van euthanasie ingeleid huisarts was al akkoord en datum was bijna gepland tot hij weer manisch werd en er voor koos om meer voor de medemens te gaan doen.

Dit was voor ons als begeleiders natuurlijk onwijs lastig.
Ik ben het er mee eens dat mensen zelf het hef in handen moeten kunnen hebben maar degene die bepaald wanneer hoe en waarom snap ik dat helemaal tot op de bodem uitgezocht moet worden (vandaar dat het nog niet zo soepel gaat in NL en dat heeft zijn voor en nadelen...)

Zelf heb ik 2 keer een client gevonden die er een eind aan gemaakt heeft.. eentje had een briefje op zijn nachtkastje (dus die had er waarschijnlijk toch echt zelf voor gekozen) de andere die we gevonden hebben vonden we niks was 58 jaar en kan overdosis zijn geweest of hartstilstand.

Desondanks blijft het naar mijn idee een discussiepunt en vind ik het onwijs lastig....

**Geplaatst**: 24-05-16 19:27

Geplaatst: 24-05-16 19:27

Lalidan schreef:
moonsparkle schreef:
Als je helemaal uitbehandeld bent en er is geen zicht op verbetering voor iemand dan kan die ook. Er gaat alleen veel tijd overheen want er is natuurlijk geen weg terug. De documentaire de levenseindekliniek is voor sommige hier misschien interessant.

Theoretisch is de mogelijkheid er. Bij fysieke aandoeningen werkt het vrij goed. Bij psychische problematiek ligt het veel, véél moeilijker. Slechts in zeldzame gevallen word het gedaan. Maar voor heel veel gevallen is die weg veel te lang en veel te moeilijk, om het nog maar niet te hebben over artsen die gewoonweg echt tegenwerken. Dat zou in mijn ogen echt beter moeten kunnen. Deze mensen willen echt dood, anders spring je echt niet voor een trein. Wat een wanhoopsmoed heb je daar voor nodig.....
De documentaire is zeker een aanrader .

Even om aan te geven dat mensen met psychische problemen niet vaak gebeurt maar wel mogelijk is. In 2015 hebben er 109 mensen met dementie euthanasie gepleegd, 56 met psychische problemen, 183 met stapeling van ouderdomsverschijnselen, 4.000 met kanker en 1,351 met overige aandoeningen.
De mensen die met psychische aandoeningen euthanasie hebben gepleegd is dus maar 1% van alle patiënten.

https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2016/01/09/cijfers-euthanasie

Verder komt suïcide behoorlijk vaak voor het staat ook op de 21ste plaats van ziektes met de grootste ziekte last. In de afgelopen jaren zijn er ongeveer 1500 mensen per jaar gestorven door suïcide, en gemiddeld zo'n 15.000 behandelingen op de SEH per jaar.
https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2010/07/05/rivm-rapport-de-ziektelast-van-suicide-en-suicidepogingen

Ik kan zo snel niet vinden hoe vaak van alle pogingen daarvan met een trein zijn, maar het komt dus ontzettend vaak voor. Wat ik best schrikbarend vind.

**Geplaatst**: 25-05-16 07:59

Geplaatst: 25-05-16 07:59

In mijn familie zijn er 4 familie leden die zichzelf verhangen hebben, waarvan 3 uit hetzelfde gezin..

Twee hebben dit thuis gedaan, en zijn gevonden door de politie.. En twee in hetzelfde bos aan dezelfde boom..

Twee waren hun hele leven al depressief en niet gelukkig, en twee leken hun leven op de rit te hebben en een fijn leven te hebben..

Egoïstisch... Ik weet niet.. Je moet wel heel ver zijn om zo'n beslissing te maken, wetende dat je (kleine) kinderen jou moeten missen.. En jij hun..

Ik als moeder zijnde zou die gedachte vreselijk vinden.
Maar ik denk dat de ellende zo diep zit, dat je alleen nog maar van alles af wilt zijn.

