Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Ik denk dat ik persoonlijk juist een soort troost put uit het feit dat je sommige (!) zaken wél kan beïnvloeden. Dat niet alles vast ligt en je kan evolueren, kan naar iets toewerken.
Shadow0 schreef:Ik ga wel mee met wat phormicola aangeeft, dat was ook wat mij opviel.
Daarnaast - motivatie uit angst en struggle klinkt allemaal heel zwaar. De beste dingen die ik heb gedaan kwamen allemaal voort uit iets wat goed voelde. En dat betekent niet dat je altijd voor de makkelijkste weg kiest, maar toch voelt het voor mij nooit niet als echte strijd. (Simpelste voorbeeld daarvan is misschien wel al die keren dat ik door de stromende regen naar de manege gefietst ben - je kunt dan nog best mopperen op de regen maar het viel toch altijd in het niet bij het paardrijden, waardoor het overheersende gevoel het leuke van het paardrijden bleef, en niet het doorweekt zijn van de regen.)
Dus wat dat betreft hou ik me verder maar zoveel mogelijk aan wat goed voelt. Als dingen echt als strijd, angst of opoffering voelen, is het bij mij een teken dat er iets niet goed zit.
). Ben je bereid dat doel nog te halen als je weet wat je er allemaal voor moet doen, wat je er allemaal voor moet opgeven? Solleke_Noah schreef:Mooi Elanor
Leuk om te zien hoe iedereen het anders interpreteert.
Ik lees het dus niet meteen als maakbaarheid van het leven. Meer als een soort toets of wat je denkt je dromen te zijn, echt je dromen zijn. Inderdaad omdat sommigen misschien vasthouden aan "als ik dat heb bereikt of dat heb, dan zal ik gelukkig zijn", terwijl de kunst is om elke stap van de weg proberen tevreden te zijn met hoe het is, geluk te zien in kleine dingen. Maar tegelijk ook te kunnen streven naar wat je graag nog zou willen doen, bereiken,.. Dat als je écht denkt dat dat is waar je noertoe wilt, dat je dan misschien enorm hard je schouders eronder zal moeten zetten, maar dat het wel binnen je bereik ligt. Misschien gaat dat maar in kleine stapjes, maar voor mij is dat gevoel toch belangrijk.

Goof schreef:[naam] schreef:
Dus ja wat mag het mij kosten, mijn eigen ik-belang :j .
Mag ik hieruit heel kort concluderen dat jij je eigen belang, jezelf opoffert?
Ik vind dat heftig, heel heftig zelfs.
Ik leef maar 1x, ik wil gelukkig zijn, kunnen doen wat ik wil, mijn eigen weg volgen, mijn eigen keuzes maken, mijn eigen geluk maken. Dat hoeft zeer zeker niet over de rug van anderen, ik maak anderen ook graag gelukkig, maar mijn eigen belang, ik zelf, mijn eigen geluk staat in grote lijnen absoluut voorop.
Sidera schreef:Ik vind het tegelijkertijd wel echt heel moeilijk...
Want soms is hetgeen wat je echt wil, iets wat je niet kan bereiken door iets op te geven.
Als je onvruchtbaar bent en een eigen kindje wil, als je een leven wil opbouwen met iemand die dat niet met jou wil, als je beroemd piano speler wil worden maar je raakt in een ongeluk je hand kwijt...
Wat doe je dan in dat soort situaties? Je ideeën aanpassen lijkt me, want je kan er niet harder voor werken of er meer voor oplossen
phormicola schreef:Hoewel ik in grote lijnen eens ben, denk ik ook dat het een gevaarlijke manier van denken kan zijn.
Er gebeuren immers nu eenmaal dingen in het leven die niet te voorspellen zijn, maar wel degelijk desastreus kunnen zijn. Om dan maar te zeggen dat iemand er gewoon niet hard genoeg voor wilde werken is dan natuurlijk niet waar.
Het kan dus potentieel voor een situatie zorgen waarin je je superieur kunt voelen, terwijl dat helemaal niet aan de orde is.
anjali schreef:Het lijkt wel of OsMo en ik de enigen zijn die hun leven op Jezus baseren. Op dit forum althans! Er zijn er vast wel meer!

.