Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Valentijn5 schreef:Ik vraag me af of een verliefdheid voor mensen met een beperking hetzelfde voelt als mensen die dat niet hebben.
Sizzle schreef:Valentijn5 schreef:Ik vraag me af of een verliefdheid voor mensen met een beperking hetzelfde voelt als mensen die dat niet hebben.
In iedergeval verliezen verliefde mensen vaak hun verstand![]()
Verliefdheid lijkt me juist overwegend een hormonale chemische staat waar niet perse verstand bij komt kijken.
Ik vind dat je dit heel goed doet TS, de ouders mogen blij zijn dat je ze zo helpt daarmee.
Maar uiteindelijk zijn zij wel de ouders en dienen er voor te waken dat jij je daar gewoon op je gemak kunt voelen als hun betalende klant.
Het lijkt me verstandig om heel snel duidelijkheid te scheppen aangezien hij nog wel vaker verliefd zal gaan worden. Ook zullen ze hem op zijn niveau sexueel moeten voorlichten.
Sizzle schreef:Maar uiteindelijk zijn zij wel de ouders en dienen er voor te waken dat jij je daar gewoon op je gemak kunt voelen als hun betalende klant.
Het lijkt me verstandig om heel snel duidelijkheid te scheppen aangezien hij nog wel vaker verliefd zal gaan worden. Ook zullen ze hem op zijn niveau sexueel moeten voorlichten.
Shadow0 schreef:'Zijn pijlen richten' is een wat overdreven woordkeuze... Waarom meteen insinueren dat het misschien gevaarlijk zou kunnen worden? Zo wordt het nooit wat met een gezonde omgang, zowel richting personen met een beperking als het omgaan met grenzen, seksualiteit en liefde voor iedereen.
(Echt, al dat denken in doemscenario's zonder oplossing creëert meer problemen dan het oplost...) Zullen we dat maar gewoon overslaan?
Enne, ja, ik ben het helemaal met ElineS eens dat het niet alleen maar de zaak is van ouders en begeleiders. Je hebt als je omgaat met mensen altijd zelf een verantwoordelijkheid hoe je met anderen omgaat. Je reageert voortdurend op elkaar in een normale omgang, waarom zou je dat ineens niet meer kunnen als het gaat om een jongen met een verstandelijke beperking? Waarom zou je dan ineens vinden dat je je daar zelf niet volwassen in hoeft op te stellen? Dat zegt namelijk alles over hoe we kijken naar mensen met een beperking: als iets buiten ons en onze samenleving. En dat is eigenlijk maar raar.
Eline91 schreef:Ik heb zonet even met de ouders aan tafel gezeten, zij hebben me wat tips kunnen geven en we hebben afspraken gemaakt over hoe we hiermee kunnen omgaan. Ik ben blij dat zijn ouders met me meedenken en helpen zoeken naar oplossingen
smurffie schreef:Wijs hem als persoon dus niet af, maar zijn gedraging. Dat maakt de omgang daarna makkelijker.

Valentijn5 schreef:Ik vraag me af of een verliefdheid voor mensen met een beperking hetzelfde voelt als mensen die dat niet hebben.
A3a1 schreef:Valentijn5 schreef:Ik vraag me af of een verliefdheid voor mensen met een beperking hetzelfde voelt als mensen die dat niet hebben.
Voelen zal globaal wel hetzelfde zijn.
Maar wat als een volwassen man met verliefde of sexuele gevoelens, alleen zijn niveau is als een peuter.
En daar zijn veel schakeringen van te bedenken.
Lente schreef:Waarom zou het in hemelsnaam uit de hand lopen?
Het overviel me een beetje en ik wist niet goed hoe ik erop moest reageren, maar met de steun van zijn ouders lukt het me wel om duidelijk grenzen te stellen.
Eline91 schreef:Bedankt voor de reacties!Janine1990 schreef:Wat je volgens mij wel moet zien, is jouw positie daar. Jij bent hun klant. En als ik het goed lees, voel je je hier niet prettig bij. Iets waar je je helemaal niet voor hoeft te schamen. Ik voel me ook niet prettig bij mensen met een verstandelijke beperking/handicap.
Hier wil ik toch even op reageren, want het is helemaal niet zo dat ik me niet comfortabel voel met hun zoon. Ik vind het een fijne jongen en heb er echt geen probleem mee dat hij naar me toe komt in de stal.
Alleen wil ik hem niet de verkeerde indruk geven dat het iets zou kunnen worden tussen ons. Ik weet niet hoeveel hij echt snapt van liefde en relaties, maar ik wil hem geen valse hoop geven.
We proberen hem nu al duidelijk te maken dat kusjes geven niet hoort, maar ik weet niet goed wat ik verder nog kan zeggen. Met een normale jongen ben ik het liefste vanaf het begin duidelijk, dus met deze jongen zou ik dat het liefste ook zo aanpakken. Mijn moeder vindt dat ik hem met een smoesje moet afschepen, maar daar voel ik me eerlijk gezegd niet comfortabel bij...
Shadow0 schreef:Janine1990 schreef:Ik voel me ook niet prettig bij mensen met een verstandelijke beperking/handicap. Sterker nog, ik vind het vreselijk eng. [...]Maar een beetje druk opbouwen is niet verkeerd. Het is niet aan jou om hiermee te dealen toch?
Ik zou zeggen, jawel, het is aan jou en aan ieder om daarmee te dealen, omdat het mensen zijn binnen onze maatschappij. Je kunt niet zomaar mensen uitsluiten alleen omdat je je er onprettig bij voelt, als je niets gedaan hebt om het probleem op te lossen. (En het probleem kan hooguit grensoverschrijdend gedrag van die jongen zijn, niet zijn beperking op zich.)
Je mag mensen met een handicap wat mij betreft eng vinden, maar 'alvast een beetje druk opbouwen' en verwachten dat 'men' de mensen met een handicap maar uit jouw buurt houdt omdat jij je er niet prettig bij voelt is niet redelijk of aanvaardbaar (en, zeker sinds het verdrag over rechten voor mensen met een beperking eindelijk is geratificeerd, ook wettelijk niet toegestaan. Of nou ja, het verwachten kan misschien wel, maar de staleigenaar MAG er niet naar handelen.)
Wees dus echt, echt duidelijk! Janine1990 schreef:Excuus, ik heb de OP dan verkeerd geïnterpreteerd. Ik ging even van mezelf uit. Ik vraag pas naar dit soort dingen op een openbaar forum wanneer ik niet met de situatie overweg kan door het bespreken met de naaste personen en me dus niet prettig voel.

Op dat vlak verschillen we dus van elkaar