Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-10-15 20:01

Geplaatst: 12-10-15 20:01

Ongeacht of ik een partner heb (momenteel niet) vraag ik mijzelf dit ook steeds af, ik ga vd ene gedachte naar de andere. Wat voor mij mijn twijfels maken is van: kan ik het wel aan, wil ik mijn leven wel zo laten leiden door een kind, kan ik de offers brengen die nodig zijn, word ik niet overspannen van een kind en heb ik een soort van spijt als het er is omdat ik mijn vrijheid kwijt ben en alles zo vast ligt plus de zorgen (financieel/emotioneel) kan ik dat aan.... Zoveel vragen en bij anderen lijkt alles vanzelf te gaan. Alsof ze denken: ja ik wil nu een kind en nooooooittt twijfelen en denken van pfft valt even tegen.

Ik denk dat als ik een huilbaby heb dat ik bij wijze van moordneigingen zou krijgen. Ik ben lichamelijk niet ziek maar ook niet altijd even fit, in de winter lig ik veel in bed en lamlendig op de bank, op die momenten denk ik van....pfff je zal maar een kind hebben..... Ik heb soms genoeg aan mezelf hoewel dit heel negatief klinkt maar misschien heb ik niet genoeg drive.

Anderzijds ben ik van het zorgen (en loop ik mezelf dan snel voorbij) en is het heel aandoenlijke een mini exemplaar van jezelf...

Wat ik mijzelf serieus afvraag, is je eigen kind echt altijd de leukste? Ik zie soms van die jankerige bange introverte kids dan denk ik pffft dat zou ik nou jammer vinden dat je denkt nou mijn kind is lelijk of een sulleke of whatever.

Laatst bijgewerkt door Zonnetje81 op 12-10-15 20:06, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-10-15 20:03

Geplaatst: 12-10-15 20:03

wauw TS, herkenbaar!!!

Ik twijfel over kinderen, niet of ik ze wil hebben maar eerder wanneer de beste tijd is!
Ene moment denk ik, ja nu gaan we ervoor, volgend moment denk ik, ben ik wel een goede moeder, wanneer ben ik zover om mijn leven wat ik nu heb ervoor op te geven etc etc............

**Geplaatst**: 12-10-15 20:29

Geplaatst: 12-10-15 20:29

Zonnetje81 schreef:
Wat ik mijzelf serieus afvraag, is je eigen kind echt altijd de leukste? Ik zie soms van die jankerige bange introverte kids dan denk ik pffft dat zou ik nou jammer vinden dat je denkt nou mijn kind is lelijk of een sulleke of whatever.

HAhaha ik denk toch echt dat liefde blind maakt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-15 20:35

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-15 20:35

Ok, sommige reacties moet ik stiekem wel een beetje om lachen, het beeld van kotsend kind en hoogslaper laat me voorlopig niet meer los denk ik, sorry :')

Fijn dat er zoveel herkenning is, blijkbaar speelt het bij meer mensen dan ik dacht. In mijn omgeving heb ik het idee dat iedereen er wel een duidelijk beeld van heeft voor zichzelf en zie ik weinig twijfel.

@bloodymary: Zeker heerlijk als je zo stellig bent, dat was ik tot een à twee jaar geleden ook. Mij lijkt het opgeven van mijn vrijheid en alle kopzorgen die het met zich meebrengt ook erg moeilijk en het is ook zeker iets wat meeweegt.

@Cas: Het lijkt me heel lastig om daar een keuze in te maken, maar heel volwassen dat je daar nu al over nadenkt! Gelukkig is het nog niet zo ver, hopelijk heb je tegen die tijd een fijne partner waarmee je daar goed over kunt praten.

@tita: Haha, dat snap ik helemaal! Fijn dat je wel vertrouwen hebt in je vent, dat maakt het misschien toch iets makkelijker.

