Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-01-16 20:43

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 23-01-16 20:43

TS haar vader is niet boos op haar.. maar heeft TS (on)bewust zeer gekwetst en niet eenmaal maar veel vaker.
Natuurlijk zal hij haar binnenlaten en voor hem is er dan ook waarschijnlijk niets aan de hand.
Het gaat erom dat dat juist het probleem is voor TS, dat haar vader haar problemen niet erkent.

Als ik bij mijn vader aanbel kom ik ook binnen een krijg zelfs een bak koffie.
Maar er zal niets veranderen aan de manier zoals hij over bepaalde dingen denkt en hoe hij (en ook mijn stiefmoeder) doen.

**Geplaatst**: 23-01-16 20:43

Geplaatst: 23-01-16 20:43

het is al eerder benoemd, maar ik denk ook; bij leven niet, dan ook bij dood niet.

ik heb vanaf ongeveer mijn 13e of 14e jaar geen contact meer met mijn biologisch vader, ik ben nu 32.
als hij overlijdt ga ik zeker niet, 3,5 jaar geleden is mijn stiefvader overleden, ik durf het bijna niet te zeggen maar had beter andersom geweest kunnen zijn.

mocht je nog met hem willen praten dan moet je daar niet te lang mee wachten voor dat het niet meer kan.
dan kan je daarna misschien beter een besluit nemen, maar als ik jou berichten zo lees

**Geplaatst**: 23-01-16 20:47

Geplaatst: 23-01-16 20:47

Gaan. Absoluut. Zal heel erg moeilijk zijn, maar dat is de laatste eer die je hem kunt bewijzen. Buiten dat het voor jezelf een afsluiting is, is het hoe dan ook steun voor je broer en zussen.

Heel veel sterkte...zowel hiermee als wanneer straks het overlijden daar is

**Geplaatst**: 23-01-16 20:47

Geplaatst: 23-01-16 20:47

Riel schreef:
smurffie schreef:
Persoonlijk zou ik nog een keer bij hem langs gaan bij leven, als dat fijn voelt kun je vaker/naar de crematie. Voelt het niet fijn kun je op dat moment afscheid nemen en is het klaar?

Eens, je hebt niet lang meer om de band te herstellen. Ondanks dat hij je heeft gekwetst, blijft het toch je vader. Hopelijk komen jullie dichter bij elkaar en kunnen jullie op een waardige manier afscheid nemen.

Heel veel sterkte met de hele situatie

Dan moet hij zich ook zo gedragen. Dit is echt zo'n onzin en alleen maar iemand een onnodig schuldgevoel aanpraten. Wij hebben geen contact meer met mijn schoonmoeder, al drie jaar niet meer. Haar fout, iets wat mijn vriend niet wilt vergeven en vergeten. Zij zal geen kaart ontvangen als wij trouwen, kinderen krijgen etc. Dat hoort ze wel via via.

Waarom zouden we haar dan in Godsnaam gaan cremeren of begraven? Dat heeft ze niet verdiend.

Hetzelfde geldt voor de vader van TS zo te horen. Die gedroeg zich duidelijk ook niet als vader als je zulke dingen zegt. Dan wordt een vader een verwekker.

TS, mijn antwoord lijkt me duidelijk. Ik zou niet gaan.

**Geplaatst**: 23-01-16 21:24

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 23-01-16 21:24

Mijn vader is al overleden in 85, mijn moeder 20 april 3 jaar geleden. Zij en mijn zus hadden ook onenigheid. Mijn moeder had kanker en ik heb mijn moeder dus gevraagd of ze het fijn zou vinden om toch met mijn zus te praten. Mijn moeder antwoorde daarop dat ze er voor open stond, maar zelf geen contact op zou nemen. (mijn zus haar kinderen kwamen wel bij oma, en andersom, maar dan was mijn zus dus weg) Ik heb dus cotact gezocht met mijn zus (ik had zelf ook geen contact meer met haar) En zij is geweest. Ze heeft zelf contact gezocht en is bij haar op bezoek geweest. Heel fijn voor mijn moeder. Dat heeft haar goed gedaan. Het gaf een stukje vrede zeg maar. ( Ik zal er niet bijzeggen dat ik dus nu nog met de rompslomp zit, maar goed dat is een ander verhaal en zou ook niet anders zijn als ze niet was geweest.) Ik was en ben blij dat mijn moeder heeft geschreven dat het een fijn en eerlijk gesprek was. Zo heeft zij het ervaren. En daar kan ik alleen maar blij om zijn. Soms is een stap nemen geen stap, maar een pad met ijzel. Pas achteraf kan je oordelen of het een goede stap was of dat je uitgegleden bent. Durf je niet, moet je binnen blijven. Ben je nieuwsgierig of wil je het een kans geven ga je naar buiten.

