Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-07-15 12:33

Geplaatst: 23-07-15 12:33

Ik krijg er al de kriebels van als ik het lees, ik snap dat het je irriteert. Wat een mentaliteit heeft je broer zeg...
Ik denk dat je vader hier echt iets mee moet doen, dit is niet jouw taak. Ik zou je gevoel met je vader bespreken en even horen hoe hij er over denkt. En ik zou sowieso zijn was etc niet meer doen. Hij steekt zelf zn handen maar eens uit de mouwen.

**Geplaatst**: 23-07-15 12:34

Geplaatst: 23-07-15 12:34

Heb jij (of je vader) weleens gevraagd aan je broer hoe hij zich ėcht voelt? Vraag je je dat ueberhaupt weleens af? Ik denk dat hier meer aan de hand is. Tuurlijk ben je vooral boos over het feit dat jij alles doet en hij geen poot uitsteekt. Dat is ook echt vervelend en daar zal iets in moeten veranderen. Maar neem dat niet als uitgangspunt bij ieder gesprek, kijk eerst eens of je door zijn schild heen kunt prikken. Lok hem uit zijn tent om hem te laten vertellen wat hem dwarszit, waarom het niet lukt om zijn leven op de rit te krijgen. Dat zal niet gemakkelijk zijn maar als je hem laat merken dat je echt wel oor en oog hebt voor zijn problemen, heb je een kans. Dan kun je hem ook duidelijk proberen te maken dat hij zich beter over zichzelf gaat voelen als hij zijn bijdrage levert aan het huishouden, ook al heeft hij daar in eerste instantie geen zin in. Jammer dan, dan maar met tegenzin.
Blijkt uit het gesprek dat hij echt heel erg met zichzelf overhoop ligt, dan zou je kunnen aanbieden om hem te helpen zoeken naar een goede coach/therapeut. Ook weer onder voorwaarde dat hij helpt met het huishouden. Opleiding, werk en toekomst zijn dan stap twee, daar moet ie dan met professionele hulp grip op krijgen.
Mochten jij en je vader nu echt niet tot hem door kunnen dringen, dan zouden jullie samen moeten afspreken om je broer een ultimatum te stellen: of je komt in actie en zoekt hulp, of je gaat het huis uit. Hard, maar dat kan wel werken als een wake up call...

**Geplaatst**: 23-07-15 12:41

Geplaatst: 23-07-15 12:41

Herkenbaar verhaal. Mijn broer hielp dan gelukkig wel mee in de huishouding, maar zat ook altijd de hele dag achter de computer te gamen. Kon geen studie afmaken en geen baantje langer dan 3 maanden volhouden. Mijn moeder heeft echt van alles geprobeerd, geholpen, boos geworden, hem het huis uit geschopt, alles voor hem geregeld, maar niets mocht baten.

Vorig jaar was echt de druppel nadat hij weer een maand of 3 thuis zat. Toen hebben we voorgesteld dat hij een jaartje naar het buitenland moest, om zijn eigen pad te volgen en op eigen benen te leren staan. Vier weken later zat hij Down Under en daar zit hij nu nog steeds. Ik ben vorige maand bij hem langs geweest en ik heb ondertussen echt een andere broer. Hij zat gewoon helemaal vast in zijn leventje, en zoiets radicaals heeft hem ontzettend veel goeds gedaan.

**Geplaatst**: 23-07-15 12:47

Re: Hoe gaan jullie om.. met een volwassen broer die niets doet?

Geplaatst: 23-07-15 12:47

ik zou zeggen praat met je vader of desnoods met je oudere broer ..
poe wat heb ik het met jou te doen..
ik heb ook hele lieve ouders maar hun kunnen ook behoorlijk strenger zijn

ik wil je wel even een dikke knuffel geven en hopen dat alles goed komt !! :(:)

**Geplaatst**: 23-07-15 12:58

Geplaatst: 23-07-15 12:58

Heel lief hoor, dat jij zo voor hem zorgt en je zodra je je ergens aan stoort gaat schoonmaken/opruimen. Maar ik denk niet dat je hem daarmee helpt.

