Bokt.nl

**Geplaatst**: 11-01-16 13:45

Geplaatst: 11-01-16 13:45

Mijn man zit bij de landmacht en de eerste dag dat hij weg is heb ik een jankdag , dan mis ik hem ontzettend en dan na een paar uur geef ik mezelf een schop onder me kont en ga ik leuke dingen doen. Ik plan me dagen helemaal vol zodat ik me niet verveel.

**Geplaatst**: 11-01-16 13:52

Geplaatst: 11-01-16 13:52

ik begrijp helemaal wat je bedoeld!
ik ben (op 3 februari 2016)16 en ik ben op 7 juli 2015 naar hongarije verhuist, ja je kan denken je bent past 16 , maar leeftijd maakt geen verchil! 12 februari heb ik een jaar met hem , we slapen en douchen iedere dag samen!
toen ik ging emigreren heb ik hem 2 maanden niet gezien! ik ging zowat dood!
op een gegeven moment konden we bellen , echt een opluchting!!! (al mocht het maar 5 minuten!!)
bij de gedachten hem weer niet te kunnen zien ga ik zowat al dood!
we zijn zowat elkaars leven en daar zijn we blij mee!
ik wens je heel veel sterkte!
bij mij is het een heel groot verhaal geworden ondertussen!

**Geplaatst**: 11-01-16 14:03

Re: En dan gaat je vriend naar de marine.

Geplaatst: 11-01-16 14:03

Nou als je 2 weken niet overleefd phoephoe dan wordt het wel echt een hel, want eenmaal geproefd van een baan bij defensie gaat ie echt niet zomaar meer de burger in. Hij gaat wel meer dan 1200 verdienen als ie eenmaal in functie Is.En dat Is dan nog zonder oefening en uitzend toelagen dus uiteindelijk krijgt ie nog wel een leuk loontje dat ie vast niet zomaar gaat opgeven.
Ik zie dat je denkt dat wanneer je vriendje op het land werkt dat er geen kans Is op uitzending. Maar er Is altijd kans op uitzending zolang je bij defensie zit. Sorry maar merk echt dat je een leek bent "door studeren voor korps mariniers" dit zijn de elite, daar kom je niet zomaar. En ja ze doen veel grondoptreden, ongeveer 9 maanden per jaar van huis..

Zie het als een kans om zelfstandig en onafhankelijk te worden. Je hebt een eigen leven... Dus ipv je zelf te verdrinken in zelfmedelijden en om medelijden van andere te vragen verman je zelf. Iemand in defensie heeft een sterk thuisfront nodig, iemand die in paniek raakt omdat ie 2 weken weg Is kunnen ze er niet bij hebben.
En wanneer hij weg Is gaat het leven nog steeds om hem, iedereen vraagt naar hem, op feestjes gaat het over hem. Niemand vraagt naar jou, dus als je nu al zegt "ik kan geen 2 weken zonder hem " ben jij bereid om je weg te cijferen voor hem??

Dus als je hem niet 100% kan steunen dan zet er aub een punt achter zodat die jongen zich volledig op zijn ontwikkeling en wens kan richten.
Groetjes army wives

**Geplaatst**: 11-01-16 14:12

Re: En dan gaat je vriend naar de marine.

Geplaatst: 11-01-16 14:12

Hmmmmm lastig, ik kan met je meevoelen hoor, maar heb dit zelf niet.

Mijn man heeft een offshore baan en is 5 weken op en af. Ik ben superzelfstandig, altijd al geweest. Ik mis hem natuurlijk wel, maar kan ook genieten van het lekker mijn ding kunnen doen als hij er niet is.

Ik hang simpelweg niet enorm aan hem. Zolang we maar elke dag mailen en af en toe bellen gaat het prima. Ik geloof ook niet dat mijn man een andere baan gaat zoeken, die hangt teveel aan zijn leventje en daarbij leven wij heel leuk van zijn salaris dat hij aan de wal nooit gaat krijgen.