**Geplaatst**: 23-01-16 22:02

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 23-01-16 22:02

Mooi geschreven Pipo

**Geplaatst**: 23-01-16 22:31

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 23-01-16 22:31

Ik denk dat je moet kijken naar wat jou gevoel zegt en wat jij wil. En laat anderen dan maar praten. Die weten niet beter denk ik dan maar. Ik zou er niet teveel over nadenken nu. Maar als het moment daar is. Ik ga zelf niet naar die van mijn vader als dat aan de orde zou zijn. Ik ben bij hem al niet gewenst bij leven dus dan vast ook niet bij zijn dood. Ik vind het erg voor je, dat je vader je niet accepteerd met jou ziek zijn. Je kan er niks aan doen, en het is al moeilijk genoeg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-01-16 22:38

Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-16 22:38

Bedankt allemaal voor jullie reakties.
ik zal er nog even bijzeggen dat mijn vader nu 80 is,ik 47 en mijn kinderen 17 en 19.
Toen ik het contact verbrak heb ik duidelijk tegen mijn kinderen gezegd dat ze gewoon contact met mijn vader mochten houden.
mijn dochter was dat ook van plan,maar nadat mijn vader helemaal niks van zich heeft laten horen of zien met haar verjaardag houd zij het ook voor gezien.
ik heb het contact verbroken in april,maar heb hem voor het laatst gezien in september op de verjaardag van mijn zus(niet met elkaar gepraat).
toen ik huilend bij hem wegliep hoorde ik hem nog tegen mijn zus zeggen"wat nou,heb ik haar tere zieltje gekrenkt?"
vooral die laatste opmerking kwam behoorlijk hard aan.

zoals brainles het beschrijft?zo voel ik het ook.

**Geplaatst**: 23-01-16 22:38

Geplaatst: 23-01-16 22:38

Dit klinkt misschien wat stom maar doe gewoon kop of munt.
Kop is wel gaan en munt is niet gaan.
Op het moment dat het muntje valt voel je vanzelf of de uitkomst je spijt of juist blij maakt.

**Geplaatst**: 23-01-16 22:50

Geplaatst: 23-01-16 22:50

Je vader is bot en heeft duidelijk weinig begrip voor je.

Maar komt dat omdat hij niet van je houdt of houdt hij wel van je en heeft hij nooit geleerd om wat meelevender te zijn?

Ik zou wel gaan, ook voor hij overlijdt.
Verwacht niet dat alles weer goed komt, maar laat zien dat je hem niet vergeten bent en dat hij ondanks alles nog steeds je vader is.

Je bent een volwassen vrouw, je vader heeft weinig begrip getoond naar jou toe, maar het is nog steeds je vader.

Ik heb een paar jaar bewust geen contact met m'n ouders gehad, ook vanwege een muur van onbegrip waar ik tegen aan bleef lopen.
Die periode heb ik echt nodig gehad om in te zien dat hun onbegrip niet door mij kwam, dat ze niet zo deden om mij te kwetsen, maar dat ze nu eenmaal niet anders konden.

Daarna was het contact beter, het onbegrip bleef, maar ik kon er mee om gaan.

Ook ouders hebben hun eigen ouders, verleden en omstandigheden waarmee ze opgevoed zijn. Ouders zijn nooit perfect, ook al verwacht je dat als kind soms toch.
Maar ze doen allemaal op eigen manier en naar eigen vermogen hun best.

Laatst bijgewerkt door LBLGypsyCobs op 23-01-16 22:52, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 23-01-16 22:52

Geplaatst: 23-01-16 22:52

Herkenbare situatie, alleen heb ik 16 jaar geleden het contact al verbroken. Als mijn ouders nu komen te overlijden zou ik zelf niet gaan, dat zou ik hypocriet vinden van mezelf. Bij leven wou ik geen contact meer dus ook niet bij overlijden, zo denk ik nu maar als puntje bij paaltje komt weet ik ook nog niet wat ik doe....

Mooi geschreven lblgypsycobs!

**Geplaatst**: 23-01-16 22:54

Geplaatst: 23-01-16 22:54

Ik ben wel gegaan. Voor mezelf, niet voor hem.

Ts, alleen jij kunt die beslissing nemen. Ga tzt niet piekeren, maar ga op je gevoel af.