@itsme: Wauw, jouw situatie lijkt echt veel op de mijne idd! Kindjes in de omgeving zijn ook heel fijn, die kun je altijd weer afgeven als ze vervelend worden

@phormicola: Ik ben het met je eens dat het altijd mis kan gaan, ook tijdens de bevalling nog, maar dat is toch anders dan dat je van tevoren weet dat de kans redelijk groot is dat er iets 'mis' is met je kind. Zoals gezegd: ik weet hoe zwaar het kan zijn om last te hebben van lichamelijke/psychische klachten, het is voor mij dus wel een bewuste keuze om een kind daar evt mee op te zadelen.
Wat dat DNA verhaal betreft: ik denk dat het uiteindelijk wel daar op neer gaat komen, een rationele keuze.

@zonnetje: Haha, dat lamlendig bankhangen en gebrek aan drive herken ik wel, net als dat je af en toe kinders ziet waarvan je denkt: ik zou me als ouder toch wel enigszins schamen als dit mijn kind was :')

Maar aan de andere kant: daar ben je dan zelf bij, dus dan is het miss ook een gevalletje opvoed-fail

@ivy_power: Dat is ook lastig, niet alleen óf, maar wanneer. Lastig ook als je zo twijfelt aan je moederschapskwaliteiten. Maar als ik de woorden van phormicola mag geloven gaat dat beter als je eenmaal moeder bent

**Geplaatst**: 12-10-15 20:42

Geplaatst: 12-10-15 20:42

ApWi schreef:
Hier ook een twijfelaar..

Altijd geroepen GEEN KINDEREN, ook toen ik nog zelf een kind was, en sinds een half jaar twijfel ik..
De twijfel komt vooral (denk ik) omdat ik al een aantal jaar een relatie heb en zijn gangetje gaat, huisje-boompje-beestje, veel last minute uitjes en leuke dingen maar soms lijkt het toch alsof er wat mist, of ben ik gewoon bang dat al die leuke dingen op lange termijn saai worden, ik weet het niet...

Mijn omgeving is ook dubbel, de jonge moeders zeggen ah gewoon doen, is zoooo leuk, en verder hoor ik steeds meer van oudere vrouwen met volwassen kinderen dat als ze het opnieuw mochten doen juist niet voor kinderen hadden gekozen..

Mijn vriend twijfelde eerst ook maar weet nu zeker dat hij het echt niet wil..
Zeker na de verhalen van zijn mannelijke vrienden/collega's, de meeste van zijn leeftijd hebben al 1 of meerdere kinderen en veel hebben echt spijt, vooral geen vrije tijd meer en álles draait om de kinderen, de meeste werken ook alleen maar om alles te kunnen betalen of gewoon puur om weg te zijn van thuis, heel erg maar is echt zo want heb het zelf ook vaak gehoord van vrienden die hier over de vloer komen Onder vrouwen is het denk ik een soort taboe, want ik hoor nooit soortgelijke verhalen, alleen maar rozengeur en maneschijn.

Als ik dat allemaal hoor dan wordt mijn twijfel dus nog groter, pff lastig als je geen rammelende eierstokken hebt, want als je die wel hebt is de keuze veel makkelijke denk ik..

Nou, hier geen rozengeur en maneschijn hoor. Ben moeder van 2 kinderen en het is zwaarrrr.
Het 'stomme' is, je wil ze voor geen goud meer missen. Elke dag weer ben ik blij als zij blij zijn. Zijn ze dat niet, ben ik het ook niet. Je wil maar 1 ding en dat is dat je kind gezond en gelukkig is. Maar alleen dat al.. die verantwoordelijkheid, de kinderen bepalen volledig je leven. Helemaal als ze nog klein zijn, dan hebben ze zoveel zorg nodig. De eerste jaren wilde ik zo graag werken, om die balans tussen thuis en werk te krijgen. Maar ik trok dat helemaal niet. Kinderen elke nacht wakker, mega drukke baan, regelmatig ziek. Pff.
Pas sinds beide kinderen naar school gaan krijg ik weer een beetje lucht. Mijn man ook overigens.
Ik zie wel eens moeders met een maxicosi onder de arm en een huilende peuter aan de arm en dan heb ik zo'n medelijden :')

Ik heb wel eens de neiging om heel hard 'doe het niet!!' te roepen tegen twijfelmoeders. Maar je hoort ook zo vaak dat het zo goed uitpakt en ze dolgelukkig zijn en 'ik had er veel eerder aan moeten beginnen' etc. Dus ik zeg niks. Maar kinderen alleen maar leuk en gezellig, nee, zeker niet.

