Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-06-15 23:27

Geplaatst: 16-06-15 23:27

Ja ook hier 2x een miskraam gehad. Eerste kwam er van zichzelf af en de 2e operatief verwijderd. Nog geen 2 maanden erna terug zwanger en nu heb ik nog 9 weken te gaan.

Heb heel wat af gejankt maar ik zei zelf liever nu (beide voorgaande zwangerschappen heeft het niet geleefd) dan dat je al over de helft bent. Maar ik heb heel veel stress gehad de eerste weken. Tot ik het begon te voelen. Maar ik blijf duimen dat dit jullie wondertje wordt

**Geplaatst**: 16-06-15 23:35

Geplaatst: 16-06-15 23:35

Fiebie schreef:
Maar toch hoop ik dat als mensen dit lezen, deze opmerkingen (en hopelijk hoeven ze dat helemaal niet te zeggen en mogen ze hen feliciteren met goed nieuws) voortaan achterwege laten... een knuffel, een arm, een sterktewens... er zijn zoveel manieren...

Dit dus. Ik heb verschillende miskramen gehad, de eerste heb ik stil gehouden, alleen mijn toenmalig vriendje en mijn beste vriendin wisten er van. Bij de tweede heb ik ook pas na een paar weken verteld, en ook aan heel weinig mensen. De derde had tot dan toe de meeste impact en er waren meer mensen van op de hoogte, dan krijg je ook wat meer opmerkingen, maar gelukkig geen al te botte. Wel de vraag wanneer we weer gingen proberen en daar weer na of het al gelukt was. Nou nee!! Toen een hele rits van die vroege.... het wilde gewoon niet. En toen ik toen uiteindelijk echt weer zwanger was, heb ik er toch echt wel 2 maanden over gedaan om het te geloven. Ik had allerlei kwaaltjes die je bij een net zwangere kunt hebben en ik had het gewoon niet in de gaten. Twee testen gedaan, niet duidelijk... en toen de derde wél, yippie!!! Maar zelfs toen eigenlijk nog bang dat het weer mis gaat. Dus ik durfde niemand iets te zeggen. (We hebben nu een prachtige dochter van 10 hoor.) Uiteindelijk waren mijn broer, zus en nichtje zo snugger om heel veel 1en en 2en op te tellen en gewoon ronduit te vragen wat er was. En toen was ik bijna 4 maanden, had een buik van 7 maanden, dus kon niet meer ontkennen.
De volgende zwangerschap geen miskraam, maar ook geen kindje. Dit is een ander verhaal.
Toen wel weer een miskraam, met 10 weken en 2 jaar geleden hebben we een zwangerschap moeten afbreken om medische redenen... pfff.

Maar om op de botte opmerkingen terug te komen, ik heb mijn deel gehoord en ik heb daardoor ook mensen uit mijn leven verwijderd. Sommige waren zo *aaarggghhh* dat ik die mensen gewoon nooit meer wil zien.

**Geplaatst**: 17-06-15 08:26

Geplaatst: 17-06-15 08:26

Ik zie een aantal dingen die gezegd worden ook niet als kwetsend bedoeld en moet zeggen dat ik die tegen mezelf ook heb gezegd toen ik eens een miskraam rond de 6 wkn heb gehad...
Natuurlijk is het vreselijk dit mee te maken, maar sommige opmerkingen zijn ook relativerend, voor mij wel in ieder geval.

Ik ben zelf een kindje verloren bij 22 weken zwangerschap. Mensen wisten absoluut niet wat te zeggen en neem ze lompe opmerkingen ook niet kwalijk want jemig, kan zelf ook wel bedenken hoe ontzettend moeilijk het is hierop te reageren.... Erger vond ik dat sommige het dan maar gewoon negeerden terwijl ik er gewoon heel open over was en ben.
Een opmerking moest ik wel heel erg van slikken "en dan was het ook nog een jongen.....".... Alsof een meisje minder erg geweest zou zijn ofzo...Dit vond ik echt heel heel erg om te horen maar toch kon ik het later zien als een domme misplaatste reactie van iemand die geen idee had wat die op dat moment werkelijk zei. Het is hem vergeven.

