Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-02-16 19:44

Geplaatst: 08-02-16 19:44

Door mijn aandoening heeft bij ons de kinderwens een tijd in de ijskast gestaan. Medisch gezien kon het niet en we wilden voor we eraan begonnen heel zeker weten of en wat we een kindje te bieden hebben.
Na heel wat jaartjes hebben we de knoop doorgehakt, we gingen ervoor. Wel heel goed bekeken Hoe en wat.
Ik ben volledig thuis en heb gelukkig een fijn vangnet mocht het nodig zijn.
Het gaat bij ons soms een beetje anders dan bij het gemiddelde gezin. Maar er gaat niets ten koste van de kinderen!

**Geplaatst**: 08-02-16 19:45

Geplaatst: 08-02-16 19:45

Ik heb ook Sjogren en 2 kinderen. De zorg is inderdaad vaak zwaar, maar ik zou het voor geen goud willen missen. Het hangt heel erg van je partner af, mijn man doet veel met de kinderen in het weekend, en S morgens maakt hij het ontbijt voor hij naar zijn werk gaat, ik kan dan mijn medicijnen nemen en als die werken neem ik het over, ik heb naast de vermoeidheid en de normale sjogren klachten ook veel gewrichtspijn. Mijn energie gaat s morgens naar mijn paard, daarna rust ik en ben ik er weer voor de kinderen als ze uit school komen. Het is vooral plannen en vooruit denken omdat je je energie maar 1x kan verbruiken.

**Geplaatst**: 08-02-16 19:51

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 08-02-16 19:51

Kinderen hebben is voor gezonde mensen al zwaar,dus laat staan als je chronisch ziek bent.Het is ook een taak die dag en nacht door gaat en geen vrije tijd kent.Ik denk dat er maar weinig mensen er voor uit komen dat ouderschap een zware taak is.En dan moet je ook nog het geluk hebben dat je gezonde kinderen krijgt die goed kunnen leren want als dat niet zo is.....

Natuurlijk krijg je ook veel liefde terug en zijn ze ronduit grappig en leuk,zeker als het je eigen kind is.Maar kinderen zijn zeker niet alleen maar zaligmakend.

**Geplaatst**: 08-02-16 19:54

Geplaatst: 08-02-16 19:54

beatje schreef:
Kinderen hebben is voor gezonde mensen al zwaar,dus laat staan als je chronisch ziek bent.Het is ook een taak die dag en nacht door gaat en geen vrije tijd kent.Ik denk dat er maar weinig mensen er voor uit komen dat ouderschap een zware taak is.En dan moet je ook nog het geluk hebben dat je gezonde kinderen krijgt die goed kunnen leren want als dat niet zo is.....

Natuurlijk krijg je ook veel liefde terug en zijn ze ronduit grappig en leuk,zeker als het je eigen kind is.Maar kinderen zijn zeker niet alleen maar zaligmakend.

Ja het is zwaar... Maar tegelijk is er een soort potje met mama-energie... Daar put je veel uit hoor!

**Geplaatst**: 08-02-16 19:55

Geplaatst: 08-02-16 19:55

Ik heb tijdens de zwangerschap ernstige bekkeninstabiliteit gekregen, al zeer vroeg weinig kunnen doen. Baby is 3 maanden en ik ben nog steeds gehandicapt en druk aan het revalideren want ik kan nagenoeg niets. Ik kan je het wel zeggen dat het loodzwaar is en ik heb mantelzorg om mij heen (en voor hen is dit ook heel hard werken). Rolstoel en douchekruk zijn noodzaak. Ik moet elke dag bekijken: wat wil ik vandaag doen? Wanneer rust ik?

Dit wist ik niet van te voren uiteraard, maar heeft wel invloed op de toekomstige kinderwens. En mijn enorme wens voor 3 kinderen is al niet meer haalbaar.

Ik ben ook chronisch ziek en zoals het nu lijkt, is het waarschijnlijk dat onze kleine ook erfelijk belast is (en dat vind ik wel erg jammer natuurlijk) Maar, het is beheersbaar en kwaliteit en kwantiteit van leven hoeft er niet zozeer onder te lijden. Dus dat was voor ons doorslaggevend. Voordat wij aan onze kinderwens gehoor konden geven, moest mijn gezondheid langdurig stabiel zijn (kinderwens ook jaren 'on hold" moeten zetten). Al met al veel gesprekken gevoerd met de artsen en dat kan ik jou ook aanraden

Op basis van die gesprekken en groen licht vanuit ziekenhuis, zijn wij ervoor gegaan. Onze directe naasten ook gelijk ingelicht toen, want wisseling van medicatie was even pittig voor mij en kreeg fysiek een kleine terugval.

