Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-05-16 16:11

Geplaatst: 08-05-16 16:11

Toen ik met een hersenschudding op bed lag hebben mijn vrienden uit t hele land aangeboden om me te helpen met boodschappen etc. Zelfs degene die op meer dan een uur rijden wonen. Uiteindelijk hebben mijn ouders me opgehaald en me iedere dag heen en weer naar mijn werk gereden. Ik denk ook niet dat dit perse aan de maatschappij ligt, maar meer aan je eigen netwerk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-16 16:13

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-16 16:13

Hulp vragen zal dan wel moeten. Hulp vragen via FB zal een hoop reacties geven. Maar ik ben van mening dat de mensen die je onder directe vrienden schaart die van FB vernemen dat er iets gebeurd is, die je wel kunnen appen om te vragen wat er is gebeurd en je vervolgens aangeeft dat je niks meer kan...kunnen denken al is het maar uit beleefheid van: kan ik ergens mee helpen?

Maar goed misschien is dat mijn verkeerde verwachtingspatroon

Voor nu had ik de hulp niet super hard nodig, maar wie weet in de toekomst wel: leermomentje: Durftevragen.nl

De mensen die nu het verste weg wonen (of die ik het kortste ken) bieden WEL hulp aan alleen vind ik dat wel l.u.llig omdat die beesten dagelijks gedaan moeten worden. Gelukkig kan mijn pa mij nu helpen.

Toen ik op mijn appartement woonde waste zelfs mijn buurvrouw mijn ramen, super lief! Mijn buurvrouw van nu is niet eens bereid om een pakketje aan te nemen.....

Laatst bijgewerkt door Zonnetje81 op 08-05-16 16:21, in het totaal 4 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-05-16 16:13

Geplaatst: 08-05-16 16:13

Ik herken het.

Wij komen uit een dorp wat qua mentaliteit echt een stad is.
Heb 1 keer een half uur op de grond gelegen met een verwonding en niemand die kwam.
Ze hoorden me wel om hulp schreeuwen, maar dachten dat het niks was...

7 maanden geleden zijn we verhuisd en hier is alles zo anders.
Mensen staan belangeloos voor je klaar, bieden hulp aan etc.
Onze buren zijn nu op vakantie en wij wandelen met hun hond.
Gewoon omdat het leuk is en je dat voor elkaar over hebt.

Sterkte, TS.
Als je in de buurt woont, wil ik je wel komen helpen.
Edit: Brabant is een béétje uit de richting.

**Geplaatst**: 08-05-16 16:20

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 16:20

Ik herken je gevoel ook wel hoor, iedereen is steeds drukker met zichzelf. Brengt de maatschappij ook met zich mee, iedereen moet zoveel tegenwoordig. En ik ben bang dat dat steeds erger wordt.

**Geplaatst**: 08-05-16 16:42

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 16:42

Wat rot dat je zo naar gevallen bent dat je nu niet zoveel kan en er dan achter komt dat je sociale vangnet toch kleiner is dan je dacht. Hopelijk ben je snel weer op de been en kan je snel weer meer zelf.
Het gevoel herken ik gelukkig niet. Toen ik vorig jaar thuis zat met een gebroken bekken en dus ook niet zoveel kon heb ik veel hulp aangeboden gekregen, van goede vriendinnen/familie maar ook uit onverwachte hoek. Volgens mij is het dus niet de maatschappij maar misschien meer de mensen die je om je heen hebt. Nu hebben veel vriendinnen van mij bijvoorbeeld geen kinderen, dus dat scheelt, aan de andere kant, mijn zusje was zwanger toen ik het ongeluk kreeg en heeft ontzettend voor me klaargestaan op de meest onmogelijke momenten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-16 16:44

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-16 16:44

Ja je leert misschien wel je echte vrienden kennen. Ik heb de mensen die me nu wel al geholpen hebben dat even nog eens EXTRA duidelijk laten weten dat ik dat heel erg waardeer. Een vriendin van me is net bevallen en heeft me ooit met de katten uit de brand geholpen voor een vakantie die heb ik ook nog eens even nogmaals mijn dank gegeven dat ik er nu achterkom dat het niet zo vanzelfsprekend is dat mensen dat voor je doen.