Ik kan niet inschatten of de situatie echt hetzelfde is, maar ik denk dat mijn moeder ook een tijd zo tegen mij aangekeken heeft. Ik vond alles lastig, deed niks in het huishouden. Of ik ook echt zo'n zeikerd was (sorry voor het woord, maar wel op z'n plaats denk ik) durf ik in twijfel te trekken, maar ik zag het dan dus ook van de andere kant.

Wat voor mij heel lastig was, was het doen van klusjes. Ik kan me soms erg moeilijk tot dingen zetten, in mijn geval heeft dat te maken met angst. Ik ben dan bang het (weer) niet goed te doen en op mijn kop te krijgen. Tegen de tijd dat ik het eindelijk voor elkaar had om iets te kunnen doen, had mijn ma het al gedaan en had ik dus ook een sneer te pakken dat ik alweer mijn klusje niet had gedaan.
Als ik die angst voel, sla ik dicht. Mijn manier om dan bij de werkelijkheid te blijven is tv kijken, obsessief facebooken of spelletjes spelen. Ja, komt heel ongeintresseerd en heel negatief over, maar dat is de manier dat ik nog iets contact houd met de wereld om mij heen en langzaam weer uit die staat van op slot zitten kom.

Wat mij had kunnen helpen was het laten liggen van mijn klusjes. Misschien moet jij dan even de klusjes uitzoeken waar je tegen kunt dat ze wat later gedaan kunnen worden. De wc op tijd poetsen is misschien niet zo'n goed idee. De was afhalen daarintegen, ach, who cares als de was een uurtje/3uurtjes/een dagje langer hangt? Droog is het toch wel.
Als je je broer de tijd geeft om zijn klusje te doen, dan kun je hem ook een complimentje geven dat hij het een keer wél heeft gedaan. Dan hoeft hij niet weer een sneer van jou te krijgen dat het niet goed is. Met die positieve ervaring heb je kans dat hij vaker en sneller klusjes gaat uitvoeren.

Verder is misschien praten met een hulpverlener goed voor hem, maar zoals al eerder werd gezegd, je kunt hem niet dwingen.
Je vader erin betrekken is ook heel belangrijk, jij bent niet de verzorger van het gezin, dat is hij. Hij hoort dus ook te zien dat jij ook kapot bent aan het einde van de week en hij moet proberen te zorgen dat er voor jou ook momentjes zijn dat je even kunt bijkomen. Aan jou is het dan ook om aan te geven dat je moe bent. Zolang jij alle klusjes doet denk hij misschien wel dat het wel goed gaat met je?

Btw: ookal heb ik aan de andere kant van zo'n soort situatie gezeten, ik begrijp je gedrag heel goed. Ik snap dat je boos bent, en ik wil ook absoluut niet beweren dat dat onterecht is. Dat je je soms niet kan inhouden, heel logisch. Wil je alleen wel laten weten dat die boosheid jou en je broer misschien niet verder helpt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-07-15 13:11

Geplaatst door de TopicStarter : 23-07-15 13:11

Nog even: toen ik in november mijn bovenarm brak en alleen een sling had en de eerste 2 weken verging van de pijn vastgekluisterd was op bed (rest van lichaam deed aan 't begin ook zeer van de val), heeft mijn broer heel lief iedere ochtend mijn ontbijt op bed gebracht en kreeg ik altijd wat drinken aangeboden als hij toch naar beneden ging. Ik heb hem hier ook iedere dag voor bedankt en dankbaar ben ik nog steeds. Dus het kan wél en het is ook niet dat ik niet dankbaar kan zijn en ook kan tonen wanneer hij iets voor mij of in het huis doet.

Ik heb ook regelmatig gevraagd of het goed met hem ging, omdat het mij opvalt dat 'ie dus nooit iets leuks gaat doen en alleen maar op zijn kamer zit. Maar ik krijg constant hetzelfde antwoord, dat het allemaal wel goed gaat en dat 'ie niet wilt praten. Dus dan houdt het voor mij ook een beetje op, ik kan hem inderdaad niet dwingen en psycholoog spelen lukt mij ook niet.