Laatst bijgewerkt door vuurneon op 08-02-16 19:57, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-02-16 19:56

Geplaatst: 08-02-16 19:56

2misty2 schreef:
Heftig! Is het voor jou te doen? Of moet je nu veel laten en is het kind nu je enige leven zeg maar?
Als je nog geen kind zou hebben en dus zou hebben wat je nu hebt. Zou je dan kiezen voor een kind?

Ik kan inmiddels gelukkig behoorlijk goed uit de voeten. Maar de eerste tijd na de operatie is het voor mezelf en eigenlijk iedereen om ons heen best zwaar geweest.
Als ik helderziend was geweest, had ik uiteraard liever gewacht tot na de operatie en tot ik zo goed mogelijk gerevalideerd zou zijn.
Ik zou om de restverschijnselen die ik heb het niet laten om kinderen te willen krijgen. Omdat ik dus behoorlijk uit de voeten kan (met wat aanpassingen en dus wat hulp) ook nog en er nog verbetering zit in mijn situatie. En hier wel allebei overtuigd dat we graag papa en mama wilden worden ooit.
Maar als ik ernstiger klachten zou hebben, zou ik daar wel over nadenken. Als je echt weinig te bieden hebt en je energie volledig voor jezelf nodig hebt is het een eerlijke vraag om jezelf te stellen.
Laat je iig niet pushen door omgeving/partner, als je ervoor wilt gaan zul je je wel behoorlijk moeten inzetten, want zelfs met hulp is een kind best en hele klus. Ik zou het ondanks alles niet willen missen (blegh, wat een standaard zinnetje).

**Geplaatst**: 08-02-16 19:59

Geplaatst: 08-02-16 19:59

Tsja ik ken de ziekte niet.
En de ene persoon is de andere ook niet natuurlijk. Net zoals het ene kind het andere niet is.
Wel merk ik nu ik moeder ben, en ik ben wel gewoon gezond, het best zwaar kan zijn. Vooral het moment dat je de hele dag er achteraan kan rennen omdat ze in een keer kunnen lopen, de wereld gaan ontdekken maar nog niet gevaar zien. Ik ben dan vaak toch wel stiekem blij als het bedtijd is, dan ben ik ook moe. En in de babytijd moet je er vaak snachts ook af, tenzij je gezegend bent met kind dat snel doorslaapt en makkelijke slaper is.

Je partner die denkt er misschien wel heel makkelijk over maar hij werkt overdag. Dus is er voor het grootste gedeelte er niet. Is hij ook eventueel bereid snachts eruit te gaan als het jou niet lukt, om voor de baby te gaan zorgen, ook als hij de volgende dag weer vroeg eruit moet om naar zijn werk te gaan. En weekends uitslapen zit er ook niet altijd in, tenzij je weer een makkelijke slaper hebt.
Voor je man gaat het ook zwaar worden hoor, en nog een keer extra omdat hij waarschijnlijk veel van jou moet overnemen. Hij meot het ook niet onderschatten.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:02

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 08-02-16 20:02

Mijn man lijdt er nu wel echt zichtbaar onder, gelukkig slaapt onze zoon al vrij vroeg door maar in het begin moest hij eruit om te voeden. Ik moest plat liggen. Maar ook nu, huishouden komt op zijn schouders: boodschappen, koken, schoonmaken en dan later op bed ivm laatste avondvoeding van de kleine. Dat met voltijd fysiek werk is echt heel heel heel erg zwaar. Had hij ook echt onderschat.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:03

Geplaatst: 08-02-16 20:03

2misty2 schreef:
Goof schreef:

Punt. Duidelijk. Klaar.
Jouw lijf, jouw gezondheid, jouw beslissing en die heb je zo te lezen allang genomen.

Eens maar toch knaagt het. Mijn relatie is ook heel belangrijk. Maar ik wil een kind wel bieden wat het verdiend en nodig heeft. Het is niet zo dat ik het niet wil. Dus dat gevoel blijft ook nog spelen. Maar ik denk dat het niet reeel is tegenover het kind. En daarmee heb ik denk ik mijn keuze al gemaakt.. lastig!

