Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-03-15 21:33

Geplaatst door de TopicStarter : 09-03-15 21:33

Hoe hard het dan ook is, wanneer een vriendschap over het algemeen stukken minder oplevert dan je geeft, is het geen eerlijke relatie. Natuurlijk zijn er altijd pieken en dalen, maar het moet wel leuk blijven..

Ik vind het dan altijd wel sneu, er zal echt wel een reden zijn voor dit gedrag.. maarja

**Geplaatst**: 09-03-15 21:34

Geplaatst: 09-03-15 21:34

niet aan jezelf twijfelen hoor. . jouw gevoel deed op dat moment wat je t beste kon doen

**Geplaatst**: 09-03-15 21:35

Geplaatst: 09-03-15 21:35

tylando schreef:
een gezamenlijke vriend van ons heeft de waarheid al een keer gezegd en ze heeft contact verbroken met hem .

Jammer dan, jij hoeft toch niet op je tenen te lopen voor haar?
En wat is vriendschap als je niet eerlijk kan zijn naar elkaar?

Zo iemand moet gewoon haar neus stoten en gaan inzien dat ze zelf het probleem is....
lijkt mij overduidelijk als iedereen afscheid/afstand van je neemt inclusief je bloedeigen familie

**Geplaatst**: 09-03-15 21:36

Re: Vriendschappen en het beëindigen hiervan

Geplaatst: 09-03-15 21:36

je hebt gelijk

**Geplaatst**: 09-03-15 21:39

Re: Vriendschappen en het beëindigen hiervan

Geplaatst: 09-03-15 21:39

je wilt toch iemand helpen..maar ja als diegene t probleem niet ziet of niet geholpen wilt worden

**Geplaatst**: 09-03-15 21:39

Geplaatst: 09-03-15 21:39

Ik heb vriendschappen laten doodbloeden en een paar keer echt verbroken. Toen ik nog met 10 jongens woonde, had 1 van die mannen een vriendinnetje. Dat werd mijn hartsvriendinnetje. Alles deelden we samen en toen ze bij ons kwam wonen werd het nog gezelliger.

Maar ze werd jaloers, begon uit de hoogte te doen, beloofde veel maar kwam niks na. Ze vertelde tegen iedereen dat mijn vader slokdarmkanker had (om er vervolgens medelijden voor zichzelf mee op te wekken) en begon mijn moeder ook mama te noemen. Terwijl ze mijn moeder niet goed kende, heel vaag en raar.

De bom is gebarsten toen ze een borderline diagnose kreeg en haar vriend het uitmaakte. Ze bleef bij ons wonen en vond dat iedereen een partij moest kiezen. Ze was vaak dronken en werd steeds onaardiger. Ik druk me nu heel zacht uit.

Uiteindelijk heb ik in een gesprek aangegeven dat ik het niet meer trok, en daar reageerde ze heel casual op. Een jaar later hebben we het er nog over gehad maar ik voelde er niks voor om nog echt een vriendschap te onderhouden. We waren uit elkaar gegroeid.

Vriendschap kent pieken en dalen maar daar kom je samen uit. Je vertrouwt elkaar en je bent er voor elkaar. Dat is belangrijk voor mij en als dat er niet is, dan zijn het soms gewoon kennissen. Of helemaal niks.

**Geplaatst**: 09-03-15 21:41

Geplaatst: 09-03-15 21:41

tylando schreef:
je wilt toch iemand helpen..maar ja als diegene t probleem niet ziet of niet geholpen wilt worden

En je hebt misschien medelijden omdat ze wellicht bijna niemand meer heeft of dat je haar niet wil kwetsen...

Ik snap het, maar dit is ook een ongezonde situatie/relatie in stand houden.
Hier wordt niemand vrolijk van!

**Geplaatst**: 09-03-15 21:42

Re: Vriendschappen en het beëindigen hiervan

Geplaatst: 09-03-15 21:42

merk idd dat ik er ook niet vrolijk van word en niet echt rust heb hierdoor

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-03-15 21:42

Geplaatst door de TopicStarter : 09-03-15 21:42

We apart he, hoe mensen kunnen veranderen, verbitteren en zelfs gemeen kunnen worden..

**Geplaatst**: 09-03-15 21:44

Re: Vriendschappen en het beëindigen hiervan

Geplaatst: 09-03-15 21:44

klopt.....

**Geplaatst**: 09-03-15 21:46

Geplaatst: 09-03-15 21:46

Soms eindigen vriendschappen nou eenmaal, de ene door verhuizing, de ander door ruzie..

