Geplaatst Opmerkingen dat een man van in de 70 niets meer aan een psychische diagnose heeft vind ik niet correct. Als hij hiervoor open zou staan heeft hij hier wel degelijk hulp aan zoals bevestiging, begrip en evt begeleiding.
Ook opmerkingen over hoe ik hulp zou moeten gaan zoeken en niet mijn ouders vind ik niet correct. Mijn ouders zitten in de knoop, die hebben net zo goed hulp nodig. (Overigens heb ik zelf al 2 jaar hulp gehad en begin ik binnenkort weer bij een psycholoog).
Mensen die aangeven dat ik zoiets niet op een forum moet vragen zullen waarschijnlijk nooit begrepen hebben hoe wanhopig en radeloos ik op het moment van plaatsen was.
Ik heb het beste voor met mijn ouders.
Inmiddels zijn er een aantal voorvallen geweest die zo duidelijk wezen op mentale problemen dat ik naar mijn huisarts ben gestapt. Inmiddels is de diagnose Alzheimer gesteld. Niet alles uit mijn verhaal zal hierop wijzen (ik heb ook lang niet alles hier verteld), maar nu zal mijn vader nog meer getest worden en zullen we vanzelf wel merken of er nog andere zaken aan het licht komen. Alhoewel ik gok dat dit wel het kernprobleem is. Ook nu ik terug kijk vallen er veel puzzelstukjes op zijn plek.
Voor mij is dit een flinke emotionele klap, maar ergens ben ik opgelucht, bevestiging en eindelijk zal er hulp zijn. Ik vind het verschrikkelijk voor mijn vader, het doet mij echt oprecht enorm veel pijn om hem hiermee te moeten zien dealen.
Iedereen die de moeite heeft genomen om serieus en inlevend op mijn post te reageren, bedankt, ik heb misschien niet gereageerd, maar ik heb er wel veel steun uitgehaald.