**Geplaatst**: 17-06-15 08:54

Geplaatst: 17-06-15 08:54

elenaMM77 schreef:
want wat kun je zeggen als familie of vrienden?

Misschien moeten we dat leren... Volgens mij is 'wat ontzettend verdrietig voor jullie, ik leef met je mee' of iets in die richting altijd ok. Meer hoeft niet. Verder is het een kwestie van energie - gewoon rustig blijven en uitstralen dat je het verdriet van de ander serieus neemt en het niet hoeft te veranderen, en dat je om de mensen geeft.

**Geplaatst**: 17-06-15 08:57

Geplaatst: 17-06-15 08:57

Nou ik wil er nog wel eentje aan toevoegen. Mijn vriendin is bevallen van een dood kindje na een paar maanden. Toen ik naar mijn vriendin kwam 1 dag nadat het was gebeurd kwam haar schoonmoeder ook daarheen. Ik was met een opbeur-pakket gekomen van chocolade, ijs, Disney-dvd's en zakdoeken toen zij binnen kwam en de uitspraak deed;
" Zeg, komen jullie nou even van de bank af, met dat sippe gedoe bereik je niets" .Gordijnen open, er moeten boodschappen gedaan worden hoppakee" . Dat (ja serieus, ze zei dat) kind is dood en komt niet terug door zulk gedrag".

Laten we het er maar op houden dat deze schoonmoeder binnen 5 minuten weer buiten stond en wij de hele dag nog, met de gordijnen dicht, Disney dvd's gekeken hebben.

Het is heel moeilijk om je woorden goed te kiezen omdat je niemand wil kwetsen maar toch ook een steun wilt zijn. Maar soms is niets zeggen en er alleen zijn al voldoende

**Geplaatst**: 17-06-15 09:07

Geplaatst: 17-06-15 09:07

Ts vraag uit intresse niet uit kritiek. Wat had je dan wel willen horen?

**Geplaatst**: 17-06-15 09:23

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 17-06-15 09:23

Ik heb 3 miskramen gehad, waarvan de eerste op 11 weken en waar we hem of haar al op de echo hadden gezien.
Moet zeggen dat ik vele van de zogenaamde harde opmerkingen zoals jij dat vind, ik dat niet heb ervaren.
Volgens mij staat iedereen daar anders in.
Ik ben ook serieus blij dat de natuur mijn zwangerschap heeft afgebroken aangezien ik achteraf denk dat het niet 100% gezond was.
En ja, het is een heftige gebeurtenis!

Ik kan ook weinig opmerkingen bedenken die ik liever had willen horen.

**Geplaatst**: 17-06-15 09:23

Geplaatst: 17-06-15 09:23

Als eerste sterkte, het is niet niks om dit mee te maken!

Heb dit bij de '2e' van mijn zus meegemaakt. Ze was net getrouwd en was al mams van een geweldig zoontje. Bij haar 10 weken echo ging ik mee... Nog nooit bij een echo geweest en het geluid van de echo bleef weg. Ik dacht ze zoeken het hartje op en zetten dan het geluid aan... Toen wilde ze een inwendige echo maken en ik snapte er helemaal niets van...

Op dat moment kregen wij te horen dat het hartje niet meer klopte. Mijn zus klapte in elkaar en ik ook half, had me natuurlijk ook verheugd op een mooi kloppend hartje.

Mijn zus 'schaamde' zich en had gehoopt dat ik er niet bij was geweest... Ik was daarentegen blij dat ik erbij was, anders had ze dit nieuws alleen moeten ontvangen.

Ook 'schaamde' ze zich ervoor omdat ze nu weer iedereen moest gaan vertellen dat het mis was gegaan... Waarop ik juist aangaf, dat haar vriendengroep en familie haar nu juist kon steunen. Als niemand iets geweten had, hadden zij en haar man dit grotendeels alleen moeten 'verwerken'.

