Bokt.nl

**Geplaatst**: 29-04-15 16:41

Geplaatst: 29-04-15 16:41

Dapper dat je dit heb opgeschreven. Misschien vind je het niks, maar ik zou het zo uitdraaien en opsturen aan je vader en moeder. Desnoods laat je je broers en zussen ook mede ondertekenen.
Een ouder kan heus wel eens over de scheef gaan, maar iets eisen niet, vragen hoort dat te zijn. Desnoods als je bang bent (en dat ben je) ga je langs de politie zodat ze weten dat als je belt dat je ouders bij jou op de stoep boos staan te staan. Meis, je heb je eigen leven. Ga daarvoor. Je ouders taak zit erop (hard gezegd) je bent uitgevlogen en heb je eigen gezin. Als hun dat niet willen of kunnen accepteren dan is dat heel jammer. Volgens mij heb je meer dan je best gedaan en is de maat nu vol. Kies voor je eigen gezinnetje.

**Geplaatst**: 29-04-15 16:41

Geplaatst: 29-04-15 16:41

Contact verbreken en indien nodig onder begleiding van een goede psycholoog, al zal een psycholoog in eerste instantie proberen het contact goed te houden en volgens mij heb jij je portie proberen wel gehad!

PS hoe nutteloos ook gevonden, maar als je dit niet meer wilt en klaar ermee bent en je hebt het allemaal al een keer uitgesproken, proberen te bespreken begint het inderdaad met geen contact meer zoeken en heel simpel geen telefoon enz meer beantwoorden. Hoe moeilijk ook, maar soms is dat wel zo simpel. Neemt niet weg dat het pijnlijk is, maar dat is wat anders

Laatst bijgewerkt door Brilletje op 29-04-15 16:44, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-04-15 16:41

Geplaatst: 29-04-15 16:41

Hoe zie jij het zelf voor je? je nieuwe start?

Wellicht scheelt het om dat eens voor jezelf te bedenken. en daar dan met jezelf afspraken over te maken.
B.v. ik ga met mijn ouders een vaste dag in de week of zelfs maand afspreken. Daarbuiten vermijd/verbreek ik alle contact.

Ik begrijp dat je inmiddels je eigen leven, gezin, huis, baan etc. hebt. Dus niet afhankelijk?
Dan mag je best je moed bij elkaar rapen en voor jezelf kiezen.

Op jouw voorwaarden ga je dan het contact aan met je ouders.

Ongetwijfeld klinkt dit leuk maar is het in de praktijk moeilijk, want van je ouders zal je een hoop ellende over je heen krijgen als jij ineens voorwaarden en grenzen stelt. Als je sterk in je schoenen staat en vooral consequent blijft in je eigen afspraken. Dan heb je kans dat de rollen zelfs draaien.

Ken je de Roos van Leary? Dat is een interessante om eens over te lezen als je het hebt over verhoudingen in relaties.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Roos_van_Leary

Je ouders zitten heel erg in 'Tegen/Boven' En waarschijnlijk zit jij daar al te vaak onder en probeer je samen te werken.
Als jij in je gedrag boven gaat zitten, dan zal je eerst een hoop tegenreactie krijgen. Maar waarschijnlijk zullen zij dan ook gaan draaien in de Roos.
Afijn... als je meer wilt weten Google eens, of stuur me een berichtje.

Laatst bijgewerkt door Kelly_ann op 29-04-15 16:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-04-15 16:42

Geplaatst door de TopicStarter : 29-04-15 16:42

Dat wil ik ook niet voor mijn kinderen.
Ik doe netjes wat me opgedragen word voor hen!
Precies Casarell haar laatste zin.
Dat voel ik maar durf ik blijkbaar niet te uiten omdat ik zo bang ben.

Mijn opa's, oma's, tante, mijn broers en zussen durven allemaal niks te zeggen.

Dank jullie wel allemaal!

**Geplaatst**: 29-04-15 16:47

Geplaatst: 29-04-15 16:47

Mijn moeder wilde het ook allemaal niet voor ons. Maar wij hebben het allemaal niet gemist hoor. Hadden al veel langer door het er niet gezellig was. Heb daardoor geleerd dat mensen die moeilijk doen dat lekker alleen moeten doen.

**Geplaatst**: 29-04-15 16:48

Geplaatst: 29-04-15 16:48

Allereerst: heel veel sterkte!

Onthou goed: jij bent verantwoordelijk voor jouw leven en het geluk wat jij hierin vind. Daarnaast ben je verantwoordelijk voor dat van je (nog jonge kinderen) .