**Geplaatst**: 23-01-16 23:00

Geplaatst: 23-01-16 23:00

Je bent nu 47 en je hebt dus 46 jaar een relatie met je vader gehad, inclusief contact? Beetje zonde om dat op het einde "mis" te laten lopen.

Je vader is 80, da's een paar jaar jonger dan mijn ouders. Die generatie is heel anders opgevoed dan wij, opvoeden was een moeten, je verdiepte je niet zo in de leef- en belevingswereld van je kinderen, onder het motto "doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg". Dat zie ik ook om me heen bij leeftijdsgenoten, die worstelen met hetzelfde. Goedwillende ouders, die gewoon elke keer de plank misslaan, niet bewust maar omdat ze niet anders geleerd hebben. En ja, dat is elke keer weer kwetsend.

Ondanks dat zou mijn advies zijn om de relatie met je vader netjes af te ronden door afscheid van hem te nemen en te zijner tijd naar zijn crematie te gaan. Als je het niet doet is er straks geen mogelijkheid meer om het anders te doen.

**Geplaatst**: 23-01-16 23:05

Geplaatst: 23-01-16 23:05

Wij hebben hier ook een familielid van 80+, waar we jaren geen contact mee gehad hebben.
Inmiddels is dat contact er weer zeer sporadisch.
Er zijn zoveel dingen gezegd die ons vreselijk gekwetst hebben, mocht die persoon overlijden ga ik niet naar de uitvaart.
Met mij nog meer familieleden trouwens, jammer maar waar.

Je moet doen waar je je goed bij voelt.
Ik zou niks doen omdat je je verplicht voelt te moeten gaan.
Echter is het een kans die je hierna nooit meer krijgt.

**Geplaatst**: 23-01-16 23:23

Geplaatst: 23-01-16 23:23

LBLGypsyCobs schreef:
Je vader is bot en heeft duidelijk weinig begrip voor je.

Maar komt dat omdat hij niet van je houdt of houdt hij wel van je en heeft hij nooit geleerd om wat meelevender te zijn?

Ik zou wel gaan, ook voor hij overlijdt.
Verwacht niet dat alles weer goed komt, maar laat zien dat je hem niet vergeten bent en dat hij ondanks alles nog steeds je vader is.

Je bent een volwassen vrouw, je vader heeft weinig begrip getoond naar jou toe, maar het is nog steeds je vader.

Ik heb een paar jaar bewust geen contact met m'n ouders gehad, ook vanwege een muur van onbegrip waar ik tegen aan bleef lopen.
Die periode heb ik echt nodig gehad om in te zien dat hun onbegrip niet door mij kwam, dat ze niet zo deden om mij te kwetsen, maar dat ze nu eenmaal niet anders konden.

Daarna was het contact beter, het onbegrip bleef, maar ik kon er mee om gaan.

Ook ouders hebben hun eigen ouders, verleden en omstandigheden waarmee ze opgevoed zijn. Ouders zijn nooit perfect, ook al verwacht je dat als kind soms toch.
Maar ze doen allemaal op eigen manier en naar eigen vermogen hun best.

Als ik naar mijn vader kijk, veranderd er niks als ik er kom.
En ja dat kan ik natuurlijk accepteren... dat zou voor hem makkelijk zijn.
Maar zolang hij (en mijn stiefmoeder) negatief parten over mijn man en kinderen.... dan houdt het op.
Ik accepteer het niet dat ze mijn man afkraken en dat ze vinden dat ik mijn kinderen verkeerd opvoed.
Dat autisme niet bestaat en dat ik mijn zoon maar gewoon beter had moeten opvoeden.

Jammer voor hun, maar daar ben ik dan gewoon klaar mee.
Ik ben in eerste instantie mijzelf, daarna moeder en partner en ik laat niemand (en zeker ook niet mijn ouders) mijn gezin afkraken.
Mijn man wilde al niet meer, mijn kinderen vonden het er vreselijk; er werd veel tegen hun geschreeuwd (wat mijn stiefmoeder ook altijd tegen mij deed), ze krijgen te horen hoe slappe vader ze wel niet hebben enz, en ik laat ze niet door hun zo behandelen.

**Geplaatst**: 23-01-16 23:30

Geplaatst: 23-01-16 23:30

Het verandert ook niet Brainless, dat is het moeilijke er van.
Ze zijn zoals ze zijn en door de manier waarop ze hun onvermogen tot begrip uiten, is het enorm moeilijk om dat niet op jezelf te betrekken.
Zeker als ze hun onbegrip zo nadrukkelijk uiten, niet alleen naar jou maar ook de rest van je gezin.

