Bokt.nl

PureSG schreef:

Soms kan samenwonen inderdaad net een stap te ver zijn voor je relatie.
Hoe ging het samenwonen in de eerste maanden?

Silkaay schreef:

Er is zeker een verschil tussen enkele keren per week elkaar zien en dan plots samenwonen. Misschien ging het wat te snel en is het hem net wat te veel op dit moment.

Je benoemt zelf al dingen zoals het niet aangeven van 'iets minder leuks'. Ik merk vanuit mijn eigen relatie dat dit zeker nu wel wordt gezegd tegen elkaar, hetzij ik vind dat het wel iets tactvoller kan soms. Maar dan weet je igg als er iets wrijft bij de ander. Communicatie en praten is o zo belangrijk in gelijk welke situatie.


Zoals ik al aangeef in een eerdere post, geef hem wat ruimte. Stuur hem af en toe iets kleins en oppervlakkigs.

Geniet van je klas, focus je op de kids Knuffel

Silkaay schreef:

Je kan jezelf niets kwalijk nemen dan, jij gaf het altijd netjes aan. Is hij moeilijk om ergens over te praten? Kan zijn dat hij het moeilijk vond dat over te brengen omdat hij niet goed wist hoe.
Heb je er zelf ooit eens naar gevraagd? Gewoon id zin van 'hé, vind je dit of dat goed of wat kan beter?'

stefje schreef:

Jolien_x schreef:

Nou het is zijn huis en we hebben het helemaal zelf gebouwd. 1.7 jaar over gedaan. Thuis heeft hij het ook niet makkelijk dus ik gun hem dat huis. Ik daarentegen ben een juf zonder vast contract waardoor ik ontzettend wisselend inkomen heb.

Valt me op dat je je inkomen noemt... is dat een issue tussen jullie wellicht?

Verder: kijk uit dat de week pauze niet nog verder verlengd wordt van zijn kant, nog een weekje, nog wat dagen, een maandje... Dan kan je beter zeggen: we gaan ieder onze weg (dus vrij om met een ander wat te beginnen) en wat will be, will be.
Wachten op een ander totdat die weet wat ie wil is vreselijk, sterkte!!!

Maflinger_S schreef:

Oei, jullie komen dus allebei rechtstreeks uit het ouderlijk huis? Dan is dit niet heel raar, eerlijk gezegd. Jullie moeten nu ineens een volwassen leven leiden, met alle verantwoordelijkheden en beslissingen die daarbij horen, en doen dat dan ook nog eens met een relatieve vreemde, die in hetzelfde schuitje zit? Zo wordt iets dat eerst nog behoorlijk abstract was, ineens wel realiteit. En dan kom je jezelf en de ander letterlijk tegen. Vervelend daarbij dat hij zich slecht kan uiten.

Ik hoop voor jullie dat het weer goed gaat komen. Geef hem wat tijd en ruimte maar blijf wel in gesprek.

Airborn schreef:

Heel veel sterkte iig, wat er ook gebeurd.

Wat betreft gevoelens en emoties, mijn vriend, waar ik ondertussen 2 jaar gelukkig mee samenwoon (gelukkig ondanks toch wel beperkte ruimte, afentoe flink ruzie en krap budget door beginnend eigen bedrijf) heeft het toen we 8 maand samen waren uitgemaakt: hij was in de war zag het niet meer zitten, blabla. Ik heb hem toen ook met veel moeite de ruimte gegeven, maar ondertussen zat ik wel met al mijn emoties en gedachten. Als tussenweg heb ik toen 3 dagen lang allerlei gedachten op papier gezet. Dat is uiteindelijk een brief van 1,5 pagina geworden over mijn gevoelens, hoe ik over dingen dacht en wat ik vermoedde dat er mis was voor hem etc. Anyhow, ik heb hem die brief toen in bijlage van een email gestuurd. Daardoor was ik het kwijt en gaf ik hem de kans om zelf te kiezen of hij het wel of niet wou lezen.
Misschien voor jou ook een idee om zoiets te doen?

Ohja, en, een break betekend dus niet altijd einde oefening: mijn vriend kwam na een week met tranen in zijn ogen terug omdat hij me zo miste en zich vanalles had gerealiseerd. Het heeft ff geduurd voor eht vertrouwen er weer 100% was, maar we zijn nu meer dan 2,5 jaar verder en gelukkiger dan ooit!