Daarnaast heb ik ook periodes gehad dat ik zijn zooi inderdaad liet liggen; maar dan deed mijn vader dat weer. Dat schoot dus ook niet op.

En om nou de wc's niet te doen, geen stofzuiger te pakken.. ik moet er ook in leven en ik krijg ook wel is visite. Dus dat blijf ik toch bijhouden

Met mijn vader heb ik 't er al regelmatig over gehad, maar ik krijg gewoon de indruk dat hij medelijden heeft dat mijn broer geen vrienden heeft en het daarom allemaal maar laat zitten.

**Geplaatst**: 23-07-15 13:22

Geplaatst: 23-07-15 13:22

LLennox schreef:
Herkenbaar verhaal. Mijn broer hielp dan gelukkig wel mee in de huishouding, maar zat ook altijd de hele dag achter de computer te gamen. Kon geen studie afmaken en geen baantje langer dan 3 maanden volhouden. Mijn moeder heeft echt van alles geprobeerd, geholpen, boos geworden, hem het huis uit geschopt, alles voor hem geregeld, maar niets mocht baten.

Vorig jaar was echt de druppel nadat hij weer een maand of 3 thuis zat. Toen hebben we voorgesteld dat hij een jaartje naar het buitenland moest, om zijn eigen pad te volgen en op eigen benen te leren staan. Vier weken later zat hij Down Under en daar zit hij nu nog steeds. Ik ben vorige maand bij hem langs geweest en ik heb ondertussen echt een andere broer. Hij zat gewoon helemaal vast in zijn leventje, en zoiets radicaals heeft hem ontzettend veel goeds gedaan.

Zoiets als dat ( lange tijd naar buitenland gaan in je eentje) veranderd inderdaad hoe je naar de wereld keek als je altijd veilig thuis hebt gewoont en geen reet hebt uitgevoerd. Ik zat een beetje in die situatie, afgestudeerd en kon geen werk vinden. Uiteindelijk na een jaar 3 maanden Amerika gedaan en dan krijg je er gewoon veel meer zin in!

**Geplaatst**: 23-07-15 13:24

Geplaatst: 23-07-15 13:24

X

Laatst bijgewerkt door 44Myrthe44 op 04-11-25 00:22, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 23-07-15 13:32

Re: Hoe gaan jullie om.. met een volwassen broer die niets doet?

Geplaatst: 23-07-15 13:32

Het is niet de schuld van... Het is het gevolg van de dynamiek in het gezin. Ieder gezinslid draagt daar zijn/haar bijdrage aan bij.
Broer trekt zicht terug, pa heeft het druk en onderneemt weinig actie en zuslief is de bemiddelaar in het geheel. Alle drie houden elkaar in stand.
Het lijkt mij handig om eea aan te geven bij pa, zodat die actie kan ondernemen. En anders is het inderdaad voor Cynn een taak om er mee om te gaan totdat ze het huis uit kan.

**Geplaatst**: 23-07-15 14:45

Re: Hoe gaan jullie om.. met een volwassen broer die niets doet?

Geplaatst: 23-07-15 14:45

Ik heb wel zo'n vriendje gehad waar ik mee samenwoonde.
Die vertrok 's morgens naar zijn werk als informaticus en kwam dan 's avonds thuis om daar verder achter zijn pc te kruipen, maar iets in het huishouden doen, nee hoor.
Ik ben op een gegeven moment gestopt met zijn kleren te wassen en de afwas elke keer zelf en alleen te doen, maar dat gaat gewoon niet. Zijn was wel, dat is geen problem, maar je kan de afwas toch geen 3 weken laten staan? Lastig hoor, want ik heb zelf geprobeerd om enkel af te wassen wat ik nodig had, maar dat werkt gewoon niet.

Mijn oplossing toen is geweest om eruit te trekken.

