Bokt.nl

**Geplaatst**: 31-08-15 14:58

Geplaatst: 31-08-15 14:58

Musiess schreef:
Als mijn kind mij niet accepteerd als moeder zal het daar zo wel zijn/haar reden voor hebben (terecht of niet) ik kan het moeilijk aan een stoel vastbinden net zo lang tot het mij wel accepteerd.

Dat zeg ik ook niet dat je het moet afdwingen, maar 'het interesseert je geen hol' daar geloof ik dan niet zo in

Je bent ook maar een mens immers, geen robot

En dat is ook goed, is nodig om voort te bestaan als soort.

**Geplaatst**: 31-08-15 15:43

Geplaatst: 31-08-15 15:43

dorientjuh schreef:
Ja, geaccepteerd worden is écht zo belangrijk. Vanuit de evolutie gezien is het een van de eerste levensbehoefte. Net zoals bij paarden. Wordt je niet door de kudde geaccepteerd dan ga je dood, want je staat er alleen voor.

Je gaat hier dan wel uit van een kudde dier en een dier waar op gejaagd wordt. Als je jager bent, en/of geen natuurlijke vijanden hebt ligt het anders.

Een mensenbaby is afhankelijk van een verzorger, maar daar is ook alles mee gezegd. Je kunt prima op een onbewoond eiland overleven in je eentje.

Acceptatie is er in gradaties. Iedereen accepteert in feite andere mensen wel tot op zekere hoogte. Anders bestond er geen openbaar vervoer en waren er geen scholen en banen etc en was iedereen denk ik ook wel een moordenaar. Je hoeft het dus niet over dat soort vanzelfsprekende acceptatie te hebben in deze discussie.

**Geplaatst**: 31-08-15 15:48

Re: Is geaccepteerd worden nou echt zo belangerijk?

Geplaatst: 31-08-15 15:48

Interessant onderwerp... Maar voor mij is het nog een beetje onduidelijk.

Wat is acceptatie dan precies? En in welke context? thuis, bij vrienden? op school of werk? Of zelfs bij wildvreemden?

Wat moet je dan zo aanpassen om wel geaccepteerd te voelen/worden?

**Geplaatst**: 31-08-15 15:52

Geplaatst: 31-08-15 15:52

Waarom is het belangrijk om te geaccepteerd te worden, wat is daar de meerwaarde van tegen over jezelf. Ik denk dat het wel scheelt hoe je in je vel zit, dus dat het voor de 1 belangrijker is dan voor de ander. Het heeft ook met je zelf beeld te maken, als dat goed maak je je er denk ik minder druk om.

**Geplaatst**: 31-08-15 15:55

Geplaatst: 31-08-15 15:55

ik vind dat geaccepteerd worden wel echt belangrijk is, maar voorop moet ook wel staan dat je jezelf kan zijn. Ik doe nu een studie waar ik geaccepteerd wordt om wie ik ben, ik heb enorm veel mensen om me heen waar ik lol mee heb.

Geaccepteerd worden zorgt ervoor dat je je niet alleen voelt, beter ervan in je vel gaat zitten. Vroeger was ik echt vaak chagrijnig maar nu ben ik eigenlijk altijd vrolijk en lach ik enorm veel!

**Geplaatst**: 31-08-15 15:57

Geplaatst: 31-08-15 15:57

Het gevoel van acceptatie en zekerheid in je omgeving is een psychologische behoefte, en staat zelfs best hoog op het lijstje van levensbehoeften:
https://quuuinty.files.wordpress.com/20 ... maslow.jpg

**Geplaatst**: 31-08-15 16:24

Geplaatst: 31-08-15 16:24

Kelly_ann schreef:
Het gevoel van acceptatie en zekerheid in je omgeving is een psychologische behoefte, en staat zelfs best hoog op het lijstje van levensbehoeften:
https://quuuinty.files.wordpress.com/20 ... maslow.jpg

Ten eerste staat het in het midden, ten tweede is het een piepklein onderdeeltje van een proces en tem derde kan "erbij horen" gewoon betekenen "geen uitsluiting" in de zin van discriminatie en bv slachtoffer zijn van asociaal gedrag. Dat heeft te maken met anderen, en niet met gedrag aanpassen zoals in de OP wordt genoemd.

Het is dan ook belangrijk dat er meer definitie komt van wat TS bedoeld, want dat lijkt veel meer te maken te hebben met "eager to please" en dus een "effort" en niet gewoon "groepsvorming".

**Geplaatst**: 31-08-15 16:29

Geplaatst: 31-08-15 16:29

Het boeit mij weinig als mensen nu wel of niet accepteren. Als ze problemen met mij hebben, dan heb ik geen behoefte om met zulke mensen om te gaan.

Ik doe gewoon mijn ding. Vind de mening van mijn ouders tot zekere hoogte belangrijk. Maar het is mijn leven. En ik doe wat ik er mee wil.