**Geplaatst**: 25-05-16 08:10

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 08:10

Moeilijk onderwerp, ken er drie die zelf stap genomen hebben, een is nu bijna anderhalf jaar geleden en zit nog met verdriet en schuldgevoel of ik niets had kunnen doen voor haar.

**Geplaatst**: 25-05-16 08:19

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 08:19

Met iemand leven die zo depressief is dat hij suïcidale neigingen heeft is niet te leven. De angst om niet te weten in welke situatie je terecht komt als je even weg bent. Nee, mensen die het echt niet meer zien zitten zien ook de goedbedoelde hulp en woorden niet meer. Die zijn echt te ver heen. Als je dat van dichtbij hebt gezien / meegemaakt, dan noem je dan niet meer egoïstisch.

@Kipje; gek genoeg zie je dat vaker voorkomen in families, dat er meerdere leden uit een familie zelfmoord plegen. Lijkt wel alsof dat dan ook aangeboren is, de gevoeligheid dan. Net als verslavingsdrang. Heftig hoor!

**Geplaatst**: 25-05-16 08:26

Geplaatst: 25-05-16 08:26

Laf, egoïstisch, veel moed voor nodig, of gewoon niet weten wat je doet (schemertoestand) ...... Ik weet het niet. Hoever moet je zijn om het niet meer te zien zitten. Soms zijn het mensen waarvan je het echt niet verwacht.
Wel kan ik me vinden in het feit, waarom moet er vaak voor een trein gekozen worden? Vanuit de springer begrijp ik het, is vaak toch pats boem klaar. Maar als machinist, wat een hel lijkt me dat. Wat doe je een ander aan.

Ik vind het dubbel. Aan de ene kant is er vaak zoveel moed voor nodig om daadwerkelijk te springen.
Aan de andere kant weer een laffe uitweg, denk aan de mensen die je liefhebben en wat het met hun doet. Al zijn sommige zo ver dat ze niet bewust weten wat ze doen.
Het is allemaal heel erg dubbel voor mijn gevoel.

Begrip/onbegrip op beide voor mij hetzelfde antwoord ja en nee.

**Geplaatst**: 25-05-16 08:28

Geplaatst: 25-05-16 08:28

Caesar schreef:
Met iemand leven die zo depressief is dat hij suïcidale neigingen heeft is niet te leven. De angst om niet te weten in welke situatie je terecht komt als je even weg bent. Nee, mensen die het echt niet meer zien zitten zien ook de goedbedoelde hulp en woorden niet meer. Die zijn echt te ver heen. Als je dat van dichtbij hebt gezien / meegemaakt, dan noem je dan niet meer egoïstisch.

@Kipje; gek genoeg zie je dat vaker voorkomen in families, dat er meerdere leden uit een familie zelfmoord plegen. Lijkt wel alsof dat dan ook aangeboren is, de gevoeligheid dan. Net als verslavingsdrang. Heftig hoor!

Het is ook een familie dingetje, dat klopt..
Er is een tak in de familie die nogal gevoelig is voor depressies..

Je kunt bij ons in de familie goed zien wie welke bloedlijn heeft

Ik kan het verschil bij m'n zus en mij ook heel goed zien.
Ik ben heel positief ingesteld en kom sterker uit een moeilijke situatie..
Zij daarin tegen blijft lang hangen in het negatieve..

**Geplaatst**: 25-05-16 08:42

Geplaatst: 25-05-16 08:42

Michelleex schreef:
Cyn, jij neemt me ook de woorden uit m'n mond!

Mooi omschreven, depressie is ook een zeer onderschatte ziekte.
Helaas zelf ook ervaring mee gehad, je wereld wordt plots erg klein hoor.

Hier ook, maar ik dacht nooit; voor de trein springen is pijnloos. Ik had namelijk kennissen die met de trein reisden en ik zou niet willen dat ik hun tot last kwam, al had ik op dat moment geen steun aan ze.