Als je dit op de lange termijn wilt fiksen zal je je toch moeten vermannen. Ik vond de eerste dagen in het begin ook het lastigste en heb ook wel een paar tranen gelaten, maar daarna een schop onder de hol en door. En nee, ik heb ook geen enorme vriendengroep of familie waar ik op terug kan vallen.

Toch gaat het nu prima en zouden hij en ik niet anders meer willen.

**Geplaatst**: 11-01-16 14:15

Geplaatst: 11-01-16 14:15

Ymke_Z schreef:
ben jij bereid om je weg te cijferen voor hem??

Oh alsjeblieft zeg. Je maakt er wel een heel mooi verhaal van.
Dat heeft mijn moeder (en alle "thuisblijvers" die ik ken uit de wereld van defensie) nog nooit gedaan.
Het leven als vriendin/vrouw/kind is wellicht anders dan normaal. Maar wegcijferen?!
Je moet gewoon leren stevig in je schoenen te staan (en dat gaat de een beter af dan de ander).

Wel ben ik met je eens "aan een jankend thuisfront hebben ze niets". Zeker niet tijdens uitzending naar oorlogsgebied.

Laatst bijgewerkt door Snorlex op 11-01-16 14:21, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-01-16 14:19

Geplaatst: 11-01-16 14:19

Mijn vriend is sergeant bij het Korps Mariniers en is alleen in het weekend thuis en gaat ook veel naar het buitenland. Het is zo belangrijk voor die jongens dat ze een stabiel thuisfront hebben en niet elke keer een huilende vrouw cq vriendin of whatever aan de telefoon hebben die het allemaal niet trekt. Daar kunnen ze niets mee als ze ver weg zijn en geeft hun ook een rot gevoel.
Ga leuke dingen doen, extra lang naar de paarden of zo. 2 weken is nog maar het begin....

**Geplaatst**: 11-01-16 14:21

Geplaatst: 11-01-16 14:21

Snorlex schreef:
Ymke_Z schreef:
ben jij bereid om je weg te cijferen voor hem??

Oh alsjeblieft zeg. Je maakt er wel een heel mooi verhaal van.
Dat heeft mijn moeder (en alle "thuisblijvers" die ik ken uit de wereld van defensie) nog nooit gedaan.
Het leven als vriendin/vrouw/kind is wellicht anders dan normaal. Maar wegcijferen?!
Je moet gewoon leren stevig in je schoenen te staan (en dat gaat de een beter af dan de ander).

Dit inderdaad. Je staat beiden als gelijke in de relatie hoor. Genoeg mensen die in mijn omgeving het knap vonden dat ik het allemaal maar trok. Het is echt niet zo dat niemand naar jou vraagt, dan heb je de verkeerde omgeving.

Maar: Ik ben het er wel mee eens dat je er enorm zelfstandig van wordt. Je moet jezelf kunnen redden in de periode dat hij er niet is. En wanneer hij er wel is moet je omschakelen naar samen zijn. Echter: ja, die paniek herken ik echt nog wel van de eerste keer, en toen ging ik zelf nota bene voor 2 maanden weg :')

Tranen met tuiten en ik had het liefst het vliegtuig direct teruggenomen.

**Geplaatst**: 11-01-16 14:21

Geplaatst: 11-01-16 14:21

Wegcijferen is wel heel dramatisch hoor. Je bent gewoon lekker zelfstandig.
Het houdt je relatie ook wel spannend toch.

**Geplaatst**: 11-01-16 14:26

Geplaatst: 11-01-16 14:26

nauw Snorlex ik durf best te zeggen dat ik mezelf soms wegcijfer voor mijn vriend.
ik heb daar helemaal geen probleem mee en bewust voor gekozen maar als vrouw van militair moet je jezelf soms echt wel opofferen zodat je man zijn werk kan blijven doen.

