Bokt.nl

Maartje1990 schreef:

En parttime bij je ouders wonen? Meeste studenten gaan op kamers maar komen in de weekende nog thuis. Zou dat wellicht iets zijn??

craiester schreef:

Heel herkenbaar. Mijn moeder heeft kanker en net heel slecht nieuws gekregen. Broer en zus wonen beide best ver en mijn ouders zijn gescheiden, dus ik laat mijn moeder (voor mijn gevoel) echt helemaal alleen.
Maar ik ben al een jaar aan het nadenken om samen te wonen met mijn vriend.
Mijn vriend zou graag vandaag al verhuizen, ik twijfel nog heel hard. Ja het is fijn om ook mijn eigen plek te hebben, en even te ontstressen... Maar dan zit ik misschien "thuis" met een schuldgevoel.

Nu ken ik je ouders niet, maar mijn moeder vindt het super dat ik ga samenwonen. Gewoon het idee dat ik echt leer op eigen benen staan geeft haar een gerust gevoel. En ze wil natuurlijk er nog zijn als ik de sleutels krijg, meubels ga zoeken, etc.. Ze wil eigenlijk dat als ze op haar sterfbed ligt (om het even heel hard te zeggen) dat ze weet dat ik het goed ga doen zonder haar. Dat ze mij nog die stap heeft kunnen leren.

Booooo schreef:

Lastige situatie..

Ik lees ook mee, je mag me ook pb'en.. Ik zit namelijk een beetje met hetzelfde.

Ik ben op mijn 19e uit huis gegaan (vriendje,koophuis) na 1 jaar was dat over en kwam ik weer terug thuis.. Ben nu weer zo'n 3,5 jaar terug thuis heerlijk ik heb nu een nieuwe vriend/verloofde (eind dit jaar trouwen) maar die woont in Turkije. We zijn aan het beslissen wat het wordt Nederland of Turkije. Mijn hart ligt daar, ik heb helemaal niks met Nederland. Maar ik weet dat ik mijn ouders er heel veel pijn mee ga doen, en ik zelf ook met een schuldgevoel zou zitten. En ik zal het natuurlijk ook niet makkelijk krijgen. De andere optie is dat hij hier komt wonen, en dan ga ik eind van dit jaar op mezelf maar dan wel in mijn geboorteplaats waar ik dan totaal geen moeite mee zou hebben.

zorro schreef:

Heel herkenbaar dit.. mijn moeder is ziek, en ik doe heel veel thuis. Het contact met een van mijn zussen is erg slecht, en de ander doet eigenlijk niet zoveel voor mijn ouders, en dus komt alles op mij aan.

Wij hebben een huis en zijn aan het bouwen, dit jaar kunnen we er in. Daar ben ik ook aan toe, ik kijk er naar uit, maar ik maak me wel zorgen over mijn ouders. Gelukkig komen we dichtbij ze te wonen, maar toch ben ik er niet zovaak als nu. Wij zijn wel veel aan het klussen dus ik ben al minder thuis, maar eigenlijk komt daardoor naar voren dat ik thuis toch ook echt nodig ben.. lastig hoor.

Maar, ik ga gewoon uit huis. Dat is hoe het hoort te gaan, en tegen die tijd zien we wel hoe het loopt.

Kwanyin schreef:

Heb je eigenlijk al eens gevraagd aan je ouders of ze het zelf wel zo erg vinden dan je zelf denkt?

Kan goed zijn dat jouw ouders zich helemaal niet zo eenzaam gaan voelen als jij je voorstelt. Ik kan me wel voorstellen, als je vader medisch niet zo goed gaat, dat je niet aan de andere kant van het land wil gaan wonen. Maar als je in dezelfde stad gaat wonen, moet het al helemaal lukken om regelmatig eens hallo te komen zeggen. Als je vriend misschien een drukbezet man is 's avonds, kan je bv altijd samen met je moeder tv komen kijken ipv thuis alleen te zitten.

A3a1 schreef:

Vragen die bij mij opkomen zijn: hoe zou het over paar jaar zijn?
En is het uitstel voor grote stap of ben jij misschien iemand die in de buurt van ouders zal blijven wonen.

Is het dat je misschien een zetje nodig hebt of is dat totaal niet aan de orde.

Succes met wat je ook kiest.

Sammie schreef:

Ik herken dit eigenlijk ook niet, maar je zou evt. een aantal maanden met je vriend samen kunnen wonen bij je ouders en zo langzaam je eigen ritme ontwikkelen met hém?

xSwanHeart schreef:

Ik zou ook eens kijken of het geen optie is dat jouw vriend een appartementje in de buurt huurt. In de praktijk zal je daar waarschijnlijk best vaak zijn, maar op die manier is de stap net wat minder groot dan direct helemaal uit huis. Dan kunnen zowel jij als je ouders eraan wennen dat je straks niet zo vaak meer thuis zal zijn.