Bokt.nl

**Geplaatst**: 02-04-15 10:29

Geplaatst: 02-04-15 10:29

'if you can't change the circumstances change your perspective'

Je gaat je vader niet veranderen, je gaat zijn vriendin niet veranderen, je kan alleen jezelf veranderen. Leven met iemand met Narcisme is in mijn gevoel vrijwel onmogelijk omdat je altijd jezelf, je eigen behoeftes en je eigen gevoelens moet wegcijferen voor de ander. Mensen met narcisme maken alles en iedereen om zich heen kapot.

Je houdt vast aan iets wat je niet gelukkig gaat maken. Waarom laat je die sta caravan niet los? Wat voor gevoel zit daaronder? Op die manier houdt jij het contact, de teleurstellingen, de frustraties in stand. Sluit het af en ga verder want zo kom je niet verder.

**Geplaatst**: 02-04-15 10:30

Geplaatst: 02-04-15 10:30

Volg je gevoel, je vader kan niet veranderen door zijn aandoening /kan/wil niet. Blijf niet hopen op waardering of iets dergelijks want dat zul je nooit krijgen. Heel hard gezegt het is op papier je vader maar dat wil niet zeggen dat je je ermee verbonden moet voelen. Een vader is een vader als hij zich als vader gedraagt, dat is wat mijn dochter zichzelf voorhoud. heel veel succes meis, geloof in jezelf je kunt het!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-04-15 10:37

Geplaatst door de TopicStarter : 02-04-15 10:37

Evelijn schreef:
Ook daar kan je dan mee dealen... Die camping heeft vast meer plekken... En als je daar al mensen kent zijn er vast anderen waarvan je hun caravan weleens mag gebruiken.
Je bent nu wel heel erg in de aanval en allemaal al dingen aan het bedenken wat voor rotstreken je vader wel niet zou kunnen doen en hoe gekwetst je daar dan van zou zijn... Maar zo ver is het niet... Je hebt nog niet eens gevraagd of je de caravan mag gebruiken... Maar je vreest nu al zijn antwoord... Je beeld van hem maakt je banger dan de werkelijkheid. Ga nu niet vanalles invullen,.. maar neem het zoals het komt.

Dat is ook wel zo, maar hij heeft me al zoveel pijn gedaan, ik ben gewoon bang voor meer pijn, en ik weet niet hoe veel meer ik nog van hem aan kan...
Ik kan ook wel bij anderen terecht, dat is het probleem niet. Het gaat er puur om dat ik bang ben voor zijn antwoord.
Collie, ik pb je even...

Ik reageer ook defensief, maar dat komt omdat ik eigenlijk nog zo ontzettend boos op hem ben, ik wil eigenlijk heel hard schreeuwen, nu op dit moment. Maar ik wil de buren niet bezorgd maken :')

Ik ben momenteel ook thuis van school want de emoties zijn evne te zwaar. Ik heb zojuist heel hard gehuild weer, om de emoties af te blijven vloeien. Dat moet ik echt blijven doen om te blijven functioneren.
Ik moet wel zeggen dat naast deze oliebol het leven wel goed loopt, ik kan het gelukkig nog wel dragen. Het is alleen ontzettend moeilijk. Heb ook nog even een gesprekje met de psycholoog aangevraagd. Misschien ka ndie me helpen met verwerking.

**Geplaatst**: 02-04-15 11:19

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 02-04-15 11:19

succes meiske, schaam je niet. Huil lekker uit. En afstand nemen (ik bedoel geen contact) betekend niet dat dit altijd zo moet blijven. Misschien over een paar maanden of over een jaar of langer ben je er weer sterk genoeg voor. Kies voor jezelf dat is het belangrijkste, dan sta je ook het sterkst.

**Geplaatst**: 02-04-15 11:21

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 02-04-15 11:21

Ik heb je een pbtje gestuurd

.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-04-15 11:26

Geplaatst door de TopicStarter : 02-04-15 11:26

smileydees schreef:
succes meiske, schaam je niet. Huil lekker uit. En afstand nemen (ik bedoel geen contact) betekend niet dat dit altijd zo moet blijven. Misschien over een paar maanden of over een jaar of langer ben je er weer sterk genoeg voor. Kies voor jezelf dat is het belangrijkste, dan sta je ook het sterkst.

Dank je. Ik neem lekekr tijd voor mezelf vandaag.

**Geplaatst**: 02-04-15 17:47

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 02-04-15 17:47

Ik snap best goed dat je de caravan graag wil houden. Zo te lezen is het toch iets waar je veel goede herinneringen aan hebt, stel dat dat niet werkt dan kun je daar altijd nog later afscheid van nemen. Zo in 1 keer alles uit je leven gooien is wel n hele grote stap, doe gewoon wat goed voelt. :(:)

Neem wat tijd voor jezelf, eet een flinke bak ijs en dan voel je je vast snel weer beter.

**Geplaatst**: 02-04-15 18:43

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 02-04-15 18:43

Huilen kan opluchten.
Schaam je er niet voor, is niet nodig.