Defensie steunt je maar kan je in sommige situaties ook echt wel even breken. Denk aan een oefening / uitzending plannen en geen exacte terug keer datum hebben of vertrek datum.

heb al een paar keer voor niks op eindhoven gestaan omdat er niet genoeg plaatsen waren voor vriendlief en buddy's als ze terug naar huis mocht, dat vergt toch best een hoop flexibiliteit.

**Geplaatst**: 11-01-16 14:30

Geplaatst: 11-01-16 14:30

Winged schreef:
Ymke_Z schreef:
ben jij bereid om je weg te cijferen voor hem??

Oh alsjeblieft zeg. Je maakt er wel een heel mooi verhaal van.
Dat heeft mijn moeder (en alle "thuisblijvers" die ik ken uit de wereld van defensie) nog nooit gedaan.
Het leven als vriendin/vrouw/kind is wellicht anders dan normaal. Maar wegcijferen?!
Je moet gewoon leren stevig in je schoenen te staan (en dat gaat de een beter af dan de ander).

Dit inderdaad. Je staat beiden als gelijke in de relatie hoor. Genoeg mensen die in mijn omgeving het knap vonden dat ik het allemaal maar trok. Het is echt niet zo dat niemand naar jou vraagt, dan heb je de verkeerde omgeving.

Maar: Ik ben het er wel mee eens dat je er enorm zelfstandig van wordt. Je moet jezelf kunnen redden in de periode dat hij er niet is. En wanneer hij er wel is moet je omschakelen naar samen zijn. Echter: ja, die paniek herken ik echt nog wel van de eerste keer, en toen ging ik zelf nota bene voor 2 maanden weg Tranen met tuiten en ik had het liefst het vliegtuig direct teruggenomen.

Ik durf ook echt te zeggen dat ik me soms met alle liefde wegcijfer voor me vriend. 9:10 keer gaat het op feestjes oid toch echt wel over hem. Jij maakt alle kronkels met werk om hem op te halen/weg te brengen, maar verwacht niet van defensie dat ze jou man zomaar vrijgeven wanneer je iets belangrijks hebt. Geen concrete vertrek en terug komst tijden, voor niks stressen..

Lees wel dit schrijf ik absoluut niet om medelijden voor me zelf te wekken maar om haar een inkijk te geven over hoe het nu echt gaat zodat ze haar keuzes kan maken. Het is belangrijk dat ze inziet dat ze er 100% voor moet gaan, zelfstandig en onafhankelijk moet worden en hem vooral moet steunen in wat hij wilt. Daarbij vergt het erg veel flexibiliteit van je.

**Geplaatst**: 11-01-16 14:39

Re: En dan gaat je vriend naar de marine.

Geplaatst: 11-01-16 14:39

Ik kan je gevoel heel goed begrijpen TS en ik wil je veel sterkte wensen. Ik zou mezelf wel goed afvragen of dit is wat je wilt en of je dit aankan. Zelf heb ik vorig jaar besloten om niet verder te daten met een jongen omdat hij ook steeds vier weken thuis was en vervolgens vier weken weg was (met nauwelijks contact kunnen hebben). Ik weet van mezelf dat ik niet geschikt ben om op die manier een relatie te hebben en dus heb ik besloten hier een punt achter te zetten.

Daarmee zeg ik overigens niet dat jij dit ook moet doen, maar dit is wel het moment om goed na te denken of jij dit aankunt en wilt. Het is wel een bepaald leven waar je voor kiest en dat moet je wel aankunnen. Dat het nu lastig is, is natuurlijk helemaal niet gek! Je ziet/hoort/spreekt je vriend voor het eerst tijdens jullie relatie twee weken lang niet en het is allemaal spannend en nieuw, logisch dat je dan even niet weet wat je met jezelf aan moet.

Ik zou me ook niet teveel proberen vast te houden aan het 'het is maar voor vijf jaar'. Je vriend zegt dit nu en misschien is het inderdaad maar voor vijf jaar, maar er bestaat ook een kans dat hij dit werk heel leuk gaat vinden en dit de rest van z'n leven wil blijven doen. Hoe zie je de toekomst dan voor je?