Ik ga de mensen die wel voor me klaar staan extra koesteren! Nu weet ik wel wie er zijn in voor en tegenspoed! Een mooi leermomentje

**Geplaatst**: 08-05-16 16:48

Geplaatst: 08-05-16 16:48

ik woon in dl. en herken het hier niet. Mijn buren zijn altijd bereid de dieren te verzorgen (en dat zijn er veeeeel). Toen ik bewusteloos afgevoerd ben naar het ziekenhuis heb ik mezelf entlassen omdat ik inzat over kind en dieren. Ik had eem vriendin geappt. of ze mijn dochter op kon halen uit school maar zij had al bedacht dat het ws wel een weekje ging duren...mijn dochter is een week bij een vriendinnetje van school gebleven (had vriendin al geregeld...de moeder had dat zelf aangeboden toen ze hoorde wat er was),vriendin heeft contact gezocht met andere vrienden van me om een rooster te maken wie wanneer de dieren verzorgde...toen ik dus aan kwam kakken kreeg ik het vriendelijke verzoek gelijk weer op te rotten naar het ziekenhuis . Vakantieoppas zouden buren ook doen maar ik verhuur gewoon mijn huis . Toen mijn paard overleden was heb ik aan de buren gevraagd of ze hem naar de straat konden slepen...hebben ze een uur lopen zoeken naar een grote pallet want ze wilden het wel eespectvol doen...ik geef regelmatig ff een kratje bier ofzo...op mijn beurt help ik ook anderen als dat nodig is al bied ik het niet vaak zelf aan omdat ik zelf al omkom in het werk (wanneer iemand om hulp vraagt zal ik echter nooit nee zeggen). Veoeger toen ik nog in nl woonde wel altijd zelf aangeboden...heb toen ook ca een halfjaar de dieren van een vriendin verzorgd (paarden konijnen honden varkens kippen)..ging er 2 a 3x per week heen (half uur enkele reis)..zelfs geen benzinegeld gevraagd maar wel zuur als je dan jaren later zelf krap bij kas zit en vraagt of ze mooie foto's wil maken van jou met paard en ze dat wil tegen een veiendemprijsje van 50 euro...(vergeet ook nog te zeggen dat ik 1000 eurogegeven heb zodat ze hooi kon kopen voor haar paarden...moet er wel bijzeggen dat ik ook jaren gereden heb en ze voor me klaar zijn blijven staan toen ik een psychisch wrak was..maar toch).Enfin..t is een lieve meid verder dus het was me geen ruzie waard.

wat me wel opvalt in jouw verhaal is dat je aangeeft dat kennis maken moeilijk gaat met je buren als je plat ligt..bij mij komt dan meteen de vraag op: waarom pas kennismaken als je ze nodig hebt? Lijkt me vrij normaal dat als je ergens gaat wonen je ff de deuren langsgaat om je voor te stellen?

Ik heb hier verschillende mensen gelezen die wel willen helpen, maar daarop komt geen reactie...ook al is het niet nodig...laten merken dat je hun aanbod waardeert is dan ook fijn.

Het is geschreven taal dus in real life komt het mss heel anders over en ik geef alleen maar aan hoe je hier op mij overkomt (dus zeg niet dat dat ook zo is) maar het lijkt of je verwacht dat anderen moeten aanvoelen wat jij nodig hebt en een beetje zuur word als dat niet het geval is...als je zelf positief en pro actief de schouders eronder zet zijn mensen veel meer genegen te helpen...

**Geplaatst**: 08-05-16 16:50

Geplaatst: 08-05-16 16:50

ik denk dat dit toch echt aan jouw (kleine?) netwerk ligt. ik merk hier helemaal niets van. buren staan dadelijk klaar, vrienden sturen berichtjes om te helpen en familie staat altijd klaar... Tijdens een vakantie zou ik mijn hond en katje op minstens 5 plaatsen kunnen uit logeren sturen en heb ik voor elke dag wel meerdere helpende handen klaarstaan voor paardlief.

Ligt het ook niet aan je eigen mentaliteit? Ik steek bijvoorbeeld veel tijd in conacten onderhouden, even op de koffie gaan bij de buren of even hulp aanbieden bij kennissen die gaan verhuizen. Hulp werkt vaak in 2 richtingen

**Geplaatst**: 08-05-16 17:01

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 17:01

Vervelende situatie. . Ja nu heb je er niks aan, maar is het geen idee om als je weer een beetje boven water bent eens kennis te gaan maken met je buren.
Wij zijn een paar maanden geleden verhuisd naar een dorp waar we niemand kennen en heb actief mijn best gedaan om mijn buurt genoten te leren kennen. Ze zeggen niet voor niets. Beter een goede buur dan een verre vriend.