**Geplaatst**: 12-10-15 21:50

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 21:50

Maar de een staat daar ook heel anders in dan een ander.
Ik ken ook moeders die dolgelukkig zijn van het moeder zijn en die helemaal niet de behoefte hebben om te werken, of hooguit voor 8 of 12 uurtjes maar dan dolblij zijn als ze weer naar huis kunnen. Dat zijn denk ik ook die moeders die eindeloos over hun eigen en andermans kroost kunnen keuvelen. Terwijl een ander gewoon niet de hele dag bij de kinderen kan zitten en echt die afleiding en uitdaging van een baan nodig heeft. Ik val zelf ook in die laatste categorie.

**Geplaatst**: 12-10-15 21:55

Geplaatst: 12-10-15 21:55

phormicola schreef:
Ik zat (zit) in vrijwel exact dezelfde situatie.

Kijk, ik ben heel eerlijk: als je geen kinderen hebt en geen rammelende eierstokken, dan zul je geen gemis ervaren zolang je geen kind hebt. Je leven kun je ook heel plezierig maken zonder kind. Plezierig, maar ook egoistisch (gefocust alleen op jezelf) en je laat hoogstwaarschijnlijk niets achter.
Zodra je evengoed een kind krijgt is het de liefde van je leven en kun je je niet voorstellen dat je dit ooit misschien niet wilde. Dat je ooit twijfelde of je dit perfecte deel van jou wel in je armen wilde sluiten. En je leven krijgt een extra dimensie die je van zelangzalzeleven nooit had kunnen zien voordat je kind geboren werd. Je word deel van een 'iets' dat zo vele malen groter is dan jezelf... Vaak wel een stuk minder egoistisch plezierig, dat wel.

En dan de psychische problemen en hartziekten: tja. Er zijn denk ik vrij weinig mensen die met niets erfelijk belast zijn. En je kan ook onder een trein komen. Dan lig je daar met je schone genen.
Je kind kan zuurstof tekort krijgen tijdens de bevalling en compleet gehandicapt ter wereld komen, ONDANKS schone genen.

Ik denk dat de belangrijkste vraag is of je je DNA graag rond hebt huppelen wanneer jij er zelf niet meer bent. Zo ja: neem kinderen. Zo nee: neem ze niet. De rest komt wel goed

Dit soort teksten begrijp ik nooit zo goed. Wat zou je achter moeten laten?

**Geplaatst**: 12-10-15 21:55

Geplaatst: 12-10-15 21:55

anneliesdj schreef:
Maar de een staat daar ook heel anders in dan een ander.
Ik ken ook moeders die dolgelukkig zijn van het moeder zijn en die helemaal niet de behoefte hebben om te werken, of hooguit voor 8 of 12 uurtjes maar dan dolblij zijn als ze weer naar huis kunnen. Dat zijn denk ik ook die moeders die eindeloos over hun eigen en andermans kroost kunnen keuvelen. Terwijl een ander gewoon niet de hele dag bij de kinderen kan zitten en echt die afleiding en uitdaging van een baan nodig heeft. Ik val zelf ook in die laatste categorie.

Ik val ook in die laatste categorie. Als ik met vriendinnen afspreek is het onderwerp kinderen echt verboden haha!
Ik heb ook een baan nodig om me goed te voelen, thuis zijn bij de kinderen haal ik geen voldoening uit en kost me vreselijk veel energie. Maar toch is het zo gegaan, de te zware baan icm kleine kinderen wou gewoon niet. Dus ben al een paar jaar thuis. Maar, mijn man en ik zijn nu een bedrijf gestart en dat lijkt een goede toekomst te hebben. Maar daar kwam pas ruimte voor toen de jongste ook naar school ging.
Ik heb voor mijn gevoel echt jaren 'ingeleverd', maar was voor toen de beste keuze. Ik ken ook genoeg moeders die het heerlijk vinden, omtutten met kindjes. Ik ben zeg maar blij dat ze op de school genoeg knutselen, hoef ik dat niet meer met ze te doen.. :')

**Geplaatst**: 12-10-15 22:05

Geplaatst: 12-10-15 22:05

F_Orumster schreef:
phormicola schreef:
Ik zat (zit) in vrijwel exact dezelfde situatie.

