Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-02-16 17:42

Geplaatst: 25-02-16 17:42

Dan kan je ook het briefje aan haar geven zodat je therapeut wat beter voorbereid is voor de volgende keer en misschien dat er ook wel punten samenvallen wat jezelf niet zo ingezien hebt.

Maar grenzen stellen voor je zelf mag altijd ook naar je ouders toe... grenzen die er zijn om jezelf te beschermen ... en ja als je dat eerder niet of nauwelijks deed vinden mensen dat lastig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-02-16 17:42

Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-16 17:42

We hebben al mail contact maar tot nu toe heeft het me nog onvoldoende geholpen en dat heb ik aangegeven omdat ik voor mezelf kan zeggen dat deze situatie vrij ernstig is voor mij.

**Geplaatst**: 25-02-16 17:44

Geplaatst: 25-02-16 17:44

Op je eenvoudige vraag van de openingspost zeg ik heel hard ja. Ja, je mag grenzen stellen. Je mag zeker aangeven als je iets niet prettig vind. Het word wel een ander verhaal als je dingen gaat eisen of verwachten, maar het aangeven mag altijd (ik zou zelfs willen zeggen moet altijd want als jij niet op je eigen grenzen let, doet niemand dat).

Ik zou dit zeker met je therapeut/behandelaar bespreken. Als je het gevoel hebt dat jouw ouders jouw herstel belemmeren, dan moet daar een oplossing voor komen. Wij kennen jou en je ouders en je situatie niet, dus kunnen we er ook niet over oordelen wat die oplossing zou zijn. Maar nogmaals, je ongenoegen over hun gedrag uiten moet altijd kunnen.

Ik heb een periode tijdens mn behandeling helemaal geen contact met mn ouders gehad. Begrepen ze niet (ondanks gesprekken met psych erbij) maar was voor mijn herstel absoluut noodzakelijk. Een paar maanden lang mochten ze gewoon geen contact met mij zoeken. Ik zeg absoluut niet dat je zo ver moet gaan, maar het laat wel mooi zien dat grenzen stellen echt wel mag en kan. Ouders zijn niet heilig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-02-16 17:47

Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-16 17:47

Zwerte schreef:
Op je eenvoudige vraag van de openingspost zeg ik heel hard ja. Ja, je mag grenzen stellen. Je mag zeker aangeven als je iets niet prettig vind. Het word wel een ander verhaal als je dingen gaat eisen of verwachten, maar het aangeven mag altijd (ik zou zelfs willen zeggen moet altijd want als jij niet op je eigen grenzen let, doet niemand dat).

Ik zou dit zeker met je therapeut/behandelaar bespreken. Als je het gevoel hebt dat jouw ouders jouw herstel belemmeren, dan moet daar een oplossing voor komen. Wij kennen jou en je ouders en je situatie niet, dus kunnen we er ook niet over oordelen wat die oplossing zou zijn. Maar nogmaals, je ongenoegen over hun gedrag uiten moet altijd kunnen.

Ik heb een periode tijdens mn behandeling helemaal geen contact met mn ouders gehad. Begrepen ze niet (ondanks gesprekken met psych erbij) maar was voor mijn herstel absoluut noodzakelijk. Een paar maanden lang mochten ze gewoon geen contact met mij zoeken. Ik zeg absoluut niet dat je zo ver moet gaan, maar het laat wel mooi zien dat grenzen stellen echt wel mag en kan. Ouders zijn niet heilig.

Ik zit nu wel op die grens ja met eisen en verwachten maar het is ze nu duidelijk nu ik ook de nodige medische klachten heb dat het zo niet langer gaat.

**Geplaatst**: 25-02-16 17:54

Geplaatst: 25-02-16 17:54

Zwerte schreef:
Op je eenvoudige vraag van de openingspost zeg ik heel hard ja. Ja, je mag grenzen stellen. Je mag zeker aangeven als je iets niet prettig vind. Het word wel een ander verhaal als je dingen gaat eisen of verwachten, maar het aangeven mag altijd (ik zou zelfs willen zeggen moet altijd want als jij niet op je eigen grenzen let, doet niemand dat).

Ik vind als volwassene dat je best bepaald dingen mag eisen van je ouders.
Geen geld/spullen oid, maar wel als je duidelijk bent in bv geen contact zoeken.

Helemaal als jezelf ziek bent en hersteltijd nodig hebt.