Kies dus alsjeblieft voor jezelf en je gezin. Zoek hulp bij een psycholoog die je kan begeleiden. Je zegt zelf al jij bent hier de dupe van, zorg ervoor dat je kids dat niet worden. Zij hoeven niet op te groeien met de normen en waarden van jouw ouders waarbij zij fantastisch zijn en alle andere mensen vergelijkbaar zijn met rotte vis...

Geef je grens aan, wordt deze overschreden dan zeg je gedag en ga weg met de mededeling dat ze contact kunnen opnemen als ze in staat zijn om respectvol met anderen om kunnen gaan. Kunnen ze dat niet? Dan is er geen plaats voor hun in je leven. Bescherm jezelf en je kinderen...

**Geplaatst**: 29-04-15 16:49

Geplaatst: 29-04-15 16:49

TS ik begrijp dat iedereen bang is voor je ouders inclusief jijzelf? en als ik het goed begrijp ook je man?

Maar als alles al zo erg is, wat heb je dan te verliezen? De eerste stap moet jij zetten! En als ze ongewild toch contact opnemen, niet opnemen, opendoen en bij bedreigende situatie politie, vrienden bellen enz. En volhouden! Als je zo bent opgegroeid en het hebt volgehouden, kun je het ook volhouden afscheid te nemen!

**Geplaatst**: 29-04-15 16:52

Re: Helemaal kapot door mijn narcistische ouders..

Geplaatst: 29-04-15 16:52

ts, ik hoop dat je de kracht vindt om hier een punt achter te zetten en te kiezen voor je eigen leven..

Je weet diep van binnen volgens mij wel wat je wil. Volg je hart!! Ik denk dat je man je vast bij zal staan

**Geplaatst**: 29-04-15 16:54

Geplaatst: 29-04-15 16:54

Jeetje wat een heftig verhaal zeg. Ik kan mij in je situatie verplaatsen en kan mij heel goed voorstellen dat je dit niet op eigen kracht kunt oplossen. Het is niet zo simpel als 'je grens aangeven'. Tenminste, mijn ervaring is dat 'men' (jij) dat wel wil maar door de jare lange mishandeling niet kunt.

Zoek alsjeblieft hulp. Niemand verdient de situatie waarin jij zit. Ik wens je veel kracht en wijsheid toe.

**Geplaatst**: 29-04-15 16:57

Geplaatst: 29-04-15 16:57

Zorgenmaker schreef:
Dat wil ik ook niet voor mijn kinderen.
Ik doe netjes wat me opgedragen word voor hen!
Precies Casarell haar laatste zin.
Dat voel ik maar durf ik blijkbaar niet te uiten omdat ik zo bang ben.

Mijn opa's, oma's, tante, mijn broers en zussen durven allemaal niks te zeggen.

Dank jullie wel allemaal!

Precies dat....
Maar JIJ, de sterke jij in jezelf, wil die stap wél gaan zetten... en je zult zien: het lucht op en anderen zullen volgen (en je steunen)... Nu voelt iedereen zich alleen daarin, maar samen ben je sterk en uiteindelijk zullen het je ouders zijn die zich wellicht alleen gaan voelen omdat ze dan mogelijk pas beseffen (áls ze het ooit gaan/willen beseffen) wat het allemaal met jullie gedaan heeft. Ze kunnen zelf misschien niet meer veranderen, maar zullen zelf met hun eigen probleem moeten leren omgaan. Jij (jullie) hoeven niet mee te gaan met HUN probleem... Probeer lief te zijn voor jezelf, door nu eens écht voor jezelf te gaan: zoek hulp, maar bovenal Kies voor Jezelf!
Een raar voorbeeld: als je ziek bent, neemt niemand die ziekte even over om jou te helpen... je zult er zelf van moeten herstellen. Nu kun je die ziekte vervangen voor 'het contact met je ouders' (of vul maar in?). Alleen jij kunt dat doen en je kinderen krijgen het goede voorbeeld mee hoe zij zoiets later zelf op kunnen lossen.

Edit: Zijn het echt je beide ouders of is mogelijk één van hen (je moeder?) ook 'slachtoffer' (en wellicht óók helemaal onder druk gezet en bang....)??

Laatst bijgewerkt door Julu72 op 29-04-15 16:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-04-15 16:58

Geplaatst: 29-04-15 16:58

No_No schreef:
ts, ik hoop dat je de kracht vindt om hier een punt achter te zetten en te kiezen voor je eigen leven..

Je weet diep van binnen volgens mij wel wat je wil. Volg je hart!! Ik denk dat je man je vast bij zal staan

Amen.