Zoals het nu is, geef je je vader macht, door het caravangebruik.
Regel je zelf een plekje op de camping, heeft hij die macht niet meer.
Hoef jij niet op je tenen te lopen om het hem naar de zin te maken.
Gewoon je eigen plan trekken, met je eigen mensen en spullen.

**Geplaatst**: 05-04-15 11:06

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 05-04-15 11:06

Ik heb je een pb gestuurd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-05-15 21:52

Geplaatst door de TopicStarter : 28-05-15 21:52

Zo, het is even geleden dat ik heb gereageerd. Het ging de laatste tijd al een stuk beter. Ik begin het een beetje te verwerken. Maar nu heb ik binnenkort mijn verjaardag, en ik heb hem niet uitgenodigd. Dat valt me zwaar, heel zwaar. Ik wil mijn papa eigenlijk bij me hebben, maar ook weer niet. Het liefst zou ik alles vergeten en weer door gaan, maar dat kan niet. Nog niet.
Ik heb een gesprek gehad met de schoolpsycholoog en ik ga nog kijken voor hulp voor koppkinderen om hulp te krijgen hoe hier verder mee om te gaan.

Papa, ik wil je niet loslaten, maar je doet me zo'n pijn. Papa, je mooie kanten mis ik, want mijn papa, dat blijf jij.

**Geplaatst**: 29-05-15 05:28

Geplaatst: 29-05-15 05:28

Zo denk ik ook over mijn vader. Ik wil hem niet als vader.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-07-15 17:22

Geplaatst door de TopicStarter : 27-07-15 17:22

Weer even een update, het verdriet is er nog, maar nu komt er ook een boel woede naar boven. Ik heb vandaag een pittige huilbui en woedeuitbarsting gehad. Ik heb m zelf opgeroepen, want ik merkte dat ik straatvrees kreeg dus moest ik het kwijt. Ik kan het wel opzij zetten, maar dan wordt het enkel zwaarder.
Nu voel ik me een stuk lichter, maar ik ben wel helemaal gesloopt. Zoveel emotie is door mijn lichaam gegaan. Door de woede kreeg ik rare bewegingen, ik heb het eerder gehad maar het blijft een beetje eng.
Ik word ook erg heen en weer geslingerd. Het ene moment wil ik hem terug, het andere moment wil ik nooit meer iets met hem te maken hebben.

**Geplaatst**: 02-08-15 18:05

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 02-08-15 18:05

Ik herken me wel in jouw. Veel sterkte.

**Geplaatst**: 02-08-15 18:18

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 02-08-15 18:18

TS die gevoelens lijken mij erg logisch.
Alleen jij kan bepalen of je het contact wil houden of niet.

**Geplaatst**: 02-08-15 18:47

Geplaatst: 02-08-15 18:47

Veel sterkte met het verwerken van dit enorm zware 'rouwproces', het zal toch enorm veel tijd en huilen en woedeuitbarstingen nodig hebben ben ik bang! Maar laat dat vooral zijn gang gaan inderdaad, opkroppen heb je later alleen maar meer last van, het zal je dan altijd blijven achtervolgen. Plus het verwerken wordt een stuk moeilijker als je het zo lang opkropt.

Ik snap het hele terug willen ook wel, je hoopt zo erg dat het verandert en dat het toch allemaal goed komt en je gewoon een fijne tijd met je vader kan hebben. Maar misschien is het een tip om die brief terug te lezen als je zo'n moment hebt dat je hem graag terug wil? Om je eraan te herinneren dat er een hele goede reden achter zit dat je geen contact meer wil voor nu?

Nogmaals, heel veel sterkte! :(:)

Mijn inbox staat open voor je!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-16 11:38

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-16 11:38

Het is al een tijd geleden dat ik heb gereageerd hier.

Het ging na mijn laatste post berafwaarts. Ik ben in een flinke depressie beland en sinds een tijdje in de hulpverlening.
Ik zat nog niet helemaal op de goede plek, maar nu eindelijk wel. Ik heb goede gesprekken gehad.

De afgelopen paar maanden was ik vooral erg boos, woedend. En dat is best lastig als je dat niet kunt uiten. Gisteren heb ik de volgende stap in het rouwproces gezet, namelijk acceptatie. En dat doet me verdriet, veel verdriet. Ik ben echt verlamd, moe, kapot. Ik zeg mijn vader gedag, en krijg er een gewoon persoon voor terug. Ik leg me erbij neer dat het nooit zal worden zoals ik zou willen, of zoals ik nodig heb.
Ik ben verdrietig, maar blij met deze stap. Want nu kan ik verder. Ik omarm mijn verdriet, ik laat het toe, ik vecht er niet tegen. Alleen zo kan ik het loslaten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-06-16 15:22

Geplaatst door de TopicStarter : 28-06-16 15:22

Brief aan mijn vader die ik ga voorlezen bij de psych.