Depressie is onderschat, zeker waar, ik vind dat er aan de ene kant door te veel mensen gezegd wordt; ik ben depressief, maar de andere mensen houden het voor zich en krijgen geen hulp.

Ik snap alleen niet waarom je voor een trein zou springen, als je de drang hebt om zelfmoord te plegen kan je jezelf toch ook opgangen thuis? Natuurlijk wil ik niemand aansporen, echt niet. Maar ik zou met zelfmoord alleen voor de trein springen als dat net op dat moment kan.

Hier in de buurt is een inrichting, ontzettend vervelend is het wanneer er iemand voor de trein is gesprongen. Dan vraag ik mij vooral af hoe ze uit de inrichting zijn gekomen. Tuurlijk is het vervelend als je steeds vertraging hebt omdat er mensen voor de trein springen, dat is gewoon vervelend en daar is in mijn ogen niets raars aan. En tja, straks zot ik in die ene trein waar iemand voor springt en heb ik een trauma. Fijn, dankjewel.

Ik heb alle respect voor mensen die depressief zijn, ik heb er zelf een aantal haar last van gehad en er is nog iemand in mijn familie die het nog steeds heeft en druk in therapie zit, maar ik vind depressie je niet het recht geven om voor een openbaar voertuig te springen.

**Geplaatst**: 25-05-16 09:22

Geplaatst: 25-05-16 09:22

En toch maakt het me boos, dat mensen een ander hier mee opschepen, levenslang. Ik hoor thuis de andere kant. Mijn man werkt op kantoor met mensen van het spoor, zijn klanten zijn een aantal ex-machinisten. Zij hebben aan de andere kant gestaan en zijn getekend voor het leven, hebben echt "een steekje los" doordat zij diverse keren als eerste ter plaatse zijn geweest, verplicht zijn om dan de boel af te dekken en er dus mee geconfronteerd te worden. Dit zijn geen hulpverleners, geen mensen die gekozen hebben om te werken met bloed en ellende. Dit zijn machinisten, treinbestuurders... Wat me het meeste bij bleef was een jongen van een andere godsdienst (ik weet niet meer welke, doet er ook niet toe), waarbij men gelooft dat je pas naar de hemel kan als je helemaal "volledig" bent. Ze hebben het hele spoor af moeten zoeken om alles bij elkaar te zoeken.
Er zijn echt wel opties genoeg waarmee je kiest voor een einde waarbij andere mensen niet de restjes van jou lichaam bij elkaar moeten zoeken. En wat betreft 'zekerheid' tot dood: er zijn ook opties waarbij de kans op overlijden echt een stuk groter is dan het spoor.

**Geplaatst**: 25-05-16 09:34

Geplaatst: 25-05-16 09:34

Blijft een moeilijk onderwerp en egoïstisch of niet deze mensen zijn al heel ver weg als ze dit doen. Helaas een half jaar geleden zelf meegemaakt met mijn schoonzus. Al is zij niet voor de trein gesprongen. Blijft heel onbegrijpelijk.

**Geplaatst**: 25-05-16 09:39

Geplaatst: 25-05-16 09:39

Heb niet het hele topic doorgelezen

Ik heb iemand die heel erg kort op mij staat en erg suicidaal is. De ene dag gaat dit goed en lijkt hij/zij gelukkig te zijn. De andere dag ben ik bang dat hij/zij ieder moment van een gebouw kan springen.

De uitspraken die hij/zij doet zijn soms zo hartverscheurend. Hij/zij heeft welliswaar erg veel meegemaakt en ik weet zeker dat deze gebeurtenissen hij/zij zo gevormd heeft.

Ik snap hij/zij soms wel. Als je keer op keer, dag in dag uit, de grond in word geboord met bepaalde dingen, als dingen nooit eens goed gaan, wanneer je 1 stap vooruit gaat meteen 3 terug word gezet, snap ik soms wel dat je geen andere oplossing meer ziet.