Ik denk dat het voor jou het makkelijkst zal zijn om gewoon helemaal het contact te verbreken. Verhuis, vertel niemand die zij kennen het adres, ga zelf bij je broers/zussen langs als je hen wil zien...
Telefonisch contact kan je met de tijd proberen, dan gooi je gewoon af als het mis gaat.
Misschien kan je iedereen die er last van heeft zelfs wel moed geven dat het anders kan.
Niemand heeft het recht om jouw leven ongevraagd te overheersen. Pik dat dan ook niet. Zoek hulp als je de stap niet alleen kan zetten.
Je ouders gaan nooit inzien dat ze dit niet kunnen maken als ze hun spelletje kunnen blijven spelen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-04-15 16:59

Geplaatst door de TopicStarter : 29-04-15 16:59

Ik durf ze wel van een weerwoord te voorzien moest dat nodig zijn maar de razernij die daarna komt daar kan ik niks tegen inbrengen want zo ben ik niet. Moest ik dat wel doen denk ik dat ik beter kan maken dat ik weg kom.

Voor mijn moeder is er een soort van sympathie, zij is gevormd en denk dat ze diep van binnen anders is.
Maar ze is al 35 jaar bij hem en ze lijkt regelmatig gehersenspoeld tot zijn persoonlijke marionet. Denk soms dat ze niet meer beter weet en daardoor ook zo is geworden.

Ze hebben me veel aangedaan en nu nog maar toch wil ik hen geen pijn doen.

Ja iedereen is bang, zelfs hun eigen moeders..
Mijn man is minder onder de indruk en die zegt ook van we gaan gewoon. Hem hebben ze ook een keer een klap gegeven en hij zegt ook als ze jou of iemand van ons gezin nog 1 keer aanraken dan zien ze jullie nooit meer. Hij houd zich nu nog in voor mij denk ik.

**Geplaatst**: 29-04-15 17:01

Geplaatst: 29-04-15 17:01

Zorgenmaker schreef:
Ik durf ze wel van een weerwoord te voorzien moest dat nodig zijn maar de razernij die daarna komt daar kan ik niks tegen inbrengen want zo ben ik niet. Moest ik dat wel doen denk ik dat ik beter kan maken dat ik weg kom.

Voor mijn moeder is er een soort van sympathie, zij is gevormd en denk dat ze diep van binnen anders is.
Maar ze is al 35 jaar bij hem en ze lijkt regelmatig gehersenspoeld tot zijn persoonlijke marionet. Denk soms dat ze niet meer beter weet en daardoor ook zo is geworden.

Ze hebben me veel aangedaan en nu nog maar toch wil ik hen geen pijn doen.

Ja iedereen is bang, zelfs hun eigen moeders..
Mijn man is minder onder de indruk en die zegt ook van we gaan gewoon. Hem hebben ze ook een keer een klap gegeven en hij zegt ook als ze jou of iemand van ons gezin nog 1 keer aanraken dan zien ze jullie nooit meer. Hij houd zich nu nog in voor mij denk ik.

Je hoeft ze ook geen pijn te doen, maar je hoeft vooral JEZELF geen pijn te doen. Zij zijn verantwoordelijk voor HUN leven, jij voor het jouwe (en dat van je kinderen tot ze groot zijn). Wees lief voor jezelf :(:)

**Geplaatst**: 29-04-15 17:01

Geplaatst: 29-04-15 17:01

Nog los van jezelf ben je ook verantwoordelijk voor je kinderen. Is het ok dat zij hieraan worden blootgesteld? Hoe kun je hen beschermen?

**Geplaatst**: 29-04-15 17:02

Geplaatst: 29-04-15 17:02

Hallo Zorgenmaker, Wat jou nu overkomt is heel vervelend en dan druk ik mij heel netjes uit. Jij bent de dupe van de opvoeding van je ouders, laat jouw kinderen hier ook niet de dupe van worden. Zoek professionele hulp, leg uit wat je wilt, en neem onder de professionele begeleiding de juiste stappen voor jou en je gezin. Zoals ik lees durft de hele familie niet de grote stap te nemen en zich te verwijderen van je ouders. Jij zult dus de eerste zijn, je zult stuiten op begrip maar ook op onbegrip (dit uit angst). Blijf bij je eigen beslissing en bewandel je eigen weg samen met je gezin. Deze weg zal lastig zijn maar het zal je heel veel opleveren.
Ik wens je heel veel sterkte :+:

bij dit proces en blijf praten met je man.