Een kind is geen garantie voor een goede relatie he, je weet nooit of het met een kind wel goed blijft lopen.
Stel dat je relatie overgaat en je blijft alleen achter met een kind, als je het binnen een relatie al niet gaat trekken ga je het in je uppie al helemaal nooit trekken.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:03

Geplaatst: 08-02-16 20:03

Wat een dilemma, zeg. Hoewel, als jij het niet ziet zitten zou het toch een uitgemaakte zaak moeten zijn. Ik vraag me af hoe jouw partner het dan voor zich ziet? Die kent jouw (on-)mogelijkheden toch?

Ik was zelf ziek tot mijn dertigste. En heb altijd gedacht, als het niet kan, dan kan het niet. Na een operatie knapte ik wonderbaarlijk op en heb alsnog twee kinderen gekregen. Hoewel eigenlijk onverantwoord, want mijn aandoening wil nog wel eens terugkomen. Maar ik heb heel veel geluk gehad. En ik wilde het dus zo graag. Mijn partner was juist degene die terughoudend was.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:06

Geplaatst: 08-02-16 20:06

Hoeveel kans is er dat jullie kindje de ziekte krijgt?
Beide partners moeten achter de keus van een kindje staan.
Je kan het niet wegdoen zoals een slecht bankstel.

Onze zoon is geboren in 2000.
Langzaamaan kreeg ik steeds meer klachten.
Oktober 2007 kreeg ik de diagnose Ehlers-Danlos Syndroom. Welke voor 50% erfelijk is.
Helaas heeft onze zoon het ook.
Omdat ik niet meer werk is het opvoeden te doen.
Maar nu nog een kindje zou echt niet meer gaan met mijn lijf.
En als ik het geweten had dat ik EDS had, zou er geen kindje gekomen zijn.
Ik hou zielsveel van onze zoon. Maar deze rotziekte had ik hem graag bespaard.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:16

Geplaatst: 08-02-16 20:16

lizy29 schreef:
Desiree schreef:
Even vraagje. Waarom moet zij in staat zijn om merendeel voor een kind te zorgen?

Omdat we er even voor het gemak van uitgaan dat zij door haar ziekte niet de kostwinner is of kan zijn.

En haar partner niet zowel het kind volledig kan verzorgen en voor brood op de plank kan zorgen.

Kan natuurlijk wel.. heel veel alleenstaande moeders doen dit dagelijks..

TS ik denk dat het iets is waar jij en je vriend samen uit moeten komen.. is hij bereid meer werk op zijn schouders te nemen? Hebben jullie een vangnet van opa/oma/buren of iets? Waar verwacht je vooral tegen problemen aan te lopen en zijn deze op te lossen?

Ik denk dat als jullie er beide voor gaan, het best zou kunnen slagen.. al zal het meer moeite kosten als voor een gezin met 2 gezonde ouders..

Over dat het egoïstisch zou zijn ben ik het niet mee eens.. er worden veel kinderen geboren in omstandigheden die niet ideaal zijn en toch kunnen deze kinderen heel gelukkig worden.. dat je kind niets te kort mag komen is duidelijk maar waar zit dat hem dan in? Dat het veel kan sporten, ieder jaar op vakantie gaat, muziekles krijgt? Ik denk dat die dingen bijzaak zijn.. een veilig thuis, gezond eten en ouders die hen lief heeft blijft het belangrijkste.. als jullie ze dat kunnen bieden kom je al een heel eind en dan zijn voor de andere dingen wel oplossingen te verzinnen

**Geplaatst**: 08-02-16 20:19

Geplaatst: 08-02-16 20:19

Gezondheid is het kostbaarste; als de kans groot is op overerven van een flink beperkende aandoening tja.. Dat is lastig of je je kind daarmee op wilt zadelen. En wat aan je ouders hebben is ook mooi. Ik heb nog het geluk dat de kleine nog alleen maar ligt. Want lekker kunnen ravotten, mee naar de speeltuin of sprintje achter hem aan kan ik nu niet. Ook voor jezelf, ik vind het echt moeilijk dat ik niet als trotse moeder met hem een rondje kan lopen nu.