En ook bij mijn zus kregen we de meest rare dingen te horen.

Nu heb ik nog geen kinderen en ben ik redelijk nuchter, maar ik denk als ik in haar situatie gezeten had toen, dat ik zulke reacties ook niet gewaardeerd zou hebben. Ook al zijn ze aan een kant redelijk waar, je wilt dit echt niet horen op dat moment.

**Geplaatst**: 17-06-15 09:26

Geplaatst: 17-06-15 09:26

.

Laatst bijgewerkt door tyleysmiley op 03-09-24 14:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-06-15 09:28

Geplaatst: 17-06-15 09:28

Jillsil schreef:
Nou ik wil er nog wel eentje aan toevoegen. Mijn vriendin is bevallen van een dood kindje na een paar maanden. Toen ik naar mijn vriendin kwam 1 dag nadat het was gebeurd kwam haar schoonmoeder ook daarheen. Ik was met een opbeur-pakket gekomen van chocolade, ijs, Disney-dvd's en zakdoeken toen zij binnen kwam en de uitspraak deed;
" Zeg, komen jullie nou even van de bank af, met dat sippe gedoe bereik je niets" .Gordijnen open, er moeten boodschappen gedaan worden hoppakee" . Dat (ja serieus, ze zei dat) kind is dood en komt niet terug door zulk gedrag".

Laten we het er maar op houden dat deze schoonmoeder binnen 5 minuten weer buiten stond en wij de hele dag nog, met de gordijnen dicht, Disney dvd's gekeken hebben.

Het is heel moeilijk om je woorden goed te kiezen omdat je niemand wil kwetsen maar toch ook een steun wilt zijn. Maar soms is niets zeggen en er alleen zijn al voldoende

Dat vind ik dan echt wel ver over de top.
De opmerkingen en nog aansturen hoe anderen om moeten gaan met hun grote verlies. Dat kan echt niet.

**Geplaatst**: 17-06-15 09:31

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 17-06-15 09:31

Sterkte Tileysmiley :(:)

Dat is ontzettend verdrietig.

**Geplaatst**: 17-06-15 09:48

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 17-06-15 09:48

Sterkte Tileysmiley

Hier ook 3 miskramen gehad en inmiddels weer zwanger(7weken). Naaste collega's, leidinggevende, mijn ouders en onze buren weten het. Helaas is een gebalanceerde translocatie bij ons wat de miskramen geeft. Of het nu goed zal gaan weten we rond de 9/10 weken. Nog even geduld hier.

Hier een harde uitspraak gehad van mijn schoonvader. Hij gaf aan dat als mijn schoonzusje of ik een miskraam krijgt en de ander ligt op het zelfde moment te bevallen dat hij het dan jammer vind voor degene met de miskraam maar zei gaan mooi een feestje vieren dan!

En inderdaad de opmerkingen, ach het is vast niet goed geweest en beter nu als met 20 weken tja ik kan ze dromen. Ow en wat dacht je van, jij kan tenminste zwanger worden! Reactie; Pardon? Ik weet niet wat ik erger vind niet zwanger blijven of niet zwanger worden, geef me dan toch maar niet zwanger worden!

**Geplaatst**: 17-06-15 09:54

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 17-06-15 09:54

Soms kunnen mensen beter hun ... houden, een arm, een knuffel is dan het enige wat je kunt doen.
Bij mij zei ook eens iemand toen mijn dochter 4 was (en de tweede duurde nog al lang, net als de eerste en daar waren we fanatiek mee bezig) 1 kind is geen kind. GRRRR was echt zo kwaad toen.

**Geplaatst**: 17-06-15 09:57

Geplaatst: 17-06-15 09:57

Tjee, dan denk je dat je het nu wel verwerkt hebt en dan bij het lezen van dit topic...

Ik heb ook een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad die op 8 weken moest worden afgebroken. Het was m'n tweede kindje geworden en ik vraag me af en toe af wat voor een kindje het zou zijn geweest. Onze omgeving en de gynaecoloog waren in elk geval erg meelevend en taktvol, maar ik herinner me dat ik er toch wel een half jaar heel erg verdrietig van ben geweest. En nu dus blijkbaar nog steeds.