**Geplaatst**: 25-02-16 17:54

Geplaatst: 25-02-16 17:54

Geef op een rustig en op een vriendelijke manier je grenzen aan. Ga desnoods een weekje of twee in een klooster of ander vakantieadres leven om tot rust te komen en te bezinnen zonder dat je contact hebt met iemand buiten het klooster of ander vakantieadres.

Vraag zeker hulp aan je psycholoog/therapeut om je te begeleiden. Grenzen aangeven is niet gemakkelijk, zeker als je het psychisch niet gemakkelijk hebt. Super dat je nu op een punt bent gekomen dat je het wil doen, dat je voor jezelf wil opkomen. Het is volledig normaal dat mensen die je kennen dit in het begin niet gaan respecteren en zelfs gaan protesteren. Probeer dit echter vol te houden want uw relaties zullen er enkel maar op voorruit gaan. En laat je zeker begeleiden hierin door iemand professioneel waar je zich goed bij voelt.

Heel veel succes! Je hebt de eerste stap gezet :-)

Laatst bijgewerkt door Riel op 25-02-16 17:56, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 25-02-16 17:55

Geplaatst: 25-02-16 17:55

Hoi Valentijn,
:(:)

eerst maar een dikke knuf.
Voor wat betreft je vraag en grote JA: grenzen stellen mag.
("wat zullen we nu dan toch krijgen! ?")

Maar er zit ook een verdrietige kant aan - iemand die lieve ouders heeft, heeft nhaar opvoeding geleerd, dat ze grenzen mag stellen. Peuters van een jaar of drie doen dat van nature - en leuke ouders, die niet bol staan van hun eigen problemen of ego gaan daar (tot op zekere hoogte) in mee.
Zodat je tot in je botten voelt "ik ben ik, dat is zo, en dat is goed zoals het is".

En zo te lezen heb jij dat allemaal gemist, jarenlang.

Heel naar! !

**Geplaatst**: 25-02-16 17:59

Geplaatst: 25-02-16 17:59

Je kan nooit van iemand eisen dat ze iets doen. Het enige wat je kan doen is je eigen behoeftes en grenzen aangeven en vervolgens kan die ander bepalen wat ze ermee doen. En als ze besluiten om geen respect te hebben voor jouw grenzen, dan kan jij vervolgens weer bedenken wat je daarmee wil doen. Ook jouw ouders hebben namelijk hun eigen grenzen en behoeftes. Dat jij aangeeft iets te willen (of juist niet te willen) betekent dus niet dat zij daarnaar moeten luisteren. Maar als het voor jou nodig is dat die grens wordt gerespecteerd, dan zal je er zelf voor moeten zorgen dat dit gebeurd als zij dit niet doen. En dat kan op allerlei manieren, daarom zeg ik ook dat je dit moet bespreken met je therapeut. Het allermooiste zou nog een gesprek met zn allen zijn, dus jij, je therapeut en je ouders.

Ik heb nu alweer jaren wel contact met mn ouders, maar bij ons verschillen de behoeftes wel sterk. Mijn moeder trekt erg aan me soms en vroeger liet ik dat dus altijd gebeuren. Ik heb inmiddels geleerd om op mn eigen grenzen te letten en geef dit dan ook aan. Nog regelmatig walst ze daar overheen of reageert erg gekwetst. Jammer voor haar, maar anders gaat het echt ten koste van mezelf. Wanneer ze mijn grenzen niet accepteert, zeg ik doodleuk doei en ga weg of hang de telefoon op. Erg hard, maar voor ons werkt dit. Contact verbreken is erg extreem en zelden nodig gelukkig, er zijn echt veel manieren om met elkaar om te gaan. Maar ik denk dat je hier zelf niet zomaar uit gaat komen, daar kunnen jullie wel hulp bij gebruiken.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:01

Geplaatst: 25-02-16 18:01

Ja je mag grenzen stellen, maar ik denk ook dat het goed is om wat geduld te hebben met je ouders als jij op dit moment heel erg aan het veranderen bent. Dat zal ook voor hun even wennen en zoeken zijn. Ik neem aan dat je niet uit bent op ruzie maar op een nieuwe (betere) band met je ouders. Dat kost tijd van beide kanten! Een therapeut is er om je te helpen, en beziet het momenteel misschien beter dan jij, juist omdat ze er niet middenin zit. Hoe moeilijk ook, ik zou zeker het advies van je therapeut serieus nemen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-02-16 18:02

Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-16 18:02

Janneke2 schreef:
Hoi Valentijn,

eerst maar een dikke knuf.
Voor wat betreft je vraag en grote JA: grenzen stellen mag.
("wat zullen we nu dan toch krijgen! ?")