**Geplaatst**: 29-04-15 17:03

Geplaatst: 29-04-15 17:03

tja als je er echt vanaf wilt..

dan zit er niets anders op..

ander nummer nemen, ander slot in de deur als ze er een sleutel van hebben.. en gewoon niet opendoen.

of eruit zetten als ze zich niet kunnen gedragen en daar ook heel duidelijk in zijn..

kijk ze verwachten dat jij hen naar de mond praat,
ze verwachten dat jij je laat kleineren..

tijd om het roer om te gooien en er ook heel duidelijk in te zijn, zonder je stem te verheffen..
immers ruzie kun je alleen maken als er ook antwoord komt..

willen ze het huis niet verlaten.. dan zeg je gewoon, je weet waar de koffie staat, zo luister ik niet naar jullie. kinderen oppakken en naar de mac gaan of iets dergelijks.. of nog een stapje verder, aangeven dat je hen het huis uit wil hebben als ze dit gedrag vertonen, en als ze niet vrijwillig gaan, de politie bellen wegens huisvrede breuk..

vriendelijk = welkom.. gezeik = wegwezen..

er meer dan 1x per week heengaan zou ik al helemaal niet meer doen.. geen goede grootouders, geen respect naar de ouders = geen tijd met de kleinkinderen.. je wilt ze daar niet aan blootstellen.

een keer iets doen best.. maar geen grote klussen meer oppakken, tot de door hebben dat je geen gratis huishoudster en klusjesvrouw bent.. net als met naar de mond praten.. doordat je het toegelaten hebt, vinden ze het nu vanzelfsprekend.. tijd om daar de stop uit te trekken.

Onthoud altijd.. je ouders kunnen je alleen in hun narcisme gebruiken als jij dat ook toelaat. Tijd om het roer om te gooien en het gewoon niet meer toe te staan.

hopelijk heb je hier iets aan..

maar wellicht is het ook goed om een assertiviteitscursus te volgen..
of zelfs
'ik, gezond egocentrisme' (je kunt ook gewoon dat boek kopen).

**Geplaatst**: 29-04-15 17:03

Geplaatst: 29-04-15 17:03

Goed dat je hulp zoekt ts.

Waar blijft jouw sterke man in dit verhaal? Hoe ziet hij dit?
In de psychologie zeggen ze, elke keuze heeft gevolgen, hier moet je uit ts, hoe erg ook dat dit je ouders zijn, inmijn ogen vallen zij niet onder ouders maar mishandelaars.
Ik denk dat meerdere stappen, ook naar hulpverleners toe , nodig zijn.
Je bent volwassen en je hebt jouw leven, neem de touwtjes in eigen handen en bescherm jezelf en gezin. Zet anders duidelijke - omgangsregels op papier, geeft kopie aan hun. verbreken ze de regels, stop je met contact, duidelijk vermeld op papier, zie het als bindend contract voor jou en je gezin. Die sterke man ,mag jou ook gaanbeschermen, want zoveel geweld kan niet ts.

**Geplaatst**: 29-04-15 17:04

Geplaatst: 29-04-15 17:04

Wat naar, ik denk dat je het probleem ook niet bij je ouders moet zoeken.
Zij zijn zo, veranderen gaat je niet lukken en moet je ook niet willen want dat is een gebed zonder eind.
Wat je wel kan gaan doen is dat jijzelf hier een weg in gaat vinden om er mee om te gaan.

je hebt aardig wat psychische littekens op gelopen ,daar hoef je je niet voor te schamen maar denk eens na over de volgende quote uit een voor veel meiden bekende serie: It's all about if you wear your scars or your scars wear you.

Ga eens opzoek naar een coach die jou kan helpen bij jou dilemma's en vragen. Een psycholoog bijvoorbeeld, een die ook emdr behandelingen doet.Ik weet niet in welke regio je woont?

Succes

Laatst bijgewerkt door MissBmx op 29-04-15 17:10, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 29-04-15 17:06

Geplaatst: 29-04-15 17:06

Het klinkt alsof je moeder hetzelfde doet als jij: er het beste van maken ipv er iets aan te doen met angst als drijfveer.
Laat het niet zo ver komen dat je gezin kapot gaat door de keuze die je moet maken. Doe er nu zelf iets aan, voor de situatie bij je gezin teveel schade aanricht en gebruik de kracht van je man, die niet twijfelt aan wat hij wil.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 29-04-15 17:11

Geplaatst door de TopicStarter : 29-04-15 17:11

Als ik een vraag niet beantwoord, stel gerust opnieuw. Zie steeds ze dan net te laat of heb er misschien over heen gelezen.