**Geplaatst**: 31-08-15 17:00

Geplaatst: 31-08-15 17:00

Als mensen je niet accepteren dan is dat hun probleem niet jou probleem.

**Geplaatst**: 31-08-15 17:02

Geplaatst: 31-08-15 17:02

marleen_usar schreef:
Als mensen je niet accepteren dan is dat hun probleem niet jou probleem.

En als je je dan heel eenzaam gaat voelen? Wiens probleem is het dan, en waar ligt de oplossing?

**Geplaatst**: 31-08-15 17:08

Geplaatst: 31-08-15 17:08

Sonja schreef:
marleen_usar schreef:
Als mensen je niet accepteren dan is dat hun probleem niet jou probleem.

En als je je dan heel eenzaam gaat voelen? Wiens probleem is het dan, en waar ligt de oplossing?

Dan heb je gewoon niet de juiste mensen gevonden.

Ik heb maar een zeer klein vriendengroepje. Waarvan meeste gespreid door Nederland wonen. Maar ik voel mij absoluut niet eenzaam.

Maar nu ben ik ook een persoon die graag alleen is. Vermaak mij prima met de honden.

Ken wel veel mensen. Maar geen behoefte aan contact met ze.

**Geplaatst**: 31-08-15 17:28

Re: Is geaccepteerd worden nou echt zo belangerijk?

Geplaatst: 31-08-15 17:28

Als je op je tenen moet lopen dan word je dús niet geaccepteerd.

Deels kunnen aanpassen aan de norm is belangrijk. Uit evolutionair oogpunt. We zijn nu eenmaal groepsdieren.

Maar daarnaast denk ik dat hem dat voornamelijk zou moeten zitten in trouw zijn en vriendelijk zijn naar elkaar toe. In de puberteit is dat 'gewoon een beetje ingewikkeld'.

**Geplaatst**: 31-08-15 17:32

Geplaatst: 31-08-15 17:32

Mijn eigen inschatting is dat de meeste mensen in bepaalde mate wel acceptatie wensen.

De één wil acceptatie van de hele kennissenkring, de ander heeft genoeg aan acceptatie door enkele goede vrienden of een partner. Hoe ver die acceptatie reikt, lijkt me afhankelijk van je eigen behoefte en dus wisselend per persoon.

Over wat voor acceptatie gaat het eigenlijk? In de brede zin van het woord? Want de afbakening ervan heeft, naar mijn idee, ook invloed.

Om maar een voorbeeld uit mijn omgeving te noemen ter illustratie: goede vrienden van mij zijn homoseksueel (en wonen al jaren samen). Één is vrij alternatief gekleed. Het kan hem niet schelen wat mensen vinden van zijn kledingstijl, maar dat zijn familie zijn relatie niet accepteert doet hem wel heel veel pijn.

Dus wat is acceptatie, waar gaat het over en van wie wens je acceptatie? Ik denk dat daar niet één lijn in te trekken is.

**Geplaatst**: 31-08-15 18:38

Geplaatst: 31-08-15 18:38

Ik denk niet dat acceptatie heeft te maken met eenzaamheid, er zijn altijd wel mensen die je wel accepteren. Je zelf aanpassen aan anderen wordt je ook niet echt vrolijk van.

**Geplaatst**: 31-08-15 18:42

Geplaatst: 31-08-15 18:42

Ik wel

ik vind het geen probleem om wat aan de passen, zolang mijn eigen normen en waarden niet in het gedrang komen. Op zondag gebruiken wij geen machines op het land, omdat de buren hun zondagse rust enorm waarderen. Daar houd ik met liefde rekening mee

Als ik naar een land ga waar blote schouders niet worden gewaardeerd, pas ik mij met gemak aan. Ik hoef niet zo nodig altijd maar mijn eigen weg te gaan ten koste van alles, voel mij ook prettig door rekening te houden met anderen en mij wat aan te passen indien nodig.

**Geplaatst**: 31-08-15 18:51

Geplaatst: 31-08-15 18:51

Lusitana schreef:
Ten eerste staat het in het midden, ten tweede is het een piepklein onderdeeltje van een proces en tem derde kan "erbij horen" gewoon betekenen "geen uitsluiting" ".

Ik wilde graag laten zien hoe 'belangrijk' sociale acceptatie wordt gezien in de wetenschap. En dat vond ik best hoog....

Maar TS, kan jij ons wat beter aangegeven wat je bedoelt?

**Geplaatst**: 31-08-15 18:53

Geplaatst: 31-08-15 18:53

Wees altijd eerlijk, ben jezelf, dan ben je eerlijk. De meeste mensen zoeken naar de eerlijkheid in de mens.

Als je je anders gedraagt om geaccepteerd te worden, ben je niet eerlijk.