Maar er zit ook een verdrietige kant aan - iemand die lieve ouders heeft, heeft nhaar opvoeding geleerd, dat ze grenzen mag stellen. Peuters van een jaar of drie doen dat van nature - en leuke ouders, die niet bol staan van hun eigen problemen of ego gaan daar (tot op zekere hoogte) in mee.
Zodat je tot in je botten voelt "ik ben ik, dat is zo, en dat is goed zoals het is".

En zo te lezen heb jij dat allemaal gemist, jarenlang.

Heel naar! !

Je spreekt wel met een kern van waarheid.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:09

Geplaatst: 25-02-16 18:09

Zwerte schreef:
Je kan nooit van iemand eisen dat ze iets doen.

Daar zeg je inderdaad een waar woord!

Maar je mag wel eisen dat iemand iets laat tov jouzelf.

Voor mezelf hanteer ik een soort van kleurenpalet:
van zachtgeel: 'ik sta niet te popelen, maar ik wil jou best terwille zijn'
naar donkerder geel: 'als jij dit echt nodig hebt, vooruit dan maar'
.....maar op gegeven moment is het knalrood: "Nee, al ga je op je hoofd staan, al strooi je gore leugens over me rond, al bel je de krant, of voor alle goud van de wereld - het gaat niet door en NU ga je subiet mijn huis uit!"

**Geplaatst**: 25-02-16 18:14

Re: Mag je ook grenzen stellen aan je ouders

Geplaatst: 25-02-16 18:14

Als jij 35 jaar oud bent, dan kun je toch prima als volwassenen onder elkaar een gesprek aan gaan met je ouders? Dat is toch niet meer dan normaal? Als er dingen zijn waar jij tegenaan loopt bij de relatie met je ouders, dan kun je dit prima aankaarten bij hen. Misschien valt het ze niet eens op dat ze over jou grens heen gaan.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:14

Geplaatst: 25-02-16 18:14

@Janneke2
Precies.
Ik heb ook iemand gehad die elke x contact zocht en zelfs binnen kwam en weigerde te gaan.
En of je dan kan eisen dat degene vertrekt.

@Zwerte
Of moet ik dan begrip hebben voor de gevoelens van degen die wel mij wil zien?!
En een (gezamenlijk) gesprek met een therapeut moeten regelen?

**Geplaatst**: 25-02-16 18:17

Geplaatst: 25-02-16 18:17

Janneke2 schreef:
En zo te lezen heb jij dat allemaal gemist, jarenlang.

Heel naar! !

We kennen ts helemaal niet persoonlijk, we kennen haar ouders niet, we kennen haar medicatie, haar ziektebeeld niet, haar achtergrond niet, we kunnen helemaal niks hierover zeggen. Niks, maar toch weet iemand hier al wel dat ts géén lieve ouders heeft en dat ts een hele hoop gemist heeft. Even reëel wezen. We weten niks.. Dus laten we ook maar niet iets gaan roepen over het karakter of het opvoedkundige (on)vermogen van haar ouders of van haar therapeut.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:17

Geplaatst: 25-02-16 18:17

Grenzen stellen moet je zelf, voor je eigen geluk. Maar eisen dat zij zich zo gaan gedragen als jij wilt dat gaat dan weer niet. Maw eisen stellen kan de consequentie hebben dat er ruzie komt of dat mensen zich van je afkeren in het slechtste geval.
Dat zul je dan ook moeten accepteren.

Waar gehakt wordt vallen spaanders!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-02-16 18:18

Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-16 18:18

xCarpediem schreef:
Als jij 35 jaar oud bent, dan kun je toch prima als volwassenen onder elkaar een gesprek aan gaan met je ouders? Dat is toch niet meer dan normaal? Als er dingen zijn waar jij tegenaan loopt bij de relatie met je ouders, dan kun je dit prima aankaarten bij hen. Misschien valt het ze niet eens op dat ze over jou grens heen gaan.