En het maakt het ook heel moeilijk om te geloven dat ze van je houden.

Ik heb mezelf wel 1000x verteld 'Als ze echt niet van me hielden, hadden ze me niet grootgebracht, niet 1000 en 1 puberstreken door de vingers gezien. Me niet geholpen als ik financieel even niet zo handig bezig was. Ik ben niet mishandeld of verwaarloosd.'

En dan nog is het niet makkelijk om niet kwaad op ze te zijn als hun onbegrip zo'n pijn doet...

**Geplaatst**: 23-01-16 23:37

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 23-01-16 23:37

Mijn vader heeft mij ook niet groot gebracht, hij is vertrokken toen ik 6 was.
Ik heb er 2 jaar gewoond en op 16jarige leeftijd op straat gezet.

Hij had 3 kinderen uit zijn eerste huwelijk die hij niet ziet (behalve mijn zus gaat 1 a 2x per jaar bij hem langs) en ook 6 kleinkinderen die hij niet erkend.
Puberstreken heeft hij nooit door de vingers gezien...
Mijn kinderen zijn ook bang voor hem.

Ik geloof best dat hij op een bepaalde manier van mij houdt hoor.
Maar ik wil niet dat mijn gezin beïnvloed wordt door de negatieve sfeer die daar hangt.

**Geplaatst**: 23-01-16 23:40

Geplaatst: 23-01-16 23:40

Brainless schreef:
Mijn vader heeft mij ook niet groot gebracht, hij is vertrokken toen ik 6 was.
Ik heb er 2 jaar gewoond en op 16jarige leeftijd op straat gezet.

Hij had 3 kinderen uit zijn eerste huwelijk die hij niet ziet (behalve mijn zus gaat 1 a 2x per jaar bij hem langs) en ook 6 kleinkinderen die hij niet erkend.
Puberstreken heeft hij nooit door de vingers gezien...
Mijn kinderen zijn ook bang voor hem.

Ik geloof best dat hij op een bepaalde manier van mij houdt hoor.
Maar ik wil niet dat mijn gezin beïnvloed wordt door de negatieve sfeer die daar hangt.

Dat kan ik goed begrijpen, hij is je vader, maar is duidelijk niet heel goed in het vader zijn.

Voor hem ook veel gemiste kansen met kinderen en kleinkinderen die hij niet op ziet groeien.

**Geplaatst**: 23-01-16 23:46

Geplaatst: 23-01-16 23:46

De broer van een collega is een jaar of 10 geleden 'zomaar' met de noorderzon vertrokken (er is iets voorgevallen tussen hem en zijn ouders, maar mijn collega heeft nooit precies geweten wat. Volgens zijn vader was het 'iets onbenulligs').
Zijn ouders wisten niet waar hij was en mijn collega ook niet.
Toen de moeder van mijn collega ongeneeslijk ziek werd (nu zo'n 4-5 jaar geleden) heeft mijn collega zijn broers emailadres weten te achterhalen en hem gemaild dat hun moeder ernstig ziek was.
Daar kwam als antwoord op: dank voor je bericht. En dat was dat.
Toen zij na een maand of 9 overleed wilde hun vader niet dat de betreffende zoon op de hoogte werd gesteld of werd uitgenodigd voor de uitvaart.
Een jaar geleden is ook de vader ernstig ziek geworden en overleden.
Ivm het wettelijk kindsdeel van de erfenis etc heeft mijn collega zijn broer weer opgespoord, via de notaris, nadat de uitvaart inmiddels achter de rug was.

De broer schrok ervan te horen dat zijn moeder al zo'n tijd terug was overleden en dat nu ook zijn vader er niet meer was.
"Nu kon het nooit meer worden uitgesproken" was zijn reactie.

Wat ik in jouw plaats zou doen, weet ik niet. Ik kan me nu niet voorstellen dat ik mijn vader uit mijn leven zou sluiten.
Maar als hij eenmaal overleden is, valt er nooit meer iets uit te praten.

Ik wens je veel kracht en wijsheid toe bij het maken van de voor jou juiste beslissing.

Laatst bijgewerkt door Marije_jiplover op 23-01-16 23:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 23-01-16 23:53

Geplaatst: 23-01-16 23:53

Ik vind het ook jammer hoor, ik heb het wel geprobeerd om een normale relatie te hebben met hem.
Heb een tijd wel gewoon contact gehad, hij heeft zelfs wel een periode op mijn zoontje gepast.
Maar ipv dat dingen beter gingen werd het langzamer hand steeds slechter en moeilijker voor mij.
Het ging dan een tijdje best "goed", maar er gebeurde steeds weer dingen waardoor ik weer teleurgesteld was.
En praten was/is geen optie; want zo waren ze nu eenmaal.
Dat snap ik ook wel.. maar een relatie moet wel van 2 kanten komen.