Sterkte aan iedereen die het meemaakt of meegemaakt heeft. Het is een stukje van jezelf wat je verliest, en een stukje van je partner. Zoiets is gewoon heel, heel verdrietig.

**Geplaatst**: 17-06-15 09:58

Geplaatst: 17-06-15 09:58

mijn eigen oma... die dus voor het eerst overgroot moeder zou worden zei:

oma: '' gelukkig maar"
vader: " Hoezo gelukkig?!"
oma: "ja, ze heeft het nu zo druk met studeren" (ik ben 27)
vader: " Dat is geen reden om 'gelukkig maar' te zeggen als ze net verteld dat ze een miskraam heeft gehad'
oma: "nou, het lijkt me nu gewoon niet zo handig"

En nu.. zijn we bijna 1,5 jaar verder en nog steeds niet gelukt

**Geplaatst**: 17-06-15 10:16

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 17-06-15 10:16

Hier 3 miskramen voordat onze zoon kwam. 1e en 3e waren spontaan, bij de 2e bleek op de echo met 12 weken dat het hartje niet meer klopte. Met de gynaecoloog afgesproken dat we een week zouden afwachten of de vrucht alsnog zou worden afgedreven door mijn lichaam, anders curretage (dat werd het ook, ruim een week na de echo).

We kwamen thuis en manlief belde zijn moeder om haar te informeren. Net terug van de echo en dus nog met dood kindje in mijn buik, zegt m'n schoonloeder: "Nou, dan moet ze maar héél snel weer zwanger worden, anders ben ik straks de enige in mijn vriendenkring die geen oma is".

Voor de rest viel het reuze mee met wat er gezegd werd. Ook wel standaard opmerkingen als beter nu dan later in de zwangerschap of dat er dan vast wat mis was (dat geloof ik ook wel graag), maar aan de personen duidelijk merkbaar troostend bedoeld en met liefde gezegd.

**Geplaatst**: 17-06-15 10:54

Geplaatst: 17-06-15 10:54

sneeuwpop schreef:
Jillsil schreef:
Nou ik wil er nog wel eentje aan toevoegen. Mijn vriendin is bevallen van een dood kindje na een paar maanden. Toen ik naar mijn vriendin kwam 1 dag nadat het was gebeurd kwam haar schoonmoeder ook daarheen. Ik was met een opbeur-pakket gekomen van chocolade, ijs, Disney-dvd's en zakdoeken toen zij binnen kwam en de uitspraak deed;
" Zeg, komen jullie nou even van de bank af, met dat sippe gedoe bereik je niets" .Gordijnen open, er moeten boodschappen gedaan worden hoppakee" . Dat (ja serieus, ze zei dat) kind is dood en komt niet terug door zulk gedrag".

Laten we het er maar op houden dat deze schoonmoeder binnen 5 minuten weer buiten stond en wij de hele dag nog, met de gordijnen dicht, Disney dvd's gekeken hebben.

Het is heel moeilijk om je woorden goed te kiezen omdat je niemand wil kwetsen maar toch ook een steun wilt zijn. Maar soms is niets zeggen en er alleen zijn al voldoende

Dat vind ik dan echt wel ver over de top.
De opmerkingen en nog aansturen hoe anderen om moeten gaan met hun grote verlies. Dat kan echt niet.

En dan heb ik er nog niet eens bij vertelt dat ze ook nog even de vergelijking maakte met een koe, die ook gewoon doorloopt als het zijn kalf verloren heeft 8)7

**Geplaatst**: 17-06-15 10:56

Re: De meest 'briljante' dooddoeners bij een miskraam

Geplaatst: 17-06-15 10:56

My god, is ze wel van het menselijk ras???