Verloskundigen en ook wel veel ziekenhuizen hebben een kinderwens spreekuur, ook daar kun je naar kijken ts

en met artsen het erover hebben. Je kan ook al peilen in je netwerk wie jullie wil en kan bijstaan als het nodig is als jullie er wel voor gaan en je zwanger raakt.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:25

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 08-02-16 20:25

Ik heb geen kinderen, wilde ze ook niet maar rond mijn 24 e heeft een arts heel,voorzichtig tegen me gezegd dat het beter zou zijn als ik nooit kinderen zou krijgen. Omdat het domweg te zwaar zou zijn om een zwangerschap door te komen en daarna kind te verzorgen. Ik snap heel goed waarom hij dat zei.

Nu zit je in de situatie dat het je relatie kan kosten omdat hij wel wil jij niet. Dat alleen al is geen goed basis om aan kinderen te beginnen. Los van of het fysiek gaat lukken. Nu is hij er voor je, dadelijk ook nog of toch later niet meer? Relaties kunnen uitgaan. Wat als dan sta je er alleen voor en ben je helemaal afhankelijk van anderen voor de zorg van je kind/kinderen.

Wil je daarin afhankelijk zijn? Zowel fysiek als financieel mogelijk? Wat als zwangerschap te zwaar is, de verzorging echt niet gaat of je kindje een handicap heeft en nog afhankelijker is van goede zorg? Wil je dat?

Een eventuele andere optie die misschien iets minder zwaar is en ik niet weet of dat zomaar iedereen mag doen is pleegkinderen, desnoods kortdurende crisiszorg. Dan kun je periodes besluiten geen opvang te doen en periodes wel

**Geplaatst**: 08-02-16 20:30

Geplaatst: 08-02-16 20:30

Je hebt ook niet echt de minste aandoeningen, rot gezegd...
Ik heb met name ervaring met SLE als fysio zijnde en merk toch dat deze mensen erg worstelen met hun dag indeling. Je kunt niet alles plannen want de vermoeidheid en pijnen kunnen te pas en te onpas komen. Ook als een kleine daar is. Dagjes strand, speeltuin, wandelen etc in de zomer worden moeilijker vanwege de zon.
Als je ECHT graag wilt kan alles, maar als je twijfelt zou ik er nu nog niet aan beginnen.
Kun je niet een weekendje een neefje of nichtje op bezoek laten komen om gewoon eens te voelen wat het voor jouw energie doet?

**Geplaatst**: 08-02-16 20:33

Geplaatst: 08-02-16 20:33

2misty2 schreef:
Ik snap jullie reacties. En ik heb ook zeker mijn mening erover. Ik zie het niet zitten. Maar mijn partner dus wel. Het kan dus mijn relatie kosten. Vandaar dat ik nog één keer moeite doe om ervaringen van anderen te horen.
Ik heb Sjogren en SLE. Ben dus extreem moe en regelmatig pijn. De vermoeidheid zal me de kop kosten.
Kwa erfelijkheid is er geen risico.
En indd zoals hierboven. Mijn partner is de kostwinner doordat ik vanwege ziekte indd niet fulltime kan werken. Ik heb een part time baan.

Jij denkt er tenminste goed over na en je gaf hier aan dat je het niet ziet zitten.

Dan moet je ook echt niet door je partner een kind laten aanpraten en als hij dan hierom jou gaat verlaten, je gaf hier aan dat het jouw relatie kan gaan kosten, dan houdt hij niet echt van je en gaat hij maar lekker een andere vrouw zoeken.

Dat moet echt geen drijfveer zijn om dan maar een kind te gaan nemen die jij niet ziet zitten i.v.m. je gezondheid. Ik zie het wel gebeuren dat wanneer het kind er is hij jou toch gaat verlaten.......ooit, is geen blijvertje, voel ik.

En wat dan met het kindje? Niet doen hoor als je het in je eentje het niet kan opbrengen. En hij heeft een full-time baan dus dat komt toch grotendeels op jou neer dat je het kind moet gaan verzorgen. En als je zegt dat je het niet aankan, dan zeker niet aan beginnen, je moet niet van anderen afhankelijk zijn om voor jouw kind te zorgen.

En krijg jij maar fijn een relatie met een hele lieve man die jou en je gezondheid respecteert.