Het zijn meer gesprekken van waar niet waar. En als mijn vader me zou willen straffen staat die als eerste in de rij.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:18

Geplaatst: 25-02-16 18:18

Ik snap precies hoe je je voelt TS, ik heb ook vrij duidelijke grenzen moeten stellen aan mijn ouders wbt mentale gezondheid. Zij handelden echt uit bezorgdheid en ze wouden er heel graag voor me zijn, maar wisten zich daar geen houding in te geven en gingen daardoor soms echt over mijn grenzen van persoonlijke ruimte heen. Toen ik niet goed in m'n vel zat had ik regelmatig dagen dat ik gewoon mijn bed niet uit wou komen, mijn moeder belde me dan vanuit de trein op en dan móest ik wel de stad in om met haar te lunchen omdat ze anders voor niks naar Utrecht kwam. Aan de ene kant lief, en ontzettend goed bedoeld, maar totaal niet waar ik zin in had.

Ik zou dus wel met mijn ouders om tafel gaan en uitleggen dat je je eigen ruimte nodig hebt en dus wel grenzen stellen.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:18

Geplaatst: 25-02-16 18:18

Ik denk dat juist je grenzen aangeven bij je ouders niet alleen heel moeilijk is maar ook heel noodzakelijk. Ouders blijven je (onbewust) in een kindrol duwen. Als je volwassen bent wil je dat niet meer dus aan jou om je grenzen aan te geven. Dat hoeft meestal niet met allerlei drama maar soms kan het ook gewoon niet anders. Grenzen aangeven doe je zelf daar heb je anderen niet bij nodig. Fijn als ze meewerken, maar jij bent nog altijd de gene die bepaalde grenzen nodig heeft. Niet de ander, die heeft meestal baat bij de ontstaande patronen.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:19

Geplaatst: 25-02-16 18:19

Sammie schreef:
Nou dat hoeft niet eens 'walsen' te zijn hoor. Sommige mensen hebben nu eenmaal meer duidelijk, grenzen en behandelingen nodig dan een ander mens. Aangezien wij hier ook totaal niet weten wat de specifieke situatie van ts is vind ik het dan ook enorm, maar dan ook echt enorm gevaarlijk om hier advies in te geven in de vorm van ze walsen over je heen of ja je mag grenzen aangeven dus doe dit en doet dat. Ja dat laatste mag, maar voor al het andere ga naar je therapeut of begeleider toe.

Aangezien ik het over "walsen" had, ga ik ervan uit dat een deel slaat op hetgeen ik heb geschreven.

Ik zal verduidelijken wat ik bedoelde te zeggen met walsen en hoe ik daartoe kwam.

Ik vind TS onduidelijk en vaag overkomen. Je kunt veel kanten op met de vraag. Als zij in real life ook zo onzeker / onduidelijk overkomt of vage-net-niet-grenzen aangeeft, dan kan de ontvanger alleen maar invullen en denken voor de boodschapper.

Stel dat de ouders nu dagelijks met TS contact hebben en TS geeft aan dat ze "minder contact wil hebben". Maar wat is minder? Als die ouders dan om de dag contact gaan leggen, komen ze tegemoet aan de wens van TS (denken ze). Maar als TS met "minder contact" nog "1 keer per week" bedoelt, dan is om de dag nog steeds veeeeel te veel voor TS. En heeft TS het idee dat er niet geluisterd wordt en er over haar gevoelens / ideeen wordt heengewalsd.

Vandaar dat TS het concreet moet maken voor zichzelf. Wat wil ik PRECIES, hoe communiceer ik dat DUIDELIJK en zonder open eindjes (maar wel netjes) naar anderen.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:21

Geplaatst: 25-02-16 18:21

Brainless schreef:
@Janneke2
Precies.
Ik heb ook iemand gehad die elke x contact zocht en zelfs binnen kwam en weigerde te gaan.
En of je dan kan eisen dat degene vertrekt.

@Zwerte
Of moet ik dan begrip hebben voor de gevoelens van degen die wel mij wil zien?!
En een (gezamenlijk) gesprek met een therapeut moeten regelen?

Begrip hebben? Ja. Jezelf daarop aanpassen? Dat bepaal je dus zelf. Ik heb begrip voor mn moeders gedrag maar kan hier lang niet altijd rekening mee houden en me op aanpassen. Dat vind ze vaak dus erg moeilijk en dat snap ik ook. Als het niet ten koste van mezelf gaat, wil ik er met alle liefde rekening mee houden. Maar als het wel ten koste van mezelf gaat, dan kan ze op dr kop gaan staan maar mijn deur blijft dan gesloten.
Wat bedoel je met je laatste zin? Ik vind het idd logisch dat als je problemen met je ouders/familie/brienden hebt, dat je probeert dit op te lossen met ze. Als je dat zelf niet voor elkaar krijgt, kan een gesprek met therapeut erbij erg veel helpen. Als je het niet wil oplossen kan je mensen simpel uit je leven knikkeren natuurlijk.