Ik begrijp het begrip zelfmoord heel erg goed en ook waarom mensen dit soms overwegen. Maar dan blijft er altijd een enorm verschil tussen er over nadenken en het daadwerkelijk doen.

Ik vind het egoistisch tegenover de mensen die je dan achter je zou laten maar van de andere kant. Als iemand zo radeloos is en echt geen oplossing meer vind. Dag in dag uit ongelukkig is en iedere ochtend opstaat met de gedachte weer zo snel mogelijk terug naar bed te kunnen.. tja, dan begrijp ik ergens wel dat je gewoon geen drive meer hebt om door te gaan met leven.

Een moeilijk onderwerp maar toch kan ik mensen die dit overwegen te doen wel begrijpen. Met name als je dagelijks achtervolgd word met nare herrineringen...

De manier waarop ben ik wel wat zwaarder over. Als je jezelf voor een trein gooit doe je naar niet alleen familie/vrienden veel pijn mee maar val je ook mensen in de trein "lastig". Dan zou ik eerder zeggen dat je beter thuis kunt gaan liggen met een flesje wijn en een grote hoeveelheid tabletten. Niet om er lacherig over te doen maar dit geeft ook nog de minste "troep". Voor degene die je vind zal dit altijd zo'n zware en zwarte dag zijn. Er is geen goede manier om uit het leven te stappen maar voor de trein gooien vind ik echt het laagste van ze allemaal...

**Geplaatst**: 25-05-16 09:42

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 09:42

Ik heb dinsdag 10 mei om 10 voor 10 iemand voor de metro zien springen op Station Amsterdam Sloterdijk...
Ik dacht eerst dat het een aanslag was door de klap, maar toen er geen explosie kwam besefte ik me dat er iemand zo het spoor op gelopen was en jeetje mina wat had ik een paniek, ongeloof en angst in me zitten die hele week...

Het erge was nog dat hij niet eens meteen overleden was maar later pas aan zijn verwondingen, krijg er nog de rillingen van als ik eraan denk... Heel veel sterkte TS

**Geplaatst**: 25-05-16 09:46

Geplaatst: 25-05-16 09:46

Toothless schreef:
Ik heb dinsdag 10 mei om 10 voor 10 iemand voor de metro zien springen op Station Amsterdam Sloterdijk...
Ik dacht eerst dat het een aanslag was door de klap, maar toen er geen explosie kwam besefte ik me dat er iemand zo het spoor op gelopen was en jeetje mina wat had ik een paniek, ongeloof en angst in me zitten die hele week...

Het erge was nog dat hij niet eens meteen overleden was maar later pas aan zijn verwondingen, krijg er nog de rillingen van als ik eraan denk... Heel veel sterkte TS

Wat vreselijk voor je zeg :(:)

ook voor jou sterkte. Het mag dan welliswaar geen kennis/familie lid zijn geweest maar toch leef je mee met dit persoon

**Geplaatst**: 25-05-16 09:49

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 09:49

Dankjewel, moet er binnenkort ook voor in therapie omdat dit de druppel was na een reeks ervaringen, ookal kende ik hem inderdaad niet, je wordt wel even met twee benen op de grond gezet

**Geplaatst**: 25-05-16 09:52

Re: De dag dat iemand besluit..

Geplaatst: 25-05-16 09:52

Ik vind het altijd bijzonder dat mensen zeggen dat zelfmoord egoïstisch is.
Terwijl de persoon in kwestie precies hetzelfde denkt over hen.
'Waarom mij in leven willen houden als ik zo intens moet lijden? Alleen zodat jullie geen afscheid hoeven te nemen?'