Kijk, ik ben heel eerlijk: als je geen kinderen hebt en geen rammelende eierstokken, dan zul je geen gemis ervaren zolang je geen kind hebt. Je leven kun je ook heel plezierig maken zonder kind. Plezierig, maar ook egoistisch (gefocust alleen op jezelf) en je laat hoogstwaarschijnlijk niets achter.
Zodra je evengoed een kind krijgt is het de liefde van je leven en kun je je niet voorstellen dat je dit ooit misschien niet wilde. Dat je ooit twijfelde of je dit perfecte deel van jou wel in je armen wilde sluiten. En je leven krijgt een extra dimensie die je van zelangzalzeleven nooit had kunnen zien voordat je kind geboren werd. Je word deel van een 'iets' dat zo vele malen groter is dan jezelf... Vaak wel een stuk minder egoistisch plezierig, dat wel.

En dan de psychische problemen en hartziekten: tja. Er zijn denk ik vrij weinig mensen die met niets erfelijk belast zijn. En je kan ook onder een trein komen. Dan lig je daar met je schone genen.
Je kind kan zuurstof tekort krijgen tijdens de bevalling en compleet gehandicapt ter wereld komen, ONDANKS schone genen.

Ik denk dat de belangrijkste vraag is of je je DNA graag rond hebt huppelen wanneer jij er zelf niet meer bent. Zo ja: neem kinderen. Zo nee: neem ze niet. De rest komt wel goed

Dit soort teksten begrijp ik nooit zo goed. Wat zou je achter moeten laten?

Egoïstisch als je niet voor kinderen kiest..?? Je laat niks achter?? Get real, in wat voor wereld leven we?! Zo gezellig is het momenteel niet en de overbevolking is een groot mondiaal probleem! Ik vind het juist een groot offer om er niet aan te beginnen, zeker als je erfelijk belast bent met ellendige aandoeningen en je hier je verantwoordelijkheid in neemt.

Shame on you wat mij betreft.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:07

Geplaatst: 12-10-15 22:07

Hoe kun je nou het niet nemen van kinderen egoïstisch noemen en gelijk zeggen dat iemand niks achterlaat?
Dus als je het medicijn uitvind voor kanker oid maar geen kinderen krijgt laat je niets achter?

Als je er bewust voor kiest om geen kinderen in deze wereld te zetten omdat je bijvoorbeeld de toekomst te onzeker vind ben je egoïstisch?

Het zijn zulke moeders, die dan alsof het enige waar een vrouw goed in is een broedmachine zijn die echt het bloed onder m'n nagels vandaan halen.
Het is sociaal nog steeds niet echt geaccepteerd als je geen kinderen wilt als vrouw, ik krijg altijd te horen 'komt nog wel', 'je eierstokken gaan nog wel rammelen'.
Nou nee ik kies er heel bewust voor om geen kinderen te willen, en mensen moeten eens beseffen dat het een hele persoonlijke vraag is en voor vrouwen die ongewenst kinderloos zijn ook nog eens heel pijnlijk.
Ik denk ts dat ee nog wel een moment komt dat je het wel zeker weet. Tot die tijd zou ik nog geen beslissingen nemen

.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:10

Geplaatst: 12-10-15 22:10

Sjees Lante... kalm an. Ik begrijp niet wat ze bedoelt met dat je als kindvrij niks achter laat. Mensen met kinderen kunnen zo hard oordelen en de opmerking dat je dan niks achterlaat vind ik denigrerend. Alsof het leven als kindvrije minder waard is of minder nut heeft.

Laatst bijgewerkt door F_Orumster op 12-10-15 22:29, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-10-15 22:12

Geplaatst: 12-10-15 22:12

Zonnetje81 schreef:
Ik denk dat als ik een huilbaby heb dat ik bij wijze van moordneigingen zou krijgen. Ik ben lichamelijk niet ziek maar ook niet altijd even fit, in de winter lig ik veel in bed en lamlendig op de bank, op die momenten denk ik van....pfff je zal maar een kind hebben..... Ik heb soms genoeg aan mezelf hoewel dit heel negatief klinkt maar misschien heb ik niet genoeg drive.