Probeer leuke dingen te gaan doen en wat mensen op te zoeken zodat je wat afleiding hebt. Je zult zien dat de twee weken dan voorbij zullen vliegen. Op een gegeven moment gaat het denk ik wel wennen dat hij af en toe voor een langere periode weg is en gaat het je vast gemakkelijker af.

**Geplaatst**: 11-01-16 14:43

Geplaatst: 11-01-16 14:43

@Ymke_Z: Mijn ex vaart, offshore. En geloof mij, daar zit geen branche bij die de naasten ondersteund. Er is wel een vereniging, maar die moet je zelf benaderen en is echt minimaal met een paar leden. En die tijden om van 't schip af te komen schipperen (haha) nogal eens.

En ja, het is alles of niks. Ervoor gaan of hem laten gaan. Exlief was helaas niet zo flexibel als ik was :')

TS: Kijk het een paar keer aan, de eerste keer is het zwaarst maar het went echt.

**Geplaatst**: 11-01-16 14:44

Geplaatst: 11-01-16 14:44

Ja, flexibiliteit, aanpassingsvermogen.... Niet jezelf wegcijferen. Dat is geen gezonde relatie, daar moet je ook jezelf voor behoeden.

Mijn moeder heeft vrij weinig opgeofferd. Ik kan eigenlijk niets noemen wat ze echt "opgeofferd" heeft nu ik er over nadenk.
Natuurlijk is het aanpassen, maar "opofferen" en "wegcijferen" vind ik hier niet op zijn plaats.
Behalve misschien bij de opvoeding. Papa was natuurlijk bijna nooit en als hij thuis was, dan was het feest.

Laatst bijgewerkt door Snorlex op 11-01-16 14:57, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 11-01-16 14:53

Geplaatst: 11-01-16 14:53

Snorlex schreef:
Ja, flexibiliteit, aanpassingsvermogen.... Niet jezelf wegcijferen. Dat is geen gezonde relatie, daar moet je ook jezelf voor behoeden.

Mijn moeder heeft vrij weinig opgeofferd. Ik kan eigenlijk niets noemen wat ze echt "opgeofferd" heeft nu ik er over nadenk.
Behalve misschien bij de opvoeding. Papa was natuurlijk bijna nooit en als hij thuis was, dan was het feest.

Ik denk dat er kwa beleving er een verschil in zit "mijn moeder" of "ik zelf". Ik heb daadwerkelijk genoeg dingen opgeofferd zodat me vriend kon doen wat hij het liefst doet. Ik durf bijna zeker te zeggen dat jouw moeder dat ook voor haar man heeft gedaan/ doet.

Maar het gaat er niet om of iemand zich nu wel of niet heeft weggecijferd dus ontopic: Zie het een tijd aan maar denk er wel goed over na en stel de vraag: "kan ik hem altijd 100% steunen in wat hij doet?"

**Geplaatst**: 11-01-16 15:02

Geplaatst: 11-01-16 15:02

Snap best dat het lastig is maar leer het te accepteren, nu is het 2 weken straks misschien wel maanden tot een jaar dat hij weg is.

En probeer je niet groot te houden tegenover je vriend, hij mag best weten dat jij er heel erg mee zit als hij weg van huis is voor een bepaalde tijd, zo kan hij ook rekening houden met jouw gevoelens

**Geplaatst**: 11-01-16 15:28

Re: En dan gaat je vriend naar de marine.

Geplaatst: 11-01-16 15:28

Ik begrijp je probleem. Mijn vriend gaat solliciteren bij de landmacht. Die 2 weken zijn nog wel te overleven, maar op uitzending kan hij zomaar een half jaar weg zijn. En dan (in mijn geval) ben ik dus over een paar jaar, een half jaar alleenstaande moeder met een jong kind. En wie weet hoe vaak hij nog wordt uitgezonden. Ik ben ook in twijfel of ik dit zie zitten.

