Ik reageer even omdat ik je situatie herken. Ik heb zelf ook in maart van dit jaar een punt achter mijn relatie gezet en vervolgens ging mijn hele leven op de kop. We woonden samen, waren net verhuisd en ineens moest ik weer verhuizen en was ik weer alleen. En ik had het er moeilijker mee dan dat ik ooit verwacht had.
Maar vluchten heeft geen zin. Ik herken de behoefte wel, want ook ik heb die wel eens. Weg willen van hier en ergens anders overnieuw beginnen. Maar het lost je nare gevoel echt niet op, echt niet. Het is hier al vaker gezegd, maar je zult zelf je leven weer wat moeten oppakken en er wat van maken.
En dat zeg ik nu heel makkelijk, maar ik weet zelf heel goed hoe verrekte moeilijk het soms is. Ik heb wel vriendinnen, maar die zijn werkelijk waar allemaal bezig met samenwonen, huis kopen, zwanger, etc. Voor mij heel confronterend en pijnlijk en ook ik merk dat ik me daarom soms wel eens terug trek, ook al gun ik het ze allemaal van harte hoor!
Ook het gevoel van alleen zijn herken ik en vind ik verschrikkelijk. Maar ik probeer om er niet tegen te vechten. Het is nou eenmaal mijn gevoel en dat mag er zijn. Ik probeer er op te vertrouwen dat de tijd me zal helen en dat er weer betere tijden komen.
Ik wens je heel veel sterkte!