Ik dacht dat ook en geloof mij, soms vloek ik ook hoor, als ik doodmoe thuis kom, de berg was zie, besef dat ik dringend moet poetsen want dat mijn huis echt onverantwoord is voor een peutertje van 17 maanden,... én dan komt die kleine aan je broek trekken om aandacht of een tuut of melk of god weet wat... dan durf ik stiekem denken: "hocus spocus pats, ik wou dat ze weg was" :')

(ik vind mezelf al gemeen als ik het typ

)

Maar ja, je doet verder, je pakt je op, begint aan de was, aan de kook, geeft snel een flesje melk en hoop dat ze zich 5 minuten kan bezig houden zodat je kan doen wat je moet doen

En hoezeer ik altijd geroepen heb: paardrijden geef ik niet op, ik blijf rijden, da's een kwestie van plannen en prioriteiten bla bla bla

sta ik momenteel meer te kijken op de weide naar mijn paard met mijn kindje aan de hand dan dat ik er op zit. Prioriteiten veranderen wel degelijk

ik ben op zondag liever bezig met mij dochtertje dan dat ik om 5u opsta om naar een of andere wedstrijd te rijden

Al geef ik eerlijk toe dat ik hoop dat dat ooit weer verandert

ik mis het rijden, de wedstrijden en alles er om heen echt verschrikkelijk (maar wel minder dan dat ik mijn dochtertje zou missen, mocht ik haar op zondag bij een grootouder achter laten om te gaan rijden

)

Dus ik roep momenteel: géén tweede voor mij (en dan lees ik enkele berichten onder de OP en hoop ik dat mijn gevoel niet meer verandert en ik bij dat ene kindje blijf

)

Maar eerlijk: een kind is héérlijk, ik heb werkelijk nog nooit zo iets zalig en prachtig ervaren in mijn leven. En zou ik het opnieuw doen: meteen!

er bestaat niets zaliger dan die kleine handjes die grijpen naar jou en hoe ze haar lijfje in mijn armen begraaft als ze verdrietig is, of de schattige zoenen die ze geeft...

(maar ik heb het echt niet voor de snottebellen-kinderen van anderen

enkel die van mij is leuk

)

T is anders, je leven verandert, maar echt zo cliché, 't is het mooiste wat ik kon meemaken

Laatst bijgewerkt door SofieHavan op 12-10-15 22:16, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-10-15 22:15

Geplaatst: 12-10-15 22:15

Ik dacht heel lang 'het komt nog wel'. Ik ben nu 35, maar niks biologische klok ofzo. Mijn vriend is een flink stuk ouder en zowel met zijn 1e vrouw als de 2e wilde hij per se geen kinderen. Toen dacht ik 'gelukkig er zijn dus meer mensen die echt bewust géén kinderen willen'. Samen hebben we zeven paarden, drie katten, vijf kippen en een stinkhond, druk zat dus. Bovendien ben ik docent dus kinderen zijn mijn werk niet mijn hobby

Zou niet weten hoe het allemaal met tijd enzo zou moeten. Bovendien als ik gaar uit mijn werk kom heb ik geen zin meer in kinderen, die zie ik de hele dag al.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:20

Geplaatst: 12-10-15 22:20

Lante, ik begrijp nu waar het misgaat.
Ik doelde op je uitspraak die ik dik gedrukt heb gemaakt. Die begreep ik niet.

We staan volledig aan dezelfde kant, ook ben ik het eens met dat het beter is voor de wereld als er eens meer mensen geen kinderen willen. Ikzelf ben 99% zeker dat ik geen kinderen wil (heb alleen wat last van een of andere angst nu werkelijk iedereen om me heen wel kindjes krijgt en mijn vriend wel wil).
De omgeving heeft t er ook moeilijk mee en dat maakt dat ik me soms een melaatse voel.

Je woede naar mij is onterecht maar ik begrijp de verwarring. Sorry dat ik die gezaaid heb, ik wilde je niet kwetsen wat ik blijkbaar wel heb gedaan.

Laatst bijgewerkt door F_Orumster op 12-10-15 22:29, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-10-15 22:25

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 22:25

Op welke berichten reageer jij F_Orumster..?