Ik denk dat dat er nog al aan schort in de huidige maatschappij. Mensen doen ook minder moeite met het leren kennen van anderen in hun buurt.

Sowieso is iedereen imo een stuk egocentrischer dan "vroeger"

**Geplaatst**: 08-05-16 17:09

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 17:09

Tja, kan lastig zijn in deze tijd. Ik heb maar zeer weinig echte vrienden maar die weten dat een noodkreet direct beantwoord word, ook al komt het niet uit, je doet het gewoon. Ook buren, weinig contact maar als er iets is dan helpen we of zij ons. Als je pas kennis wil maken met je buren wanneer je al plat ligt dan heb je inderdaad een probleem. En die "goede" vrienden op tien minuten afstand blijken dus ook gewoon vage kennissen te zijn, balen maar wel duidelijk. Misschien toch een optie om meer op te gaan in je buurt, maatschappij, lid worden van bepaalde sportclubs, via werk want dit zal in de toekomst vaker gebeuren. Ik concludeer dat je enigst kind bent uit je verhaal dus wat als je ouders ziek worden en jij moet helpen terwijl ze in het buitenland zitten, dan heb je hetzelfde probleem.
Je kunt de risico's verminderen en dat houd in, niet meer paardrijden maar dan kun je ook over de stoeprand struikelen.

**Geplaatst**: 08-05-16 17:21

Geplaatst: 08-05-16 17:21

Maatschappij begint bij jezelf.

Het is een uitermate vervelende situatie en ik snap dat je er niet gelukkig mee bent. Maar je moet idd ook hulp durven vragen soms. Mensen kunnen niet ruiken dat je hen nodig hebt. Misschien denken ze dat je al genoeg hulp hebt?

Als vrienden of familie niet kunnen helpen, kan je idd nog via thuiszorg od hulp krijgen.

Ik woon ook alleen met 2 katten. Als ik op vakantie ga, komt er een collega de katten voeren. Vrienden weten dat ik alleen woon, was 1 keer nogal veel te laat op een afspraak *mislukte taart, dus moest opnieuw

* en ze hingen al gelijk aan de telefoon om te vragen of alles goed ging.
Een keer in panne gevallen met de auto, vlak bij m'n werk. Heb ik m'n baas z'n zondagsrust verstoord om te vragen of ik even de werkauto mocht lenen. Was geen enkel probleem.
Familie bel ik niet, die wonen 500km verderop.
Omgekeerd help ik ook vrienden met verhuizen etc bvb.
Gelukkig nog nooit echt hulpbehoevend geweest en ik hoop dat zo te houden. Maar ik denk wel dat ik een betrouwbaar netwerk heb indien nodig.
Moest dat niet zo blijken dan zou ik hulp inschakelen via de verzekering.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-16 17:25

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-16 17:25

Wat betreft mijn buren, heel fijn dat sommige leuke buren hebben. Maar aan de ene kant woont een vervelende buurvrouw die niet echt bepaalt vriendelijk is en gaat verhuizen. Ze vertikt het al om pakketjes aan te nemen en heeft vanaf dag 1 nog net hoi kunnen zeggen. Aan de andere kant heeft een bedrijf gezeten en dat pand staat al paar jaar leeg. Daarnaast wonen oude mensen die ik wel ken maar die ga ik echt niet mijn katten laten verzorgen, dan moet ik echt half dood zijn. Verder zit hier tegenover een schoonheidssalon wie zij is weet ik niet ze heeft zich niet voorgesteld en zit er al een paar maanden, langer dan ik dacht want het leek nog steeds gesloten. Dan heb je nog een kroeg en een museum hier zitten. En verder is het een doorgaande straat en geen keuvelwijk.

Ik vind ook niet dat je van DIE MENSEN het zou moeten verwachten tenzij je ongeveer doodgaat....blijkbaar vinden anderen het normaal dat die paar echte vrienden die je hebt die weten dat er iets is niks vragen.

Want niks kunnen ruiken....ze appen toch ook hoe het met me gaat? Wat er is gebeurd....heeft niks met niet kunnen ruiken te maken.