Ik zou me er niet te druk om maken en lekker laten gaan. Als ze vrienden wil blijven komt ze vanzelf wel weer een keer naar je toe, en zo niet weet je ook hoe het zit

Vrienden komen en vrienden gaan

**Geplaatst**: 09-03-15 21:46

Geplaatst: 09-03-15 21:46

Ik denk dat blij kunnen zijn voor een ander een hele zeldzame eigenschap is.

Toen mijn relatie net verbroken was (en ik mijn huidige vriend nog niet had ontmoet en dacht dat ik voor eeuwig alleen zou zijn, snik snik) ging een vriendinnetje samenwonen. Dat durfde ze niet te zeggen omdat het confronterend zou zijn voor mij.

Was het ook wel een beetje maar ik heb alsnog genoten van haar geluk en geholpen met verhuizen. Maar ze had ook een vriendin die echt banketstaaf ging doen, naar en jaloers. Ja triest. Ben je 30, ga je zo het leven door :')

**Geplaatst**: 09-03-15 21:47

Geplaatst: 09-03-15 21:47

denice schreef:
We apart he, hoe mensen kunnen veranderen, verbitteren en zelfs gemeen kunnen worden..

Ik denk dat in iedereen wel zo'n zwart stukje schuilt....

Mijn vader is het hele jaar aan het tobben geweest met zijn gezondheid, hij is pas (16 januari) overleden.

Het gehele jaar heb ik wat vriendschappen laten verwateren daardoor (en mezelf weggecijferd),
puur omdat ik veel met hem bezig was en alles eromheen (het geregel, de zorgen).
NU merk ik dat ik sombere dagen heb en vaak negatiever reageer of een kort lontje heb...terwijl ik normaal niet zo ben.

Ik probeer er wel rekening mee te houden en mijn collega's en vrienden begrijpen het ook wel...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-03-15 21:49

Geplaatst door de TopicStarter : 09-03-15 21:49

Dat bedoel ik, we zijn allemaal grote mensen en ik heb echt een hekel aan misgunnen. Alsof een ander er niet voor werkt of zijn best voor doet.

In dit specifieke geval is wel dat een vriendengroep uit elkaar kan vallen. De andere dames zijn wat milder gestemd dan dat ik ben. Maar we zullen zien hoe dit in de toekomst uitpakt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-03-15 21:50

Geplaatst door de TopicStarter : 09-03-15 21:50

listiglistje schreef:
denice schreef:
We apart he, hoe mensen kunnen veranderen, verbitteren en zelfs gemeen kunnen worden..

Ik denk dat in iedereen wel zo'n zwart stukje schuilt....

Mijn vader is het hele jaar aan het tobben geweest met zijn gezondheid, hij is pas (16 januari) overleden.

Het gehele jaar heb ik wat vriendschappen laten verwateren daardoor (en mezelf weggecijferd),
puur omdat ik veel met hem bezig was en alles eromheen (het geregel, de zorgen).
NU merk ik dat ik sombere dagen heb en vaak negatiever reageer of een kort lontje heb...terwijl ik normaal niet zo ben.

Ik probeer er wel rekening mee te houden en mijn collega's en vrienden begrijpen het ook wel...

Maar als vrienden weet je dat dit een logische periode is, ik zou mijn vrienden dan ook zeker de tijd en ruimte gunnen zo te zijn.

Maar na een aantal jaren en van kwaad tot erger is mijn geduld wel op.

Gaat het nu wel wat beter met je?

**Geplaatst**: 09-03-15 21:53

Geplaatst: 09-03-15 21:53

Goede dagen en slechte dagen...de ene keer vrolijk, de andere x een flinke jankbui/verdriet,
zal nog wel even duren verwacht ik, we hebben nog een hoop administratieve rompslomp en gedoe met verzekeringen etc.

Dus als dat achter de rug is zal er wel meer rust komen en kan het plaatsje geven beginnen.

**Geplaatst**: 09-03-15 21:57

Geplaatst: 09-03-15 21:57

ik denk bij vriendschappen dat je het echt wel merkt of er een reden is of als situatie er naar is dat iemand anders is of doet.
kan daar zeker doorheen kijken.
daarom is het ook zo moeilijk om iemand te laten vallen.
heb wel met mezelf afgesproken dat ik eerlijk ga blijven en ga zeggen wat ik denk.
helaas verdwijnen er dan ook mensen uit je leven. ( onlangs ook gebeurd )
maar ja ieder gaat zijn eigen weg..

**Geplaatst**: 09-03-15 21:58

Geplaatst: 09-03-15 21:58

Tja jaloerse mensen...

