Bokt.nl

Peelie schreef:

Ik ben zelf fysio in opleiding en stage gelopen in een revalidatie centrum met terminale. Wat mij hielp is er over praten met collega's.

Officieel mag je er thuis niet met andere over praten die niks van doe hebben met de behandeling vanwegen geheimhoudingsplicht. Dus dat doe ik ook niet.

Maeve schreef:

Ik ben verpleegkundige en kon overal altijd goed tegen. Mensen in de terminale fase, oud of jonger, bekend of onbekend. Ik nam het niet mee naar huis, vond het prachtig en dierbaar werk. Totdat mijn moeder plotseling terminaal ziek werd en na een heftig ziekbed overleed. In die tijd begon ik thuis mee naar mijn werk te nemen (andersom) en toen heb ik besloten te stoppen. Ik heb besloten tijdelijk als verpleegkundig centralist te gaan werken totdat ik de afstand weer kan nemen. Er kwam vanuit mijn werk overigens weinig begrip, ik heb hierin zelf mijn grenzen moeten bewaken.

pioade schreef:

Goeie vraag. Ik ben zelf werkzaam als anesthesie medewerker en heb voorheen als verpleegkundige gewerkt. Wat mij enorm zwaar lijkt als arts is dat je altijd eindverantwoordelijk bent. Wat als de behandeling niet doet wat je verwacht, had je dan iets anders moeten doen? Wat als er tijdens een operatie complicaties optreden en je moet na de operatie de familie inlichten, misschien was het achteraf toch wel beter geweest om niet te opereren. Volgens mij zijn dat de dingen waar artsen 's nachts van wakker liggen. Kijk natuurlijk zijn patiënten die helemaal in de kreukels binnen komen, waar je hard voor knokt en die uiteindelijk toch overlijden ook heel heftig, zeker bij jongere patiënten. Maar als je niets gedaan had, hadden ze het (waarschijnlijk) zeker niet gered.

Het eindverantwoordelijk zijn, het gevoel dat de patiënt zijn leven toevertrouwd aan jou, dat lijkt me zwaar. Maar in de opleiding leer je hier mee omgaan en praten met collega's is heel belangrijk. Toch blijf je mens en ieder mens kan fouten maken... En dat is waar artsen volgens mij het meest bang voor zijn.

Minjon schreef:

Wat mij vooral bezig houdt is de verantwoordelijkheid die je als arts toch wel hebt. De beslissingen en keuzes die je moet maken, of dat wel de juiste zijn. Of je niet iets over het hoofd ziet, of iets als minder erg beschouwt dan dat het daadwerkelijk is? Dat lijkt me vooral lastig.

Minjon schreef:

Drukke tijd achter de rug dus nu pas tijd om te reageren, excuses.

Wat een boel reacties, niet verwacht! Velen van jullie kaarten inderdaad het praten met anderen aan, dit had ik al een beetje verwacht. En ik vind het ook mooi om te lezen, bijvoorbeeld bij malih, hoe zo iets kleins als een telefoontje, toch voor jezelf wat makkelijker de situatie accepteert als uiteindelijk diegene overlijdt.

Wat mij vooral bezig houdt is de verantwoordelijkheid die je als arts toch wel hebt. De beslissingen en keuzes die je moet maken, of dat wel de juiste zijn. Of je niet iets over het hoofd ziet, of iets als minder erg beschouwt dan dat het daadwerkelijk is? Dat lijkt me vooral lastig.
Ik kan me zo inbeelden dat ik voor de heftige dingen uiteindelijk wel een pantser opbouw, zoals sommigen van jullie al zeggen: met de witte jas aan is het heel anders dan met de jas uit. Maar het malen over keuzes die je maakt lijkt me een lastiger puntje.

Nu klinkt het alsof ik er nu al nachten wakker van lig, dat is natuurlijk niet zo!
Maar het zijn wel dingetjes waar ik soms over nadenk als mijn gedachten met me op de loop gaan