Dat is wat ik ook bedoel met niet kunnen eisen. Als je contact met iemand wil, kan je niet eisen dat ze iets doen of niet doen. Je kan het wel vragen en je eigen grenzen bewaken. Ik denk dat we hetzelfde bedoelen, ik ben alleen extreem genuanceerd als het gaat over zulke termen, ik denk dat daar de verwarring over ontstaat. Met niet eisen bedoel ik dus niet dat je alles maar moet accepteren...

**Geplaatst**: 25-02-16 18:22

Geplaatst: 25-02-16 18:22

Ts, woon je apart?? Dan is het contact vermijden(tijdelijk) iets gemakkelijker. En ook al ben je vijftig, uit ervaring weet ik dat je voor je ouders in moeilijke situaties toch vaak het kind blijft. Met alle voor- en nadelen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-02-16 18:24

Geplaatst door de TopicStarter : 25-02-16 18:24

Mijn vader weet duidelijk wat mijn grenzen zijn maar wil daar niet aan omdat hij niet als verliezer wil overkomen dus dan moet ik dat maar zijn. Hij heeft zelf behoefte aan liefde maar geeft dat aan niemand. En dan verwacht die het wel van mij. En hij is ook extreem jaloers.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:25

Geplaatst: 25-02-16 18:25

Ik mis de rol van behandelaren in je verhaal, TO. Bij een goede behandeling is er ook ruimte om je ouders eens mee te nemen naar een gesprek, soms zelfs met een therapeut die gespecialiseerd is in gesprekken tussen mensen die wat voor relatie dan ook met elkaar hebben.
Als je dit niet hebt, zou je daar eens naar kunnen vragen. Het kan enorm helpen om eens met een neutraal persoon die verstand heeft van jouw behandeling én dossier dingen te bespreken met mensen die dat allemaal maar heel moeilijk vinden.
En reken maar dat het voor ouders lastig is om te zien dat hun kind het moeilijk heeft, wat hun eigen rol hierin ook mogen zijn (wat niet eens zo hoeft te zijn), dan kan het soms enorm helpen als er eens goed gepraat wordt. En het voordeel van een specialist daarbij is dat die als gespreksleider doorgaans ook kan zorgen dat het een echt gesprek wordt in plaats van beschuldigen of verdedigen of aanvallen.

**Geplaatst**: 25-02-16 18:27

Geplaatst: 25-02-16 18:27

Valentijn5 schreef:
Mijn vader weet duidelijk wat mijn grenzen zijn maar wil daar niet aan omdat hij niet als verliezer wil overkomen dus dan moet ik dat maar zijn. Hij heeft zelf behoefte aan liefde maar geeft dat aan niemand. En dan verwacht die het wel van mij. En hij is ook extreem jaloers.

Hoe weet je zo zeker dat jouw grenzen duidelijk zijn bij hem? Want ik ben het wel met Rocamor eens, je komt erg voorzichtig, onzeker en twijfelachtig over. Dan kan het dus zo zijn dat jij denkt dat het duidelijk is, maar je vader dat heel anders ziet.
Is het een mogelijkheid dat je samen met je therapeut een gesprek gaat hebben met je ouders?

**Geplaatst**: 25-02-16 18:27

Geplaatst: 25-02-16 18:27

Ja, je mag ten alle tijden je grenzen aangeven. Dat wil echter niet altijd zeggen dat mensen ze respecteren en daar ook naar handelen. Dus ja jij mag aangeven dat je iets niet prettig vind.
En op het moment dat iets dermate belangrijk voor je is, mag jij ook absoluut voor jezelf gaan staan en zeggen 'my way or the highway'. Het is echter beter om een open gesprek aan te gaan met aangeven wat je niet fijn vind, zodat de ander daar op kan reageren en je samen kunt komen tot een oplossing waar je beide achter staat. Cijfer jezelf dus vooral niet weg, maar probeer het gesprek wel open te houden.

Mensen waarvan jij het gevoel hebt dat ze over je heen 'walsen', mag je best duidelijker je grenzen aangeven. Blijkbaar is de grens niet echt duidelijk.

Nomineer dit bericht ×