**Geplaatst**: 12-10-15 22:28

Geplaatst: 12-10-15 22:28

Huppelend DNA.....

hoe zou dat eruit zien?
Ik hoef geen kinderen en vind het raar dat mensen het nodig vinden om te vragen waarom niet, ik vraag toch ook niet aan mensen met kinderen waarom zij ze wel hebben? Ik heb een paar superlieve neefjes, bijna al mn vriendinnen hebben nu kinderen en ik heb er nog steeds geen behoefte aan, prima toch?

**Geplaatst**: 12-10-15 22:29

Geplaatst: 12-10-15 22:29

O sorry, ik reageer op jou ipv phormo. Ik moet op bed geloof ik.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:34

Geplaatst: 12-10-15 22:34

Ik ben niet woedend, wel verbijsterd. Bij woedend post ik deze smiley: -:(-

,

. Ik reageer niet op jou indd, misschien wat ongelukkig gequote, sorry. :(:)

Laatst bijgewerkt door Lante op 12-10-15 22:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-10-15 22:38

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 22:38

Ik begrijp het nu

jouw reactie was ook op phormo. Tjee, ik moet echt op bed.

Ik begrijp dat niks om achter te laten niet. Ten eerste wat zouden we achter moeten laten? Een verhaal? Genen? (Alsof we de mens nog verbeteren dmv e evolutie) Alsof ik iets doe met t 'verhaal' van mijn moeder? Bestaansrecht?

**Geplaatst**: 12-10-15 22:41

Geplaatst: 12-10-15 22:41

Ik wilde altijd kinderen, al van heel jongs af aan.
En toen kreeg ik op m'n 18e te horen dat de kanker waarvoor ik al m'n hele leven onder controle stond erfelijk was. -O-

Toen besloot ik dat er dan geen kinderen kwamen, maar ontmoette ik iemand waarmee ik oud dacht te worden en wakkerde die kinderwens ineens heel hard op. :wow:

Inmiddels ben ik 9 jaar verder, weg bij die persoon, nog steeds kinderloos en zal ze ook niet meer krijgen.
Vaak zat dat er gezegd wordt 'wacht maar, jij gaat nog wel voor de bijl' maar dan zeg ik 'wordt lastig zonder eierstokken :Y)

'.
Ondanks dat ik er soms nog heel verdrietig om kan zijn en het soms heel moeilijk heb met zwangeren en baby's in m'n omgeving heb ik er geen spijt van.

Ik zou een kind een leven vol onzekerheid geven, geen stabiele basis kunnen bieden en dat zijn dingen die ik niet wil.
En als het verdriet en het gemis ff te erg worden?
Dan zijn m'n katten de sjaak. :')

Gelukkig vindt mn m'n kater het helemaaaal niet erg om plat geknuffeld te worden, die houdt wel van lomp.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:44

Geplaatst: 12-10-15 22:44

Mijn man wilde nooit kinderen. Op mijn 30ste kreeg ik, buiten mijn psychische klachten, ook nog eens reuma en nu laatste 3 jaar fibromyalgie erbij. ik heb medicatie voor hartritmestoornis, hoge bloeddruk.. en elke keer als ik een enorme zware reuma inflammatie had, belandde ik in ziekenhuis met een longembolie, blij het na te kunnen vertellen :-(. Oordelen longarts: risico zwangerschap enorm hoog om weer trombose ergens te ontwikkelen ( ze weten niet zeker te zeggen waar trombose was ontstaan want het kwam niet uit de benen).
Dit alles deed mij eigenlijk besluiten geen moeder te worden. Ik kon mij gewoon niet voorstellen iemand van wie ik zielsveel zou houden zo'n hel aan pijn aan te doen als hij/zij reuma zou krijgen.
Daarbij de chronische vermoeidheid, ik kan nét mijn huis beetje aan kant houden, de klussen op het erf, de paarden... en dat laatste lééf ik voor, net als voor mijn honden... dat zou ik nooit voor het financiële plaatje opgeven...
en ja, mijn man wilde en wil natuurlijk wel kinderen toen ik had besloten dat ik ze niet meer wilde.