Laatst bijgewerkt door Ragdollcat op 08-02-16 20:34, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 08-02-16 20:34

Geplaatst: 08-02-16 20:34

Ts, je hebt Sjogren en SLE, beid ziektes zijn beperkend en heftig, los van elkaar al. Samen lijkt het me helemaal erg om te hebben, juist omdat het je nu in een moeilijke situatie brengt. Jij wilt geen kinderen door je beperkingen, kan ik me heel goed voorstellen. Maar het risico dat je partner gaat lopen is dus aanwezig, en heel eerlijk?? Dan schat hij de situatie niet goed in en vooral, waar is "in goede en slechte tijden" gebleven. Je hebt een partner om je partner en niet alleen als broedmachine.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:37

Geplaatst: 08-02-16 20:37

Ik heb die situatie ook.
Sowieso is er Asperger in het spel wat echt ver in de familie verankerd zit.
Dat maakt de kans op doorgeven groot, daarbij heb ik chronisch Lyme wat bij mij echt een groot probleem is en ook besmettelijk via de placenta.
Ik heb onder andere echt veel slaap nodig en gebroken nachten zijn gewoon onnaceptabel.
Daarbij kan het de ziekte echt verergeren/triggeren en zijn veel miskramen ook niet vreemd bij de ziekte van Lyme.
Ik ben nu weer vrij fit, maar ik ga mooi geen leven in een rolstoel riskeren voor een kind wat ik niet kan bieden wat het nodig heeft.
Dat weet ik ook al heel lang, en ook dat ik dat dus echt niet wil.

Dus ik snap heel goed hoe lastig je deze situatie vind, ik zou hoeveel ik ook van iemand hou echt bij deze beslissing blijven.
Nu scheelt het heus dat ik geen kinderen wil, maar ik vind het onnaceptabel dat ik er zelf mogelijk aan onderdoor zou gaan.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:41

Geplaatst: 08-02-16 20:41

Ik kende SLE niet dus even gegoogelt. Daar staat dat er risico's verbonden zitten aan zwanger worden terwijl je lupus hebt (als het daarvoor staat?) Misschien ook wel belangrijk om mee te nemen in je overweging dat het je ziekte ernstiger kan maken (volgens internet dan toch...)

**Geplaatst**: 08-02-16 20:47

Geplaatst: 08-02-16 20:47

Mensen kunnen heel makkelijk roepen 'niet doet' 'niet aan beginnen' egoistisch' (pardon? Kinderen krijgen is per definitie egoistisch) maar het is een keuze die alleen jij zelf kan maken. Ik ken veel chronisch zieke mensen met kinderen, het is niet altijd makkelijk voor ze maar het lukt ze, al dan niet met hulp, wel. Soms zie ik een (ver) familielid met ms en een jong kind en dan denk ik weleens 'tjeetje, waar heb je voor gekozen' Zij kan niks maar dan ook niks zonder hulp. Maar ze is zo gelukkig en haar wens was zo groot. Tja, daar kan ik heel veel oordelen over hebben. Maar wie ben ik?

Zelf heb ik ervoor gekozen om geen kinderen te krijgen om die reden. Ik kan niet dag en nacht voor jonge kinderen beschikbaar zijn en daarnaast ik wil mijn ziekte niet doorgeven. Gelukkig heb ik geen last gehad van de zogenaamde klepperende eierstokken. Heb je dat wel is het een hele moeilijke beslissing. Je zal maar zo graag een kindje willen maar mensen zeggen dat je egoistisch bent, auw. Hoe makkelijk mensen hier ook hun mening neerzetten, het heeft ook een kwetsende kant.

Soms zie ik van die kleine lekkere dikke baby propjes en dan smelt m'n hart wel. En soms krijg ik een gevoel over me heen 'wat als' Maar voor mij was de beslissing duidelijk en mijn geluk is ook dat ik een partner heb die ook geen kinderen wilt. Want ook daar zal je rekening mee moeten houden. Stel dat jij zegt 'nee' maar je man/vriend/vrouw/vriendin zijn/haar verlangen is zo groot, wat dan?

Sterkte, en wat dapper dat je hier zo kwetsbaar durft neer te zetten.