**Geplaatst**: 25-05-16 09:58

Geplaatst: 25-05-16 09:58

Ongeveer 2 jaar geleden heeft een collega van mij zelfmoord gepleegd. Ontzettend vriendelijke man. Net getrouwd, super lieve vrouw. Ontzettend gelovig. En na een zware werkdag ging hij even naar huis en zou savonds weer terug komen... Dat laatste heeft hij nooit gedaan. Hij is van het dak van zijn flat gesprongen. Voor iedereen blijft het gissen wat de oorzaak is geweest. Vanaf t aller eerste moment dat ik deze collega leerde kennen altijd gedacht dat hij homo was. En ergens denk ik dat hij dat als reden heeft gehad. Zeker weten doe ik t niet. Maar wel mijn gevoel.

Ongeveer een jaar later de man van mijn andere collega tevens zelf moord gepleegd. Hij had het tot in details uit bedacht. Ze hadden het financieel niet breed. Hij had ontdekt dat ze er financieel op vooruit zou gaan als hij zou overlijden.... :-( en heeft eerst alles geregeld rond het huis en de auto

Er lag een map klaar 'schat de auto moet je hier en hier verkopen voor dit bedrag' ect ect. Dit heeft hij helemaal in alle stilte voorbereid en gedaan. En vervolgens in hun vakantie huisje zelf moord gepleegd... zo ontzettend sneu voor alle partije :-(

**Geplaatst**: 25-05-16 10:02

Geplaatst: 25-05-16 10:02

Maureen_M schreef:
Toothless schreef:
Ik heb dinsdag 10 mei om 10 voor 10 iemand voor de metro zien springen op Station Amsterdam Sloterdijk...
Ik dacht eerst dat het een aanslag was door de klap, maar toen er geen explosie kwam besefte ik me dat er iemand zo het spoor op gelopen was en jeetje mina wat had ik een paniek, ongeloof en angst in me zitten die hele week...

Het erge was nog dat hij niet eens meteen overleden was maar later pas aan zijn verwondingen, krijg er nog de rillingen van als ik eraan denk... Heel veel sterkte TS

Wat vreselijk voor je zeg ook voor jou sterkte. Het mag dan welliswaar geen kennis/familie lid zijn geweest maar toch leef je mee met dit persoon

Naar he! Mijn vriend mocht met collega's voor de metro zorgen die dag... hoorde hem er idd ook al over.

**Geplaatst**: 25-05-16 10:04

Geplaatst: 25-05-16 10:04

Caesar schreef:
@Kipje; gek genoeg zie je dat vaker voorkomen in families, dat er meerdere leden uit een familie zelfmoord plegen. Lijkt wel alsof dat dan ook aangeboren is, de gevoeligheid dan. Net als verslavingsdrang. Heftig hoor!

Hier is inderdaad duidelijk geworden dat ik erfelijk belast ben. Ik kan dan ook heel goed de keuze voor mensen begrijpen om uit het leven te stappen.

Hier meerdere mensen van dichtbij die zelfmoord hebben gepleegd en zelf ook suicidaal geweest. Met therapie weer erbovenop gekomen. Maar altijd gevoelig gebleven voor stress, wat zich nu weer uit in een depressie.

Ik snap best dat mensen het egoitisch vinden voor de naasten, maar op zo een momenten denk je daar niet bij na.

**Geplaatst**: 25-05-16 10:10

Geplaatst: 25-05-16 10:10

Mijn oom heeft zelfmoord gepleegd. Maar wel op zo'n manier dat we nooit zullen weten of hij écht zelf iets heeft gedaan of het gewoon domme pech was. Hij heeft het in Spanje gedaan en verzekeringstechnisch was het ook nog een probleem bij zelfmoord.

Hij heeft een afscheidsbrief geschreven en op de kaart waar iedereen wat op had geschreven voor hij naar Spanje vertrok stonden ook allemaal dingen. Hij moest in Spanje autopsie omdat het verdachte omstandigheden waren en hieruit bleek een gescheurde aorta. Hij was al hartpatiënt dus tja wie zal het zeggen?

Hij heeft wel kleine aanwijzingen achtergelaten om te denken dat het zelfmoord geweest is. Maar wat hij heeft ingenomen of wat hij ook gedaan heeft weten wij niet. Hij is gevonden door een vriend daar. Dus niet door familie. Lijkt in ieder geval of hij overal over nagedacht heeft. Hij is overleden op de dag dat zijn pas ex-vrouw jarig was. Zij wilde scheiden en hij trok dat er helemaal niet bij.