En jammer genoeg is dat voor jou net onhaalbaar.
Voor de rest kan ik je dus ook niet helpen, maar ik hoop dat je snel tot je broer kan doordringen, of toch tot je vader, dat hij je kan steunen, want dit is echt niet fijn voor je...

**Geplaatst**: 23-07-15 14:52

Geplaatst: 23-07-15 14:52

TS, je bent aan het moederen.
En dat doe je zelf.
Je broer gaat niet veranderen, je vader ook niet, die zit er ook niet mee dat je broer zo is, anders had hij het probleem wel aangepakt.
Dus het is aan jou om er anders mee om te gaan.
Kan je dat niet, zul je op jezelf moeten gaan wonen. Wat ook geen vreemd idee is op jou leeftijd.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:00

Geplaatst: 23-07-15 15:00

Ik zit in een zelfde situatie..
Ik heb 2 stiefbroers. We hebben 2 honden. Ik laat 1 x per dag de honden uit, help mee met afwassen en hou mijn kamer schoon en netjes. Nou hun zijn 14 en 16 en als mijn stiefmoeder en mijn vader niet zo van die schoonmaak buien hadden was het thuis smerig. Ik help wel mee in het huishouden. Maar als de hond uitgelaten moet worden willen ze het niet en zeuren ze maar. Een schema werkt al niet. Teminste bij ons niet. Ze houden zich er al niet aan.

Ik zou eens goed met je vader en broer gaan praten. Succes!

**Geplaatst**: 23-07-15 15:01

Geplaatst: 23-07-15 15:01

BarbaLala schreef:
TS, je bent aan het moederen.
En dat doe je zelf.
Je broer gaat niet veranderen, je vader ook niet, die zit er ook niet mee dat je broer zo is, anders had hij het probleem wel aangepakt.
Dus het is aan jou om er anders mee om te gaan.
Kan je dat niet, zul je op jezelf moeten gaan wonen. Wat ook geen vreemd idee is op jou leeftijd.

Op jezelf gaan wonen als je geen (bij)baan hebt?? Lijkt me inderdaad een slim plan..

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 23-07-15 15:01, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 23-07-15 15:01

Geplaatst: 23-07-15 15:01

Ilja000 schreef:
Het is niet de schuld van... Het is het gevolg van de dynamiek in het gezin. Ieder gezinslid draagt daar zijn/haar bijdrage aan bij.
Broer trekt zicht terug, pa heeft het druk en onderneemt weinig actie en zuslief is de bemiddelaar in het geheel. Alle drie houden elkaar in stand.
Het lijkt mij handig om eea aan te geven bij pa, zodat die actie kan ondernemen. En anders is het inderdaad voor Cynn een taak om er mee om te gaan totdat ze het huis uit kan.

Helemaal mee eens. Dit moeten jullie ook samen oplossen en ook je vader heeft hier een grote rol in. Jij kan dit onmogelijk in je eentje doen. Ik zou dus eerst met vader om tafel gaan en hem vragen of hij het ziet zitten hiermee echt aan de slag te gaan, eventueel onder begeleiding van maatschappelijk werker/psycholoog. Het zou zo maar eens kunnen zijn dat hij daar totaal geen energie voor heeft. Als dat zo is dan ga je simpelweg geen stap verder komen. En kan je je energie beter steken in dealen tot je weg kan.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:02

Geplaatst: 23-07-15 15:02

[***] schreef:
BarbaLala schreef:
TS, je bent aan het moederen.
En dat doe je zelf.
Je broer gaat niet veranderen, je vader ook niet, die zit er ook niet mee dat je broer zo is, anders had hij het probleem wel aangepakt.
Dus het is aan jou om er anders mee om te gaan.
Kan je dat niet, zul je op jezelf moeten gaan wonen. Wat ook geen vreemd idee is op jou leeftijd.

Op jezelf gaan wonen als je geen (bij)baan hebt?? Lijkt me inderdaad een slim plan..