**Geplaatst**: 23-01-16 23:59

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 23-01-16 23:59

Dat is het he, die teleurstelling, omdat je toch ergens hoopt dat het goed komt.

Ik denk dat je als kind ook altijd een beetje op zoek bent naar goedkeuring door je ouders.

**Geplaatst**: 24-01-16 00:08

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 00:08

Ik hoef geen goedkeuring, maar wel dat hij blij/trots zou zijn dat wij (zijn kinderen uit zijn eerste huwelijk) het allemaal zo goed doen.

**Geplaatst**: 24-01-16 08:27

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 08:27

Persoonlijk zou ik nog eens langsgaan voor het zo ver is.
Een stervend mens krijgt vaak een hele andere kijk op de wereld. Dat hij geen contact met jou opneemt kan te wijten zijn aan trots.

Als je langsgaat kan je voor jezelf beslissen wat je wilt. Misschien is hij heel wat begrijpender geworden en kan je hem bijstaan in zijn laatste reis. Is hij nog steeds zo bot dan kan je afscheid nemen voor jezelf en kan je jezelf niets meer verwijten achteraf. Het zou toch vreselijk zijn aks je achteraf met een 'wat als' gevoel zit.

**Geplaatst**: 24-01-16 09:23

Re: wel of niet naar crematie vader?

Geplaatst: 24-01-16 09:23

Ik zou niet gaan, geen contact zoeken en denken van zak maar in de stront. Mensen veranderen niet.
Ik ben vroeger gepest op school en nu kwam een jaar geleden iemand op het idee om een facebookgroep te beginnen om leuke herinneringen uit te wisselen over die lagere school. Ik ben daar een overigens heel net topic gestart over dat er ook mindere herinneringen waren wegens pesten. Een aantal van de pesters hebben het zelf gelezen, maar niemand heeft gereageerd (alleen nog iemand die ook gepest is, en een klasgenoot met wie ik altijd goed op kon schieten). Vervolgens heb ik het wat scherper gemaakt: ik heb voorbeelden met naam en toenaam genoemd. Die zijn OOK gelezen door de pesters, en de juf die achter de pesters stond, maar wederom geen reactie. Nu plaats ik al een jaar lang elke 3 maanden een voorbeeld, het wordt gelezen, ook door de juf die er aan meegedaan heeft, maar NIEMAND reageert. Omdat het gewoon doorging op de middelbare school (ja, 80% van mijn lagere school klasgenootjes kwamen bij mij in de brugklas), heb ik een reunie een paar jaar terug aangegrepen om ze eens de waarheid te vertellen. Ook nu was er geen reactie of begrip. Ze hielden zich stil.
Dus als iemand zich niet openstelt naar mij, dan voel ik mij niet geroepen om dan naar een begrafenis of wat dan ook te gaan. Ik zeg altijd, vergeven ja, vergeten niet. Ik ben heel vergevingsgezind, bij een excuus zou ik prima bereid zijn om te praten. Maar als er geen excuus komt, het hoeft niet van mijn kant te komen immers. Zo zie ik het bij je vader ook. Hij moet maar met een excuus komen, niet jij. Dat kaartje wat je gestuurd hebt was reden genoeg om aan te geven dat je wel contact wilt, maar hij wil het kennelijk niet.

**Geplaatst**: 24-01-16 09:49

Geplaatst: 24-01-16 09:49

ik zou gaan, nog bij leven.
het verleden laten rusten of als de mogelijkheid er is, dingen die je dwars zitten bespreken. hij heeft denk ik naast de dingen die hij fout gedaan heeft ook wel goede dingen voor je gedaan toch? dingen die hij fout gedaan heeft, zal misschien niet met opzet zo gedaan zijn. niet iedereen is een geboren ouder, niet iedereen kan zich goed inleven in een ander en niet iedereen staat hetzelfde in het leven.
kijk naar de goede dingen en sluit het goed af, dan kan jij verder met je leven en hoef je geen spijt te krijgen, en hij kan, als het zover is sterven met het gevoel dat hij alles af heeft kunnen sluiten.
het is natuurlijk aan jezelf of je dit wil en kan, bel hem eerst eens op en kijk hoe hij reageert. van daaruit kan je verder beslissingen nemen.
lastig hoor, heel veel sterkte en doe vooral wat voor jezelf goed voelt.

Nomineer dit bericht ×