Kinke schreef:Als je vriend zich onder druk laat zetten zitten jullie dus niet op 1 lijn.
Idd. Hij is het wellicht eens met je maar hij laat niet niet duidelijk genoeg merken aan zijn moeder/ouders.
Ik snap het wel hoor, mannen en hun moeders is ook nogal een dingetje. Maar toch, ik weet zeker dat als hij laat zien, horen, merken dat hij dit gedrag van zijn moeder niet accepteert en volledig achter jou staat (en dat dus uitstraalt), het al een stuk beter wordt.
Zijn moeder doet dit alleen maar omdat ze het kan.
Jij kan wel met haar in gesprek gaan en je genzen aangeven maar dat zal ze niet accepteren. Dan heb jij het gedaan.
Laat je vriend merken dat je heel goed begrijpt dat het voor hem heel moeilijk is om tegen zijn moeder in te gaan, zijn grenzen aan te geven en voor zichzelf en jou op te komen. Steun hem hierin. Maar laat ook duidelijk merken dat dit nodig is. Voor jou. Maar dus ook voor hem, zijn relatie en jullie kind straks. Geloof me, als de baby er is wordt dit alleen maar erger.
Hij moet echt duidelijk zijn tegen zijn moeder. Zeggen waar het op staat. Hoeft niet kwetsend, maar wel helder. Ze moet weten waar ze aan toe is. Met duidelijke grenzen. Niet lafjes, half of 'het valt wel mee' en vanuit zichzelf, niet in jouw schoot schuiven.
Punt.