Een vriend accepteert jou zoals je bent, accepteert deze dat niet dan moet je je vraagtekens plaatsen bij de vriendschap.

**Geplaatst**: 31-08-15 18:54

Geplaatst: 31-08-15 18:54

Ik accepteer iedereen zolang ze mij accepteren. heel simpel.
En aangezien ik me gothic\alternatief kleed lopen veel mensen met een boog om me heen. AKn me niks schelen. Ik weet wie mijn vrienden zijn en die nemen me zoals ik ben

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-08-15 19:27

Geplaatst door de TopicStarter : 31-08-15 19:27

Oke ik bedoel het echt door je naaste.
Ik heb heel mijn leven aangepast om geaccepteerd te worden,om er maar bij te horen,om niet eenzaam te zijn.

Maar daar werd/word ik niet gelukkig van.
Nu is het zo dat ik veranderd ben ten goede voor mij,maar ten nadeel voor hun

En nu val ik buiten de boot van hun leefwijze/geloof omdat ik nu het lef heb om mezelf te zijn.

Dus mn echte ik word niet geaccepteerd
En ik heb besloten om now way meer naar hun idee van perfect te gaan leven

Dus accepteert bijna niemand mij
Maar is dat mijn probleem?
Nope zeg ik dan
There loss

**Geplaatst**: 01-09-15 09:54

Re: Is geaccepteerd worden nou echt zo belangerijk?

Geplaatst: 01-09-15 09:54

Ts, er zullen vast mensen zijn die je accepteren, alleen op het moment dat je zelf verandert, is het vaak even zoeken naar de goede groep.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-09-15 16:12

Re: Is geaccepteerd worden nou echt zo belangerijk?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-09-15 16:12

Van mij hoeft het niet,ik ga er ook niet naar,opzoek

**Geplaatst**: 01-09-15 16:18

Re: Is geaccepteerd worden nou echt zo belangerijk?

Geplaatst: 01-09-15 16:18

Wel knap hoor, dat je zonder steun van naasten overeind blijft. Meestal heb je toch een paar mensen om je heen die om je geven, je accepteren, van je houden etc.

Het is fijn om iemand te hebben om eens wat mee te praten, je hart te luchten, een knuffel te krijgen. Dat zijn vaak de mensen die je accepteren toch?

Of moet ik het anders zien?

**Geplaatst**: 01-09-15 16:24

Geplaatst: 01-09-15 16:24

Ik heb zelf autisme, en ben daarom in andermans ogen 'raar'. Ik kan me niet aanpassen, en ik wil me niet aanpassen. Ik ga me niet volsmeren met make-up, ga niet de duurste kleren kopen, loop niet achter hun aan ect. Ik ben tevreden met hoe ik ben, en daar moet een ander maar mee leren leven. Klaar.

Ik heb dan ook maar 1 vriendin. Ik hoef ook geen 20 vriendinnen die alleen maar vrienden met elkaar willen zijn omdat ze er dan zogenaamd bij horen.

Laatst bijgewerkt door KittyDylan op 01-09-15 16:25, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-09-15 16:25

Geplaatst: 01-09-15 16:25

Leuk onderwerp.
Ik heb het nog steeds heel erg, geaccepteerd willen worden in de vorm van dat iedereen mij maar aardig moet vinden. Heeft vaak genoeg geresuleerd in het feit dat ik gebruikt werd door anderen om hun doel te bereiken en ik vervolgens als oud vuil aan de kant gezet werd. Wat weer resuleerde in janken en slapeloze nachten omdat ik dan niet kan begrijpen wat ik fout gedaan heb.

Het lukt me niet om me anders op te stellen, ik blijf te veel vertrouwen houden in de mensheid en ik blijf constant mijn hulp aanbieden, ook al moet ik mezelf daarvoor wegcijferen.

Ik kom nu wel steeds meer op het punt dat ik wat selectiever word met de mensen om me heen, je mag me of je mag me niet. Maar ik betrap mezelf er toch weer op dat ik veel te snel vergeef.

Zal ook wel een karaktertrek zijn denk ik. Lief zijn.

**Geplaatst**: 01-09-15 16:25

Geplaatst: 01-09-15 16:25

Ik las in die context pas een leuk onderschrift van een bokker: I used to walk into a room full of people and wonder if they liked me, but now I look and wonder if I like them.

Zou acceptatie door anderen vaak ook niet een beetje te maken hebben met zelf-acceptatie?

Verder ben ik het eens met de theorie dat het een natuurlijke drang is. De mens is een 'groepsdier' en ook al hebben we elkaar niet perse nodig om te overleven, door niemand geaccepteerd worden zal in de meeste gevallen leiden tot het gevoel van exclusie en waarschijnlijk zullen daar over het algemeen depressies op volgen. Maar ik ben geen psycholoog, dus dit is niet helemaal mijn vakgebied

Nomineer dit bericht ×