ik ben nu 41 en ja, mijn 'tijd' is wel beetje op om te twijfelen etc... het blijft moeilijk. Ik heb altijd een kind zoveel willen meegeven en mijn man nu blijkbaar ook... zoveel liefde... maar voor het verdriet ben ik blij wat ik ermee bespaar. Mijn man werkt zoveel, ook buiten zijn normale 40 uur... en ik draai 'voor alles' ( ja het zijn mijn hobby's de dieren, daar heeft hij gelijk in ;-)

maar toch..) alleen op... en dan nog een kind erbij? Dat deed mij de knoop doorhakken... ik heb er de energie niet voor, ik voel mij dan helemaal gebonden, ik kan nu lekker naar buiten mijn dieren doen, bij ze zijn, uitmesten, dat soort dingen.. ik zie en zag mij dat niet doen met een kind op mijn rug of hoe dan ook ;-)

.
Ik denk als je tussen de 20 en 30 bent je meer energie hebt :-)

ook begin 30 ..

Een kind krijgen omdat het van je verwacht wordt of dat het 'hoort'... het zijn de middeleeuwen niet meer ;-)

. ik weet van mijn moeder dat de pastoor vroeger langskwam en het kinderen krijgen nog maar eens ging promoten aan de moedertjes van tig kinderen ;-)

.
kinderen krijgen moet ook een volwaardige, weloverwogen beslissing zijn.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:45

Geplaatst: 12-10-15 22:45

Lijkt m heel naar om dat steeds te moeten uit leggen lor1_1984.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:52

Geplaatst: 12-10-15 22:52

En dan wordt je 'egoïstisch' genoemd. Je erfelijke defecten waar je zelf mee moet leven, wat op zich al heftig genoeg is, wordt vergeleken met 'je kunt ook onder een trein komen'.
Ongelooflijk dat sommige mensen niet begrijpen hoeveel verantwoordelijkheidsgevoel je juist moet hebben om niet voor kinderen te gaan. Het is geen lichtzinnige beslissing over het algemeen.

**Geplaatst**: 12-10-15 22:57

Geplaatst: 12-10-15 22:57

xSogno schreef:
Lijkt m heel naar om dat steeds te moeten uit leggen lor1_1984.

Soms wel ja, maar meestal krijg ik juist heel veel begrip als ik uitleg hoe of wat de exacte redenen zijn.

Lante schreef:
En dan wordt je 'egoïstisch' genoemd. Je erfelijke defecten waar je zelf mee moet leven, wat op zich al heftig genoeg is, wordt vergeleken met 'je kunt ook onder een trein komen'.
Ongelooflijk dat nota bene een moeder niet begrijpt hoeveel verantwoordelijkheidsgevoel je juist moet hebben om niet voor kinderen te gaan.

Ik denk persoonlijk dat het egoïstischer is om ondanks erfelijke aandoeningen die jou en/of jouw kinderen flink benadelen toch gewoon kinderen te 'nemen'.
Dan heb ik het niet over iets relatief onschuldigs maar echt over bijv erfelijke kanker, zware handicaps etc.
Ik ben dan ook van mening dat als er een vermoeden is dat er wat erfelijks speelt, je je zou moeten laten screenen vóórdat je aan kinderen begint.
Bij dieren doen we dat immers ook, waarom dan bij mensen niet?

**Geplaatst**: 12-10-15 23:00

Geplaatst: 12-10-15 23:00

Lante schreef:
En dan wordt je 'egoïstisch' genoemd. Je erfelijke defecten waar je zelf mee moet leven, wat op zich al heftig genoeg is, wordt vergeleken met 'je kunt ook onder een trein komen'.
Ongelooflijk dat sommige mensen niet begrijpen hoeveel verantwoordelijkheidsgevoel je juist moet hebben om niet voor kinderen te gaan. Het is geen lichtzinnige beslissing over het algemeen.

Ben ik volledig met je eens... Ik heb het ook een beetje als 'afscheid' gezien van iets, het is toch iets waar je jaren mee bezig bent zo af en toe. Mijn ouders die het er toch wel moeilijk mee hebben soms maar ook afraden kids te nemen en gewoon 'te genieten'... tja.

Nomineer dit bericht ×