Ik vind namelijk juist niet dat de mensen waar je niks mee op hebt ineens alles moeten doen.

En eigenlijk (logisch) wil ik graag alles zelf doen

en ALS er dan iemand moet helpen liever iemand die mij kent en mijn beesten en weet hoe ik in elkaar steek ipv een oude buur van een paar deuren verderop.

Maar goed sommige begrijpen mij blijkbaar verkeerd en gaan hier dingen uit z'n verband rukken. Dat ik hier verzuurd doe en dat mensen iets moeten kunnen ruiken.......

Volgens mij hoef je geen groot netwerk te hebben om hulp te krijgen ven ja ik krijg hulp maar niet uit de hoek welke mij logisch leek....

En ja als ik nu omhoog zat vroeg ik hulp maar fijn vind ik dat niet......want blijkbaar zitten ze er niet op te wachten anders stellen ze het zelf wel voor.....en ja ik weet dat ze druk zijn en al moeite hebben om iets af te spreken. Dat zal niet meehelpen misschien in mijn hulpvraag.

Laatst bijgewerkt door Zonnetje81 op 08-05-16 17:27, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-05-16 17:27

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 17:27

Nee joh, volgens mij vind niemand dat je verzuurd doet. Maar je kan niet verwachten van vrienden dat ze je altijd maar kunnen helpen, en in zo'n situatie is het toch prima om een buur te vragen? Dat het niet je voorkeur heeft oké, maar als je echt in nood zit kan je niet echt eisen stellen wat dat betreft.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-16 17:29

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-16 17:29

En mijn vraag was of anderen ooit in die situatie hebben gezeten en hoe ze het hebben opgelost. Zolang je niet in de situatie zit/zat is het zo makkelijk oordelen en lijken de oplossingen voor de hand te liggen. Nu ik er zelf in zit blijkt dat toch niet zo simpel te zijn of te voelen.

**Geplaatst**: 08-05-16 17:32

Re: Hoe kwetsbaar ben je in deze individualistische maatschappij

Geplaatst: 08-05-16 17:32

Tja je kan wel teleurgesteld zijn in de mensheid in z'n geheel, dat is je eigen keuze, maar als ik dan lees dat je zelf eigenlijk geen enkele moeite hebt gedaan om ook maar enig netwerk op te bouwen rondom je en geen hulp wil vragen (mensen lezen van je ongeluk maar als ik lees dat iemand van z'n knol gesukkeld is sta ik er ook niet meteen bij stil dat die persoon wellicht hulp nodig heeft. ) en verwacht dat men het maar kan ruiken dat jij die wel nodig hebt, dan vrees ik dat je nog vaak teleurgesteld gaat zijn in de mensheid.

Ik ben niet zo heel sociaal, desalniettemin zijn er voldoende mensen waarvan ik weet dat die me zouden komen helpen, zelfs met me mee naar het ziekenhuis zouden gaan indien ik niemand had. Maar ja, dan moet ik het wel vragen, want zij kunnen niet ruiken wanneer ik al dan niet hulp nodig heb.

Dus met de mensheid op zich valt het allemaal wel mee, je mag alleen niet verwachten dat ze helderziende zijn.

**Geplaatst**: 08-05-16 17:33

Geplaatst: 08-05-16 17:33

Dit is ook mijn grote angst.
Straks ga ik verhuizen en ken daar nog maar 1 iemand . Maar van die weet ik wel zeker dat ze me niet zal laten zitten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-16 17:35

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-16 17:35

Ik vind het knap om te oordelen dat ik geen netwerk opbouw. omdat ik geen buren heb die in die categorie vallen. Ik wil ook niet op buren terug moeten vallen. Daar heb ik mijn vrienden voor.....de een blijkt meer voor je klaar te staan dan de ander.

**Geplaatst**: 08-05-16 17:36

Geplaatst: 08-05-16 17:36

Ik beoordeel dat op het feit dat je teleurgestelde bent in de gehele mensheid omdat je geen hulp krijgt en vervolgens op alle opties die aangedragen worden wordt geantwoord dat het geen opties zijn... Ja, dan ga ik denken dat je idd geen of iig een heel beperkt netwerk hebt. Mensen kunnen pas klaar staan als ze weten wat ze kunnen doen. Dus begin daarmee zou ik zeggen;: laat vrienden weten wat ze kunnen doen.