**Geplaatst**: 17-06-15 11:04

Geplaatst: 17-06-15 11:04

De ergste vond ik van een mannelijke verpleegkundige "wees blij dat het nu gebeurt, als het nog iets langer had gezeten, had je moeten bevallen". Bij de andere miskramen kreeg ik vaak te horen "ach meid, je bent nog jong" en "de natuur heeft z'n werk gedaan, kennelijk was het niet goed". Jammer dat mensen nog steeds dit soort opmerkingen maken.

**Geplaatst**: 17-06-15 11:05

Geplaatst: 17-06-15 11:05

Tja... laten we het erop houden dat het nogal een harde, dominante vrouw is. Aan al dat (en ik quote) gesnotter heb je niks, tegenwoordig moet je overal over praten en dagen thuis zitten. Vroeger moest je ook gewoon doorgaan.

**Geplaatst**: 17-06-15 11:10

Geplaatst: 17-06-15 11:10

Heel herkenbaar .

Een vreselijke periode, waarbij je door de bloeding ook nog eens constant eraan wordt herinnert.

Ook reacties als och jullie zijn toch nog jong. -O-

Rot op! In die paar weken ben je al bezig met het opbouwen van een nieuw leven wat zo gewenst is, en dat wordt je dan weer afgenomen.

Wij hebben enorm veel gehad aan de steun van onze ouders.
Was blij uiteindelijk dat we het ze vroeg hadden verteld.
Alsof het zo had moeten zijn.

**Geplaatst**: 17-06-15 11:14

Geplaatst: 17-06-15 11:14

Ik ervaar het eigenlijk niet zoals de meeste , ik begrijp wel waarom veel mensen niet goed weten wat ze moeten zeggen . ( er zijn altijd maar een paar mensen die weten hoe je je echt voelt en wat je hebt moeten doorstaan omdat die de meeste ins en outs weten)
En als je al een paar kinderen hebt vind ik persoonlijk dat je best dankbaar mag zijn dat je die hebt, ook al betekend het natuurlijk niet dat je niet verdrietig mag zijn dat je er één verloren hebt want dat je verdriet hebt dat is logisch.

**Geplaatst**: 17-06-15 12:06

Geplaatst: 17-06-15 12:06

Freedom30 schreef:
Soms kunnen mensen beter hun ... houden, een arm, een knuffel is dan het enige wat je kunt doen.
Bij mij zei ook eens iemand toen mijn dochter 4 was (en de tweede duurde nog al lang, net als de eerste en daar waren we fanatiek mee bezig) 1 kind is geen kind. GRRRR was echt zo kwaad toen.

Nou dat is dan lekker!!! Als de zwangerschap waar ik nu in zit goed gaat, heb ik niet de behoefte om weer zwanger te worden. Ik ben dan erg blij dat we 1 kindje hebben. Voor ons hoeft er dan geen 2de te komen na deze ellende.

**Geplaatst**: 17-06-15 18:25

Geplaatst: 17-06-15 18:25

Jennyj01 schreef:
Ts vraag uit intresse niet uit kritiek. Wat had je dan wel willen horen?

Op het moment dat het net gebeurd is zou ik eigenlijk alleen maar troostende lieve woorden willen horen of ervaringen van anderen.

Natuurlijk weet ik ook wel dat het vruchtje niet goed was, dat het vaker gebeurd, dat het gewoon pech is, dat het nog veel verschrikkelijker is als het met 30-weken zwangerschap gebeurd. Maar op dat moment dat het gebeurde was ik compleet kapot, het was net alsof er een stukje van mezelf stierf. Ik was zo intens verdrietig dat ik nergens anders meer aan kon denken en zeker wist dat ik nutteloos was zonder kind en nooit meer lol zou kunnen hebben in mijn leven. Je zit ook nog compleet in de hormonen, dus realistisch denken was er ook niet bepaald bij

**Geplaatst**: 17-06-15 18:31

Geplaatst: 17-06-15 18:31

Of: Het is niet anders.....
Mijn zus gebruikt dat ten pas en ten onpas. :roll:

Verder is ze lief hoor.

Nomineer dit bericht ×