Dan moet ze zorgen dat ze die wel krijgt.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:04

Geplaatst: 23-07-15 15:04

Heb je de op gelezen BarbaLala? Die optie heeft de TS nu eenmaal niet Omdat ze nog bezig is met haar studie en veel uren maakt op haar stage.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:05

Geplaatst: 23-07-15 15:05

BarbaLala schreef:
Dan moet ze zorgen dat ze die wel krijgt.

Ja, als ze al zo'n 40 uur stage loopt per week, dat is echt goed te doen

**Geplaatst**: 23-07-15 15:09

Geplaatst: 23-07-15 15:09

Ja ik heb de OP gelezen, maar ik had onder soortgelijke omstandigheden ook gewoon een bijbaantje om m'n leven te kunnen bekostigen. Sterker nog, ik werk al sinds m'n 16e voor m'n eigen geld.
Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar het kan wel.
Waar een wil is, is een weg.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:13

Geplaatst: 23-07-15 15:13

hetzelfde als in een studentenhuis: eigen afgesloten kast met servies, alleen dat afwassen. Alleen je eigen kleren wassen/drogen/strijken (en evt die van je vader). Eigen kamer op orde en in een imaginair schema poetsen. Als er geen bord meer in de kast staat en alle ondergoed is op, gaat hij vanzelf wel iets doen.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:13

Geplaatst: 23-07-15 15:13

Is je broer niet ongelukkig, wellicht depressief?
Ik herken mezelf in jouw broer namelijk

**Geplaatst**: 23-07-15 15:18

Geplaatst: 23-07-15 15:18

BarbaLala schreef:
Ja ik heb de OP gelezen, maar ik had onder soortgelijke omstandigheden ook gewoon een bijbaantje om m'n leven te kunnen bekostigen. Sterker nog, ik werk al sinds m'n 16e voor m'n eigen geld.
Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar het kan wel.
Waar een wil is, is een weg.

Dan nog, een bijbaan is tegenwoordig echt niet meer voldoende om van rond te komen. Ik heb altijd een bijbaan gehad sinds mijn 15e, maar toch was op mezelf gaan echt geen optie op mijn 22e. Daarna nog steeds niet trouwens, dan had ik mezelf echt niet kunnen onderhouden.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:28

Re: Hoe gaan jullie om.. met een volwassen broer die niets doet?

Geplaatst: 23-07-15 15:28

Het is voor haar echt geen optie om naast haar stage nog extra te werken.

Dat houdt ze lichamelijk echt niet vol. Ze is nog aan het revalideren van een val wat een breuk in haar bovenarm heeft opgeleverd. Als ze dat nog erger wil maken moet ze er zeker werk bij zoeken. :roll:

En ze heeft ook nog een paard die aandacht wil.

Het is lekker makkelijk praten 'dan moet je maar op jezelf' maar dat is het ook, makkelijk praten. Realiteit is heel anders.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:32

Re: Hoe gaan jullie om.. met een volwassen broer die niets doet?

Geplaatst: 23-07-15 15:32

Mjaaaaaaa depressief, wie weet wel autistisch of gewoon echt lui en verwend. Wat de reden ook is, zo veranderd er niets en niet TS is de sleutel, maar haar vader en zo lang die niets verlangt veranderd er ook niets en blijft hij hier nog een jaar of 10 zitten.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:33

Geplaatst: 23-07-15 15:33

Is niet makkelijk praten hoor, zoals ik al aan gaf heb ik in hetzelfde pakket gezeten qua studie omstandigheden, en toch woonde ik op m'n 19e zelfstandig.
Maar het is wel keuzes maken en prioriteiten stellen.

**Geplaatst**: 23-07-15 15:35

Re: Hoe gaan jullie om.. met een volwassen broer die niets doet?

Geplaatst: 23-07-15 15:35

Het gaat voor haar echt niet zonder zichzelf in de vernieling te helpen.
En dan nog is het probleem niet opgelost...dan zit haar vader alleen thuis met haar broer en moet hij naast zijn (over)werk het hele huis gaan doen...zie niet dat de broer dan opeens wel iets gaat doen...

Nomineer dit bericht ×