Ik ben 17 weken zwanger, mijn man heeft zelf nog geen kinderen( is een stukje ouder en mij) maar wel een ex waarvan hij voor 3 kinderen heeft gezorgd die nu niet op straat beland zijn om geld te verdienen zeg maar.

De oudste heeft autisme en is 25 jaar getrouwd en kan mij man die jarenlang voor haar gezorgd heeft niet eens feliciteren of gewoon blij voor hem zijn. En zo gaat dat al jaren. Enkel als ze problemen heeft is hij goed. Nee ik ben er echt helemaal klaar mee nu... Heeft ook wel met hormonen te maken waarschijnlijk.

**Geplaatst**: 09-03-15 22:00

Geplaatst: 09-03-15 22:00

Ik heb 2 jaar geleden een vriendschap verbroken. Het liep al een tijdje stroef, maar toch altijd initiatief blijven nemen om de relatie te blijven behouden. Haar ook als getuige gevraagd bij mijn huwelijk en 1 week van tevoren kreeg ik een email(!) van haar dat ze wel na het eten naar huis wilde op mijn huwelijksdag zodat ze op tijd naar bed kon, want ze had de volgende ochtend een activiteit waar ze vroeg voor op moest. Dat is me zo in het verkeerde keelgat geschoten dat ik haar heb gebeld en heb gezegd dat ze niet meer hoefde te komen. Uiteraard was dat ook het einde van de vriendschap.
Ja, ik vind het nog steeds jammer, maar het lijkt me wel de juiste beslissing geweest.

**Geplaatst**: 09-03-15 22:00

Geplaatst: 09-03-15 22:00

rienne schreef:
De oudste heeft autisme en is 25 jaar getrouwd en kan mij man die jarenlang voor haar gezorgd heeft niet eens feliciteren of gewoon blij voor hem zijn. En zo gaat dat al jaren. Enkel als ze problemen heeft is hij goed. Nee ik ben er echt helemaal klaar mee nu... Heeft ook wel met hormonen te maken waarschijnlijk.

Lees je eens in in autisme zou ik zeggen.

**Geplaatst**: 09-03-15 22:00

Geplaatst: 09-03-15 22:00

Ik denk dat iedereen dit wel heeft. Ik had een hele goede vriendin en deed alles met haar samen, totdat ik ging verhuizen 20 km verderop en dat vond zij te ver helaas..

Ik doe haar nog wel eens een berichtje via fb maar krijg daar geen reactie op.

Mensen die niks vanuit zichzelf ondernemen in een vriendschap noem ik geen vriendschap..

**Geplaatst**: 09-03-15 22:01

Geplaatst: 09-03-15 22:01

heel veel mensen hebben moeite met aardig zijn of complimenten geven..
de wereld word steeds harder.
is ook moeilijk om positief te zijn tegenwoordig.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-03-15 22:02

Geplaatst door de TopicStarter : 09-03-15 22:02

secricible schreef:
Ik heb 2 jaar geleden een vriendschap verbroken. Het liep al een tijdje stroef, maar toch altijd initiatief blijven nemen om de relatie te blijven behouden. Haar ook als getuige gevraagd bij mijn huwelijk en 1 week van tevoren kreeg ik een email(!) van haar dat ze wel na het eten naar huis wilde op mijn huwelijksdag zodat ze op tijd naar bed kon, want ze had de volgende ochtend een activiteit waar ze vroeg voor op moest. Dat is me zo in het verkeerde keelgat geschoten dat ik haar heb gebeld en heb gezegd dat ze niet meer hoefde te komen. Uiteraard was dat ook het einde van de vriendschap.
Ja, ik vind het nog steeds jammer, maar het lijkt me wel de juiste beslissing geweest.

Dit soort dingen begrijp ik ook echt niet, wat bezielt iemand dan he?

**Geplaatst**: 09-03-15 22:03

Geplaatst: 09-03-15 22:03

Mijn zus is ook autistisch dus weet heus wel iets.

Mijn zus is 17 en kan ondanks dat ze soms ook heel jaloers kan zijn toch blij zijn op haar manier. Maar dat iemand van 25 dat nog niet kan en gewoon niet een felicitatie naar mijn kan doen dat steekt mij! Ze hoeft geen feest te geven hoor en ook niet blij zijn voor mij maar wel voor de man die jaren voor haar gezorgd heeft

**Geplaatst**: 09-03-15 22:05

Geplaatst: 09-03-15 22:05

die mail leek al een teken dat ze er al geen zin in had .pff
balen joh

Nomineer dit bericht ×