Bokt.nl

Hatsjie schreef:

Pearlx, met (waaronder jouw vriend) bedoel ik dat zijn ouders hem blijkbaar meer als een ding, een bezit, een onderdeel van de inboedel beschouwen.
Vandaar dat ze niet kunnen/zullen luisteren, aangezien zij hem blijkbaar niet als zelfstandig persoon beschouwen.

Anoeska schreef:

Ik zou wel proberen om hun manier van doen niet meteen als negatief te zien. Het is ook prima om geld, ontwikkeling, ambitie als iets goed te zien. Om meteen te doen alsof dat slecht en materialistisch is, daar wordt de relatie niet beter van. Zie het als een andere instelling. Allebei prima, alleen anders.

Riddershow schreef:

Het is een lastige situatie, je kunt de ouders niet veranderen. Ze zitten al zo lang in een bepaald stramien dat ze daar niet met 1 gesprek uit te halen zijn en hoe vervelend het ook is voor je vriend. Wat je zou kunnen proberen is om op het moment dat ze hem onderbreken, met een andere vergelijking komen (of ander negatief gedrag (niet in het openbaar!)) hun aan te spreken dat je het niet fijn vind (vooral op jezelf betrekken! En je vriend moet het dus ook zelf benoemen) dus dat ze op dat moment op het negatieve gedrag gewezen worden. Ik denk dat je het dan (met heeeeeeel vaak doen) het een beetje erin krijgt. Een gesprek over het gedrag is fijn, maar als ze niet beter weten, weten ze vast ook niet hoe ze het kunnen verbeteren. En misschien doen ze het wel, alleen merk je het niet omdat ze het op andere momenten doen dan eigenlijk de schoen wringt.

Wat betreft het niet nakomen van afspraken. Laat het hem op de sms/app of mail zetten. Dan kan hij er ook niet op terug komen of dan heb je iig bewijs en als hij het schriftelijk wil maken dan niet meehelpen oid. Schoonvader is vast zakelijk gewend, dus maak het gewoon even zakelijk. Zo ga je niet met mensen overweg.

En verder is het denk ik een kwestie van een dikke huid kweken en accepteren dat zijn ouders hem vast alle geluk toewensen, alleen omdat het niet op hun manier gaat kunnen ze er niet mee dealen en lijkt het net alsof ze heel teleurgesteld in hem zijn. En vooral laten zien dat hij gelukkig is met zijn eigen gemaakte keuzes.

spatter schreef:

Moeders heeft nooit een bonding gemaakt met haar zoon en pa waarschijnlijk ook niet.
Zoon wordt gezien als iets waar je mee kan pronken en verder gebruikt als handig huishoudhulpje, een soort hond die je rond commandeert.

TS kan me voorstellen dat de cultuurschok enorm moet zijn voor je vriend en alleen al dat zal tijd kosten en het besef zal enorm pijnlijk zijn.
Hij zal een hoop liefde en waardering om wie die is ,gemist hebben

Delphi schreef:

Accepteer hoe zij zijn en dat jullie nu eenmaal anders zijn. Probeer het los te laten. Ik heb ook een moeizame band met mijn SO. Zij zijn ook een generatie ouder dan mijn ouders. Wij hebben onze boerderij, het akkerbouwbedrijf, van hen over genomen en jaren geleden al volledig afbetaald. Zij leefden, en leven eigenlijk nog steeds aan de zijlijn, voor het bedrijf. Mijn SM stak haar mening niet onder stoelen of banken maar bracht het altijd van: je moet .... ipv misschien zou je het zo kunnen doen. Zij zijn extreem zuinig terwijl wij houden van een dagje weg gaan e.d. Al die verschillen hebben mij altijd zo geirriteerd en ik proef dat bij jou ook uit je bericht.

Wij krgen wat jaren later kinderen. Inmiddels is dat al weer 7 jaar geleden. Dat heeft mij volwassener gemaakt in de zin van dat ik durf uit te spreken als mij iets niet zint. Ik respecteer hun dingen en maak mij hier niet meer druk om. Maar als ze "je moet ...." zegt, zeg ik rustig dat ik zelf wel kies wat ik doe of dat ik dat helemaal niet moet en dat ik er anders over denk. En daar laat ik het dan ook bij.

In jouw geval zou ik zeggen over dat verven bijv. dat het je niet uit komt. Als jij dat niet wilt, moet je dat gewoon niet doen. Tja en dan zijn ze maar een keer boos of teleurgesteld. Maar spreek dat wel eerlijk uit zodat ze weten hoe je er over denkt.

Ik ben nu 31 en toen ik 20 was durfde ik dit nooit. Inmiddels ben ik daar behoorlijk ik verandert. Als ik iets niet wil doe ik het niet. Sinds ik zo duidelijk ben geworden en dit ook uitspreek is gek genoeg onze band beter geworden. We weten wat we aan elkaar hebben en doordat ik het direct uitspreek stapelen iritaties zich niet meer zo op en kan ik dingen makkelijker los laten.

Er is niets mis mee met rustig zeggen dat jij iets anders doet/niet wilt of er anders over denkt.
Jij zult daar in meer haar op je tanden moeten krijgen. Je vriend dat zit zelf ook moeten doen. Laat hem dat ook zelf doen en bemoei je daar niet mee anders ben jij de gebeten hond.



mmeer zo op

raket schreef:

Je schrijft dat je meerdere houdingen hebt aangenomen. Dat gaat niet werken mi. Zo ben je ook geen stabiele persoon en vooral ook degene die je niet bent. En ook voor hun ben je dan als persoon lastig in te schatten, als je steeds anders doet is dat moeilijker.
Blijf dicht bij jezelf. Je bent prima als ik het zo lees.
Zorg ook dat je zelfvertrouwen uitstraalt, dat lukt je echter alleen als je jezelf bent.
Als ze bellen bijvoorbeeld over komen schilderen zeg gerust dat het niet uitkomt, maar biedt daarbij een andere datum aan. Zo weiger je niet, maar geef je wel een grens aan.

Daarnaast doet acceptatie ook veel, dan hoef je niet heel erg je best te doen, de dingen zijn zoals ze zijn en je kunt er toch niks aan veranderen. Zo blijf je weer meer jezelf.
En dan zie je misschien toch veranderingen.

Zeg gerust eens in het bijzijn van je vriend tegen zijn ouders, hoe trots je bent op iets wat hij gedaan heeft. Maar meen het wel. Alles valt en staat bij echtheid.

Als ik het zo lees zijn zijn ouders er niet op uit om bewust te kwetsen, maar hoort dit bij hun persoonlijkheid.