**Geplaatst**: 08-02-16 20:57

Geplaatst: 08-02-16 20:57

Ik had geen noemenswaardige afwijkingen dat ik wist voor de geboorte van mijn kids. Nu is er een aantal jaren geleden fibromyalgie vastgesteld. Daarnaast heb ik 3 jaar geleden een nieuwe mechanische aortaklep gekregen en dus afgelopen augustus een stoma. Mijn oudste kids heb ik dus gekregen voor ikzelf mankementjes kreeg. De jongste 2 heb ik gekregen toen ik al het 1 en ander had (fybro en een spastische darm) De jongste 2 hebben alle 2 een dingetje.. autisme, 1 heeft dus autisme de ander pdd nos met adhd.. De combinatie van en kids met een dingetje en ikzelf met mijn dingetjes, maakt kinderen hebben best wel een opgave. Ik zou ze nooit willen misen hoor, dat nooit!! Maar het kost wel enorm veel inzet die ik eerlijk is eerlijk soms net even niet heb. Mijn kids zijn nu redelijk groot en hebben er begrip voor. Maar wil niet zeggen dat dat altijd goed gaat of fijn is. Soms heb ik ook een enorm gevoel gefaald te hebben. Soms doe ik mijn kids tekort en soms is het gewoon goed. Ligt aan de dag, mijn toestand en de combinatie van kids en wat zij en ik kunnen hebben.. Als jij twijfelt, zou ik samen met een deskundige eens goed om de tafel gaan zitten. (ook je vriend) neem dan niet een gynaecoloog maar ga eens praten met een kinderarts of zo. Want je gaat nu uit van een gezond kindje.. maar wat als het kleine mensje dus een storinkje heeft ergens? Sterkte en wijsheid toegewenst. Wel wil ik meegeven dat ook kids met een dingetje gewoon hele gave, lieve , ondeugende en ondernemende kids kunnen zijn. Het hoeft niet kommer en kwel te zijn hoor! Maar kracht, energie en jaren kost t altijd, bij de 1 wat meer dan bij de ander.

**Geplaatst**: 08-02-16 21:01

Geplaatst: 08-02-16 21:01

Ik heb fybromyalgi waardoor ik echt heel snel moe ben en altijd reuma achtige klachten heb. Ik heb een zoontje van 1 die helaas nooit/zelden doorslaapt . En mijn vriend ligt altijd in coma dus die gaat er eigenlijk nooit uit. Ik ben toch al om niks wakker dus ga er zelf dan maar uit. Maar ik ben dan wel echt doodop nu al maanden. Ik werk 21 uur en met het huishouden erbij vergt het teveel van me. Nu ben ik net zwanger van de 2e (weet nog niemand) en heb daar echt even moeite mee gehad. Daarbij ga ik nu de keus maken om dan maar mijn paard te verkopen en zodra de baby er is misschien te stoppen met werken totdat de kinderen naar school gaan. Financieel hoef ik niet werken en komt mijn moeder nu 1 dag poetsen. Dat zal dadelijk dus allemaal flink helpen. Dus als jij die opties ook hebt is het misschien al wat beter overwegen.

**Geplaatst**: 08-02-16 21:06

Geplaatst: 08-02-16 21:06

Wat een mooie eerlijke verhalen delen jullie

Ik vind dat sleeper het heel mooi verwoord

**Geplaatst**: 08-02-16 21:15

Geplaatst: 08-02-16 21:15

2misty2 schreef:
Ik snap jullie reacties. En ik heb ook zeker mijn mening erover. Ik zie het niet zitten. Maar mijn partner dus wel. Het kan dus mijn relatie kosten. Vandaar dat ik nog één keer moeite doe om ervaringen van anderen te horen.
Ik heb Sjogren en SLE. Ben dus extreem moe en regelmatig pijn. De vermoeidheid zal me de kop kosten.
Kwa erfelijkheid is er geen risico.
En indd zoals hierboven. Mijn partner is de kostwinner doordat ik vanwege ziekte indd niet fulltime kan werken. Ik heb een part time baan.

Als jouw partner zó graag wil, zal hij dus parttime moeten gaan werken om je te helpen met het kind. Ik weet niet in hoeverre je een vangnet hebt. Een moeder van hem of jou die zo graag oma wil worden dat ze graag mee zal willen helpen.

En mocht je dan toch overstag gaan, wees dan verstandig en hou het bij één kind. Want ik heb al veel ouders zeggen dat ze het wel mee vonden vallen en dus voor een tweede kind gingen maar dat ze het daarna 4 dubbel zo druk kregen.

**Geplaatst**: 08-02-16 21:38

Re: Kinderen 'willen' maar lichamelijk te zwaar.

Geplaatst: 08-02-16 21:38

Desiree, ik vind niet dat je daar op mag buigen. Mensen gaan dood of krijgen andere dingen te doen... Een kind zal je zelf groot moeten brengen. Niet op medewerking van een ander. Zou wel mooi zijn, maar je mag en kan er niet vanuit gaan!

Nomineer dit bericht ×