Ik weet diep van binnen dat wegwezen de beste oplossing is.
Baal van mezelf dat ik daar al een tijdje niks mee durf te doen.

Bedankt iedereen

Ik weet wat me te doen staat!

Eerst het boek dat elenaMM77 kopen en lezen. Met mijn man praten en als we er klaar voor zijn dan gaan we denk ik toch het contact verbreken.

Mijn man die wil niks met ze te maken hebben maar houd de schijn op voor mij. Ik was er nog niet klaar voor.
We waren wel dingen aan het regelen om als de hel nog eens los zou breken, gewoon onze biezen te pakken.

Hij is een lieverd en wil alleen maar zijn vrouw geen pijn doen ondanks zijn andere mening.

**Geplaatst**: 29-04-15 17:13

Geplaatst: 29-04-15 17:13

Allereerst, heel erg veel sterkte. :(:)

Dit is niet niks.

Je zegt dat je denkt dat je moeder diep vanbinnen anders is en is gevormd door je vader. Is het een optie om alleen met je moeder om de tafel te gaan? Eventueel met je man erbij?
Misschien is er individueel wel te praten zonder dat de situatie compleet escaleert.

Verder, wat vele voor mij ook hebben aangegeven, jij bent verantwoordelijk voor jouw leven en (nu nog) voor die van je kinderen. Ik hoop dat je de kracht en moed kan vinden om jou leven te gaan leven zoals jij dat graag wilt, los van de invloeden van je ouders.

**Geplaatst**: 29-04-15 17:14

Geplaatst: 29-04-15 17:14

En misschien een tip als ze dreigen agressief te worden.
Geef je mening, ga recht op staan, maak je groot, til je kin iets op, kijk ze recht in de ogen en zeg heel duidelijk dat je een volwassen vrouw bent en hier ook volwassen mee om wil gaan. Zeg duidelijk: Ik accepteer het niet dat je mij aanraakt, doe je dat wel dan ben ik weg.
Als jullie willen praten prima maar je houd je handen thuis!
En handel daar ook naar, de keus is dan aan je ouders

**Geplaatst**: 29-04-15 17:27

Geplaatst: 29-04-15 17:27

TS, wat dapper dat je hier je verhaal doet. Wellicht een heel domme vraag, maar wat zou JIJ nou willen in dit geval?

Wil je jezelf en je kinderen blootstellen aan je ouders?
Wil je nog elke week 3-4 keer op bezoek?
Wil je dat ze in jouw huis komen?
Wil je je moeder wel zien zonder je vader?
Zo ja, hoe vaak?
Wat accepter je nog wel van je ouders?

Als je voor jezelf duidelijk hebt wat je wel en niet wilt, kun je dit in ieder geval met je man bespreken. Die kan je vast wel helpen met de beslissingen en het stellen van je doelen en vooral met het vasthouden aan jezelf.

Heel veel sterkte, het is niet niks, helaas.

**Geplaatst**: 29-04-15 17:32

Re: Helemaal kapot door mijn narcistische ouders..

Geplaatst: 29-04-15 17:32

Narcisten veranderen niet, omdat ze niet zien wat ze fout doen. Praten heeft dus geen zin, dit laten lezen ook niet, want ze hebben geen idee!

Ik heb ts al een pb gestuurd, het enige wat ze kan doen is zelf de situatie veranderen, zichzelf veranderen, de manier van omgang veranderen. Van hun hoef je geen verwachtingen te hebben.

Narcisme is een heel moeilijk iets....

**Geplaatst**: 29-04-15 17:36

Geplaatst: 29-04-15 17:36

Eerst een megaknuffel.

Wat een ander doet en hoe die zich gedraagt in de relatie met je ouders is, heel bot, niet jouw probleem.
Jij moet opkomen voor jezelf, man en kinderen.
Je verdient het om gelukkig te zijn.

Waarschijnlijk, zit er diep in jou dat kleine meisje die hunkert naar liefde en aandacht van haar ouders.
Liefde en aandacht die ze nooit kunnen geven.
Hoe hard jij je best ook doet.

Breken is heel moeilijk. Ik sta na vanochtend aanvaring nr zoveel met moeder en stiefvader op hetzelfde punt. Ellende is dat je wat dingen om zal moeten gooien met bijvoorbeeld op visite gaan om ze te ontwijken. Eventueel ander telefoonnummer nemen.

Heel veel kracht gewenst. Je ben sterker dan je denkt.

Nomineer dit bericht ×