Kwanyin schreef:Ik heb al dit tijd nooit onderhoudsgeld aan mijn ouders moeten betalen. Noch hebben ze mij het huis uit gewild. Ik zou ook niet weten waarom anderen daarover moeten oordelen. Mijn ouders waren gelukkig, want ze hadden gezelschap, geld genoeg om mijn mond ook te voeden en vonden het vooral belangrijk dat ik mijn geld kon sparen voor een eigen eigendom in plaats van het uit principe aan hun te geven terwijl ze het eigenlijk niet nodig hebben.
Ik heb dus mooi kunnen sparen, en ik weet ook perfect hoeveel het kost om zelfstandig te wonen. Als ik ooit in de problemen kom door onvoorziene omstandigheden, zijn mijn ouders er altijd om mij uit de nood te helpen. Ik noem dat gewoon heel veel geluk te hebben. Ik zou niet weten waarom ik op mijn 23ste moederziel alleen op een piepklein studiootje had moeten zitten ervaren hoe het is om tot de laatste euro per maand je geld uit te moeten tellen voor een boterham, alleen omdat buitenstaanders die mij niet eens kennen zouden vinden dat ik tegen dan echt wel het moederlijk nest had moeten verlaten...waarom ik mij ongemakkelijk zou moeten dat ik 26 was en nog 's avonds lekker genoot van een warme maaltijd die mijn moeder had klaargemaakt. Ik heb financieel een zorgeloze jeugd gehad, en ga nu financieel zorgeloos de toekomst in. En als er anderen zijn die op hun 19de juist wel 6 hoog willen zitten omdat ze zoveel meer genieten van hun eigen stek is dat hun goed recht. Als er ouders zijn die vinden dat hun kinderen op hun 18de het huis uit moeten, is dat ook hun goed recht. Maar bij ons thuis moest dat niet, en wij waren allen gelukkig met die regeling, dat is wat echt telt. Al had ik tot mijn 40ste thuis gewoond, als wij daar alleen gelukkig van zijn heeft de buitenwereld daar geen zaken mee.
Wat heb je dit toch prachtig mooi beschreven!!!!
Mijn ouders willen inderdaad ook geen kostgeld vragen. "Waarom zouden we? Spaar dat maar lekker dan heb je er zelf ook iets aan!"