**Geplaatst**: 11-01-16 16:35

Geplaatst: 11-01-16 16:35

Urona447 schreef:
Mijn man zit bij de landmacht en de eerste dag dat hij weg is heb ik een jankdag , dan mis ik hem ontzettend en dan na een paar uur geef ik mezelf een schop onder me kont en ga ik leuke dingen doen. Ik plan me dagen helemaal vol zodat ik me niet verveel.

heel herkenbaar

Al 10 jaar is mijn man ongeveer 20-30 weken per jaar weg (op zee of in het buitenland). De eerste dag en nacht blijven moeilijk.

Het is wennen en je moet er tegen kunnen, maar ik heb ook ervaren hoe het is om iemand thuis te hebben zitten die werk heeft waar hij dood ongelukkig van wordt. Dat is erger dan alleen je huishouden moeten runnen. Zelf vind ik het ook wel prettig om zo nu en dan alleen te zijn. En het is altijd leuk als ie weer thuis is

**Geplaatst**: 11-01-16 16:52

Geplaatst: 11-01-16 16:52

Het is een bewuste keuze die je moet gaan maken TS, ik heb tegen mijn nu man ook duidelijk gezegd dat ik alleen een relatie wilde als hij ging stoppen bij defensie. Hard ? Ja heel hard maar ik wil niet me leven en dat van me kinderen compleet wegcijferen voor een partner die een baan heeft bij defensie. Defensie is niet even een 40 urige werkweek maar beheerst behoorlijk je leven.

Er zijn genoeg vrouwen die dat kunnen en willen maar zo iemand ben ik niet. Dan kun je beter eerlijk zijn en er direct een gesprek over hebben zodat je dan nog rustig uit mekaar kan gaan en beide je weg kan vervolgen. Gelukkig is/was mijn man klaar met defensie en maakt hij de laatste functie af en kan hij met 2,5 jaar de burgermaatschappij in. Door hier samen over te praten weten we ook veel beter wat we aan mekaar hebben en hebben we geen valse verwachtingen voor mekaar geschept.

Voor jou is dit denk ik ook heel belangrijk, overleg eens met je partner wat hij wilt doen als je zwanger bent en hoelang hij dit werk voor zich ziet.

**Geplaatst**: 11-01-16 17:03

Re: En dan gaat je vriend naar de marine.

Geplaatst: 11-01-16 17:03

Mijn oudste is vandaag ook naar de Marine vertrokken.

Zit misschien wel in dezelfde groep als de vriend van TS

Ik stond er heel nuchter tegenover, ook mijn oudste heeft oa vanwege zijn (werk) toekomst gekozen voor de marine en is al ruim een jaar bezig met alle keuringen (hij heeft extra keuringen ondergaan omdat hij ip voor de onderzeeboot gaat( en nu is het zover
Ik merk dat ik er nu toch wat emotioneler op reageer dan ik had gedacht..

Maar goed, ik ben ook erg trots en hij moest toch een keer uitvliegen

Ben wel heeeeeel erg benieuwd hoe het nu gaat (zou eigenlijk stiekem wel even mee willen kijken, en aan de andere kant is het maar goed ook dat dat niet kan)

**Geplaatst**: 11-01-16 17:07

Re: En dan gaat je vriend naar de marine.

Geplaatst: 11-01-16 17:07

Tja, snap je gevoel maar vind je wel dramatisch overkomen. Je bent twintig, hebt al een slechte lange relatie van vijf jaar er op zitten. Misschien was het beter dat je eens leert echt alleen en voor jezelf te zorgen. Missen is prima maar je hebt toch verdorie ook een leven naast een relatie.

