
Daarbij kom je heel neerbuigend over tegenover hem. Niet zo netjes, vind ik.
Als je de juiste tegenkomt dan vergeet je direct je lijstje. Echt waar
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek

Veel verloren zusjes, me dunkt.
anneliesdj schreef:Ik leid het af uit alles wat je zegt; je bent bot, enkel beleefd omdat het moet, geen gevoel voor romantiek, in sociale situatie's babbel je vooral veel en je voelt wel een sterke connectie met dieren.
Ik bedoel het ook niet vervelend, het viel me alleen op.



Palmera schreef:Na het lezen van je tweede alinea denk ik dat wij familie zijn.Ik ben precies zo namelijk.
En ik ga je niet vertellen wat je moet doen. Ik kan alleen opbiechten dat al mijn relaties met lieve mannen op de klippen zijn gelopen. Omdat ik me dusdanig irriteer aan al dat gezwijmel omtrend mijn persoon dat ik recalcitrant als een trein over ze heendender. En als ze zelfs daarvoor nog begrip tonen dan explodeer ik.
Mijn advies: er bestaan mannen voor je wie je echt wat moet doen. Mannen die met een vuist op tafel durven te slaan en de deur uit durven te lopen. Mannen die je in je gezicht vertellen dat ze het niet met je eems zijn.
Ze bestaan, bij mij werken dergelijke mannen veel beter. Wellicht bij jou ook.
Sonja schreef:Als je echt zo zou zijn als je hier beschrijft te (willen/lijken) zijn, dan had je 'm al lang onomwonden verteld dat jullie geen match zijn
Dus érgens is er 'iets' niet helemaal zoals je 't zelf omschrijft. Aan jou de uitdaging om te vinden wat dat iets is... Misschien ga je jezelf nog wel verbazen
Skyefate schreef:Ja, want zo'n vragen stel je op een forum omdat je dan daadwerkelijk een mening krijgt van mensen met elk een ander standpunt. Ik zit wat vast.
Om een lang verhaal kort te maken - Ik ben een bot, relatief hard persoon en ben enkel beleefd lief tegen mensen. Heel erg lief/romantisch ga ik nooit zijn, en dat weet ik. Ik ben zo'n mens dat veel te lief is tegen haar dieren, en over het algemeen zijn mensen een secundaire zaak. Wilt niet zeggen dat ik niet sociaal ben, want ik ben luid en babbel graag, maar daar stopt het ook.
Ik ben ondertussen zo'n drie weekjes enorm aan het praten geraakt met een hogerejaars in de universiteit. Het is allemaal heel fijn en grappig, maar serieus? Nope. Blijkt nu dat we elkaar wel aantrekkelijk vinden en best aardig, maar voor mij stopt het daar een beetje. Ik haal would-be vriendjes niet door een checklist, maar sommige dingen knagen gewoon aan me dat het niet mooi meer is.
Hij is heel, heel erg lief. Het equivalent van een tas chocolademelk die voor de helft gevuld is met karamel. Nu, ik smelt dus écht niet van dingen als "Ik zou zo graag nu bij je zijn" of iets dergelijks. Hij is giga romantisch, en ik ben dat absoluut niet. Wat me nog enorm irriteert is dat hij niét leest, niet zo fantastisch kan spellen en ja... ultiem? Geen passie heeft. Niets waar hij superenthousiast over wordt, niets waar zijn ogen van oplichten als hij erover praat.
Ik wil hem echt geen pijn doen want het is een superlieve jongen, maar als ik een schoothond wilde ging ik wel naar het asiel. Het is zo'n jaknikker... en ik discussieer enorm graag. Aan jaknikkers heb ik niets.
Wat zouden jullie in mijn situatie doen? Ik heb het romantisch gevoel van een steen maar wil hem niet echt pijn doen, aangezien het echt een toffe jongen is. Ik voel me alleen zo enorm kieskeurig, alsof ik de fouten gewoon wíl zien.
Sonja schreef:Als je echt zo zou zijn als je hier beschrijft te (willen/lijken) zijn, dan had je 'm al lang onomwonden verteld dat jullie geen match zijn
Dus érgens is er 'iets' niet helemaal zoals je 't zelf omschrijft. Aan jou de uitdaging om te vinden wat dat iets is... Misschien ga je jezelf nog wel verbazen
anneliesdj schreef:Ik leid het af uit alles wat je zegt; je bent bot, enkel beleefd omdat het moet, geen gevoel voor romantiek, in sociale situatie's babbel je vooral veel en je voelt wel een sterke connectie met dieren.
Ik bedoel het ook niet vervelend, het viel me alleen op.