**Geplaatst**: 08-05-16 17:45

Geplaatst: 08-05-16 17:45

Emmaa_ schreef:
Nee joh, volgens mij vind niemand dat je verzuurd doet. Maar je kan niet verwachten van vrienden dat ze je altijd maar kunnen helpen, en in zo'n situatie is het toch prima om een buur te vragen? Dat het niet je voorkeur heeft oké, maar als je echt in nood zit kan je niet echt eisen stellen wat dat betreft.

ik schreef dat ...en ik zette er ook bij dat het op mij zo over kwam maar dat dat ook kan zijn omdat het alleen letters op papier staan...maar blijf verder bij mijn mening..verzuurd is beetje foute woordkeus, maar ook in je laatste bericht: wederom allerlei externe factoren waarom het niet aan jou ligt..nergens een reactie van: goh..wat fijn dat hier mensen hulp aanbieden of antwoord op de tip van sportclub oid...buren kunnen ook vrienden worden...ik heb zelfs vrienden overgehouden aan moeilijke periodes in mijn leven omdat mensen die ik nauwelijks kende er voor me waren en ik daarvoor openstond..

**Geplaatst**: 08-05-16 17:45

Geplaatst: 08-05-16 17:45

Ik vraag me af of je vrienden dan wel beseffen dat je echt hun hulp nodig hebt. Wat heb jij geantwoord toen ze vroegen hoe het met je is? Heb je gezegd dat je hulp nodig hebt en het even niet alleen redt?

Ik heb ook het geluk meerdere fijne buren te hebben die klaarstaan als het nodig os en voor mijn katten zorgen. En omgekeerd.
Ik moet eerlijk zeggen dat 'even de katten verzorgen' in jouw geval 50 minuten tijd in beslag zou nemen (2× 10 min reistijd en een half uur werk) en daar zou ik ook niet dagelijks zin in hebben en tijd voor hebben.

**Geplaatst**: 08-05-16 17:47

Geplaatst: 08-05-16 17:47

Ts heel vervelend dat je in de kreukels zit.
Maar vraag om hulp. Veel mensen gaan er vanuit dat een ander dat doet.

Mijn man moest laatst opgehaald worden.
Buurman is meegegaan en heeft zijn motor terug gereden.
Mijn man bakt brood en dat geven we ook aan buren. Letten op de huizen en zetten vuilnisbakken voor elkaar aan de weg.
Buurvrouw in verpleeghuis wordt bezocht en haar man nodigen we uit voor het eten.
Ik verzorg de heg, buurman lapt mijn bovenramen en maakt de dakgoot leeg.

Ik woon in een dorp aan een hofje.
En ik vind contact met buurtgenoten belangrijk.

**Geplaatst**: 08-05-16 17:49

Geplaatst: 08-05-16 17:49

Ja hoor, heb ooit in dezelfde situatie gezeten: heb een hoge pijngrens gekweekt en alles zelf gedaan :-)

. Ben wel harder geworden daardoor ;-)

...

**Geplaatst**: 08-05-16 17:56

Geplaatst: 08-05-16 17:56

Zonnetje81 schreef:
En mijn vraag was of anderen ooit in die situatie hebben gezeten en hoe ze het hebben opgelost. Zolang je niet in de situatie zit/zat is het zo makkelijk oordelen en lijken de oplossingen voor de hand te liggen. Nu ik er zelf in zit blijkt dat toch niet zo simpel te zijn of te voelen.

Is ook niet zo simpel, been there done that en je hoeft er geen contact gestoorde kluizenaar voor te zijn.
Snap helemaal wat je bedoelt hoor en ik heb gelukkig wel wat vrienden hier, maar prompt als ik wat heb, hebben die ook wat (en dan bedoel ik ook echt iets) en wil je die ook niet lastig vallen. Gelukkig kan ik mijn hond en kat wel altijd verzorgd krijgen, dat scheelt al heel stuk in de zorgen! Rest.. tja...
(Paarden is wel echt een groot probleem, huishouden doen we dan gewoon niet aan, net als tuinieren, boodschappen kan je tegenwoordig makkelijk laten bezorgen... en belafspraak met die paar goede vrienden dat je ze 1 x per dag belt, zodat als je geen contact opneemt er wel iets van een reddingsmissie wordt gestart. Dan heb je nog over.. eten.. slapen.. wc en douche.. moet zeggen dat kan ook wel lastig zijn :Y)