Achteraf bleek zij al een ander te hebben, dus wij vermoeden dat hij dat geweten heeft. Hij was overigens echt al heel veel jaren depressief. En toen langzaam beetje bij beetje zijn wereld aan het instorten was is hij de weg kwijt geraakt.

Ben toch wel ergens dankbaar voor hoe hij het gedaan heeft. Niemand van zijn echte naasten heeft hem gevonden. En degene die hem vond, vond iemand die vredig lag te slapen.

Een vroegere vriend van mij heeft zijn eigen moeder gevonden. Zij belde hem nog even op voor ze het deed. Dus tegen de tijd dat hij thuis was, was het al te laat. En kennissen van mijn moeder vonden hun eigen zoon die zich had opgehangen met de hondenriem. Dan ben ik toch wel dankbaar voor hoe het bij ons gegaan is. Hoe graag hij ook uit het leven wou stappen, hij heeft er wel echt over nagedacht hoe en wat. En dan denk ik dat het beter is als je niet meer leeft als je alles tot in detail kan plannen.

**Geplaatst**: 25-05-16 10:23

Geplaatst: 25-05-16 10:23

Laatst van dichtbij meegemaakt. Jonge man die zijn vrouw en zoontje van 6 achterlaat door uit het leven te stappen. Dat zoontje is een vriendje van mijn zoon. Verschrikkelijk.
Ik had het er gisteren nog over met de vrouw van hem. Zij zit ontzettend in de put, het verwerken van dit (zij heeft hem samen met haar zoontje gevonden), maar ook alles wat erbij komt kijken aan praktische dingen (levensverzekering wordt niet uitgekeerd bij zelfdoding bijvoorbeeld).

Toen het net gebeurd was, had ze nog enigszins begrip voor zijn keuze (zijn vader heeft hetzelfde gedaan). Het ging niet goed met hem, hij was depressief en ze hadden de nodige problemen. Maar nu zit ze zo diep in de oliebol, dat ze nu op het punt is gekomen dat ze ook boosheid voelt naar hem en de keuze die hij heeft gemaakt. Ze vraagt zich af of zij en haar zoontje niet goed genoeg waren om voor te leven en waarom hij hun achter gelaten heeft met zo veel problemen.
Dan breekt je hart...

De ene keer denk ik, wat ontzettend egoïstisch, hoe kun je dit je familie aandoen?
Maar vervolgens bedenk ik me dat hij echt geen andere uitweg zag en alles heeft geprobeerd om dit uit zijn hoofd te krijgen, maar de strijd verloren heeft.
Het is zo makkelijk oordelen over anderen omdat je niet in hun schoenen staat.

**Geplaatst**: 25-05-16 11:06

Geplaatst: 25-05-16 11:06

Helaas ken ik drie mensen (trein (leraar duits), ophanging (verzorgster van mijn oude tinker) en inslikken van bestek (misbruikt buurmeisje)) bij wie het uiteindelijk is gelukt en best veel(word er naar van als ik denk hoeveel) die er meer of minder serieus over hebben gedacht dat wel pogingen hebben gedaan.

Ik snap dat dus echt niet. Ik houd teveel van het leven om te besluiten ermee te stoppen. Heb meer dan voldoende narigheid gehad zowel fysiek als diepe dalen van verdriet. Maar geen moment komt in me op om mijn leven te beeindigen.

Hoe ellendig, wanhopig en naar moet je je voelen om tot de conclusie te komen dat je beter af bent als je dood bent. En dan ook nog daadwerkelijk de stap te nemen.

ik kan me er gelukkig geen enkele voorstelling van maken maar word dus wel erg verdrietig bij de gedachte dat mensen zich zo erg voelen.

Nomineer dit bericht ×