Wat doe jij als je zoontje bang wordt? Hoe ga je zelf met angst om? Is er iets gebeurd waar hij angstiger van geworden kan zijn? En zijn er andere situaties waar hij "anders" reageert dan eerst?
Anoniem
Geplaatst: 09-02-16 10:50
Even een uitgebreidere reactie op een normaal tijdstip.
Korte samenvatting: Maak je niet teveel zorgen.
Langere versie: Rond deze leeftijd raken kinderen zich volledig bewust van zichzelf. Hartstikke leuk, nadeel is dat ze zich ook bewust worden van hun kwetsbaarheid. Daarom komt het vaak voor dat kinderen rond hun 4e jaar angstig worden zonder duidelijke reden. Het is dus redelijk normaal, en in principe niet zorgelijk zolang het geen belachelijke vormen aanneemt. Het beste wat je kunt doen is wel steun bieden aan je zoontje, maar de angst niet gaan voeden. Word in ieder geval zeker niet boos, want dat maakt hem enkel onzeker en dan ben je verder van huis. Maar vooral omdat hij verder gewoon prima functioneert denk ik dat dit zeker slechts een fase is.
Ondersteunen kun je doen door inderdaad "monsterweg"-spray te geven e.d. Ook een leuke die ik heb geleerd in Engeland is de "Elf on a Shelf"-methode, of althans een variatie daarop. Geef je zoontje een knuffel die hem "beschermt" en die 's nachts vlakbij zijn bed staat. Als hij slaapt verplaats je de knuffel een beetje, zodat je zoontje ziet dat de knuffel iets heeft gedaan toen hij sliep (monsters wegjagen bijvoorbeeld!). Als je zoontje zelf een angst overwint krijgt hij een beloning van de knuffel, omdat hij immers zelf dat monster heeft weggejaagd en dan kan de knuffel even rusten
Als aanvulling om bezigbijtje ; Vertel het hoe en waarom van dingen,hoe dingen in zijn werk gaan,waar het voor dient en zo veel meer.
Voorbeeldje,mijn zoontje was ook opeens bang in de fata morgana. Tranen met tuiten,terwijl die eerder gewoon mee ging zonder problemen. Opeens was daar de angst. De angst,want die boot zou weleens om kunnen slaan,het is er donker,hoe moet ik hieruit als alles stopt etc. Ik begeleid mijn zoontje,door te vertellen waar het voor gemaakt is,dat de boot zus en zo vast gemaakt is,dat er nooduitgangen zijn en dan laat ik daadwerkelijk zien waar je dat aan kunt zien. Zo kan hij beter redeneren en relativeren. De angst is dan misschien niet meteen weg,en die emotie mag er ook zeker zijn. Maar door er voor hem te zijn,alles uit te leggen voelt hij zich wel gesteund. En zo doe ik dat met alles.
Het kan de leeftijd zijn, maar ook mensen / dingen in zijn omgeving die hem bang maken. Je weet zeker dat er geen persoon is in zijn leven (school, oppas, enz) die hem 'stiekem' iets aan doet waardoor hij angstiger wordt voor zijn omgeving?
Dingen uitsluiten en dan inderdaad zoals de adviezen hierboven er nuchter mee om gaan. Maar wel begrip tonen voor zijn angst, hij voelt het wel zo en natuurlijk moet je hem een stap verder helpen, maar met mate. Veel succes!