**Geplaatst**: 11-01-16 17:08

Geplaatst: 11-01-16 17:08

Ik heb het zelf ook 12 jaar gedaan en het is fantastisch. Mooiste periode van mijn leven. Alleen heb ik voor mijn relatie gekozen en ben daardoor bij de marine weg gegaan. Of hij was weg of ik en dat vond ik niet meer te combineren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-16 17:46

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-16 17:46

Bedankt voor alle reacties.
Net me bed ingekropen. Toen kwamen de tranen opnieuw. Toch in slaap gevallen en een uurtje geslapen (vanacht niet echt kunnen slapen). Toen ik weer wakker werd weer tranen.
Ik probeer er zeker geen drama verhaal van te maken of medelijden te crieeren. Ik vind het gewoon fijn al ik zo even mijn verhaal kwijt kan hoe zielig het allemaal ook lijkt. Is niet mijn bedoeling om zielig over te komen.
Vergeet niet dit is een totaal onbekende wereld voor mij. Sinds het eerste contact (dating site) met me vriend heb ik nog altijd elke dag contact gehad met hem en sinds de eerste date heb ik hem eigenlijk elk weekend gezien. Vaak van vrijdag avond tot maandag ochtend en dan vaak nog een dag door de weeks. Ik deed in het weekend gewoon mijn dingen net als wat hij deed maar als we weer thuis waren, waren we gewoon lekker samen.
Het is voor mij gewoon vreselijk wennen. Dit is de eerste keer dat hij weg gaat zonder contact en dat vind ik gewoon zwaar. Zeker nu de eerste dag en nacht enzo. Ook ik zit in een spannende tijd met me opleiding en alles maar ken nu dus geen enkele steun van hem verwachten.
Door verschillende reacties van jullie zijn er wel vragen voor hem naar boven gekomen. Ik ga die opschrijven en als ie terug komt er toch echt even goed over praten.
Al zou ik niet achter deze keuze hebben gestaan zou hij er niet heen gegaan zijn. Maar ik sta achter zijn keuze omdat hij dit graag wil voor de toekomst. Wie ben ik dan om hem tegen te houden?
Mezelf wegcijferen,, ja geen idee. Ik zal hem niet lastig vallen met mijn gejammer of dat ik me zo slecht voel blablabla. Dan zal hij inderdaad met tegenzin die kant op gaan elke keer en dat is niet wat ik wil. Ik zal me slecht voelen als hij er niet is. Als ik wat van hem hoor me goed voordoen en als ik hem weer zie een lach opzetten.

**Geplaatst**: 11-01-16 18:03

Re: En dan gaat je vriend naar de marine.

Geplaatst: 11-01-16 18:03

Ach...ik kende mijn man 2 maanden toen hij voor 5 maanden ging varen, kan dus erger.
Het heeft ook voordelen hoor, als hij straks weer thuis is ben je weer helemaal in love! Ik vind wel dat je je jezelf enorm afhankelijk opstelt, alsof je totale 'zijn' van je vriend afhangt. Misschien is het juist wel goed eens even op je eigen benen te staan. Kom op hoor, die 2 weken zijn zo voorbij.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-01-16 18:10

Geplaatst door de TopicStarter : 11-01-16 18:10

Ik ken prima op mijn eigen benen staan. Dit doe ik ook. Maar hoe fijn is het als je steun kan krijgen van je vriend als je in een moeilijke periode zit van me opleiding. Ik regel veel zelf. Ik heb sinds een paar maanden ook mijn eigen paard en heb daar al veel van geleerd qua dingen zelf regelen. (Ik hoef voor de rest weinig te regelen omdat ik nog lekker thuis woon). Dus hoe bedoel jij dat precies? Op welk gebied?
En ja is maar 2 weken maar lees mijn vorige post nog even een keer.

**Geplaatst**: 11-01-16 18:12

Geplaatst: 11-01-16 18:12

De eerste dagen zijn wennen: eerste keer alleen thuis komen, alleen slapen, maar het went en er zijn ook echt wel voordelen. Afleiding is echt de beste remedie. De tijd vliegt dan echt voorbij.

Ik heb altijd dat er van alles kapot gaat thuis, net als mijn vent weg is. Kan daar altijd enorm van balen. Maar dan ben ik wel altijd trots op mezelf dat ik het zelf gefixt heb.

Nomineer dit bericht ×