Beste Joost,

Eerder zou ik de brief beginnen met beste papa, maar je bent geen papa of vader meer voor mij. Een vader zorgt goed voor zijn dochter en zorgt ervoor dat ze beschermd wordt en zich veilig voelt. Ik heb me thuis altijd onveilig gevoeld, vooral wanneer we weer aan de tafel zaten te eten en jij kon elk moment binnen komen. Altijd maar weer hopen dat je goed in je vel zat, maar helaas was dat meestal niet het geval, waardoor er vaak al aan tafel ruzie ontstond. Ik weet niet beter dan dat je schreeuwde, of op een hele gniepige manier dingen recht in mijn gezicht kon zeggen. Het was nooit goed, wat ik ook deed.
Er zijn wel een paar leuke herinneringen, zoals die keer dat je mee ging naar de manege en een rondje ging rijden op mijn favoriete pony, of wanneer je me fanatiek hielp met de barrage tijdens een wedstrijd. Ook was het shoppen samen leuk, die keer in Alkmaar en in Den Haag.

Ik ben boos, boos dat ik maar een paar dingen kan bedenken die leuk waren met jou. Maar jouw geschreeuw overheerst alles, tot vorig jaar wist ik ook niet beter. Marloes heeft mijn ogen geopend, ze schrok van jouw geschreeuw en was behoorlijk van slag. Toen realiseerde ik me pas hoe ik er aan gewend was geraakt, maar ook hoe heftig het was.

Ik had zo graag een gewone papa willen hebben. Iemand die me een knuffel gaf als hij thuis kwam van werk, en vroeg hoe het was op school. Iemand die met interesse en aandacht voor me zorgde en me op een normale manier uit kon leggen als ik iets niet goed deed of anders moest doen. Een vader die zijn afspraken nakomt, geïnteresseerd is in zijn dochter en zijn kinderen op nummer 1 zet. Een vader die me zo nu en dan belt en enthousiast is in wat ik doe. Die vader heb ik een aantal jaar terug even gezien, je kon het wel, maar het was maar voor heel even. Dat moment zal ik koesteren.

Een gewone vader, is dat nou zoveel gevraagd? Een vader die me naar het altaar kon brengen als ik ga trouwen, een vader die opa kan zijn voor mijn kinderen. Een vader die me niet pijn doet, maar er voor me is.

Maar deze vader ben jij niet, en daarom moet ik afscheid van mijn vader nemen. Ik zal moeten accepteren dat het nooit wordt zoals ik nodig heb, jij wordt nooit de vader die ik nodig heb. Dat doet heel veel pijn, jou loslaten, want ondanks alle pijn, ben je toch heel lang in mijn leven geweest. Ik weet ook dat je het niet verkeerd bedoeld, dat die klotenarcisme de boel verpest, maar daar kan ik niks mee. Het is voor mij nu beter om je te schrappen uit mijn leven, zo kan ik proberen de pijn, angst, woede en verdriet die je me hebt aangedaan te verwerken. Voor mij is het genoeg geweest, ik wil nu normaal verder leven, dan maar zonder vader.

Namen en plaatsen zijn aangepast.

**Geplaatst**: 28-06-16 16:57

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 28-06-16 16:57

**Geplaatst**: 28-06-16 17:22

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 28-06-16 17:22

mooi! sterkte xx

**Geplaatst**: 28-06-16 17:41

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 28-06-16 17:41

Zoiets heb ik ook aan mijn vader geschreven. Alleen reageerde die er niet gewenst op. En nu laat ik hem vooralsnog merken dat ik hem niet meer wil. En nog meer mensen wil ik niet meer. Die ook familie van mij zijn. Kan het niet goedschiks dan maar kwaadschiks.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-07-16 18:34

Geplaatst door de TopicStarter : 03-07-16 18:34

Valentijn5 schreef:
Zoiets heb ik ook aan mijn vader geschreven. Alleen reageerde die er niet gewenst op. En nu laat ik hem vooralsnog merken dat ik hem niet meer wil. En nog meer mensen wil ik niet meer. Die ook familie van mij zijn. Kan het niet goedschiks dan maar kwaadschiks.

Ik heb het niet aan mijn vader gestuurd, dat zou hij niet overleven denk ik.

Bedankt verder

Ik droom de laatste tijd ontzettend veel over hem. Vorige week een feestje gehad, en daar was hij niet bij. Vannacht droomde ik dat ie toch ineens aan kwam zetten. Maar ik droom ook veel dat ik in het ouderlijk huis ben waar hij nog woont, omdat ik me vergis in waar ik heen moet en dan snel weg wil omdat ik hem niet wil zien, of omdat ik bang van hem ben. Laatst droomde ik dat hij doordraaide toen hij me zag in mn ouderlijk huis en hij was dronken en viel door het glas van de woonkamer en overleed. Heel bizar.

Ik miste een vader vorige week bij mn feestje, maar ik miste hem niet. Ik vind zijn gedrag nu ook irritant, laatste keer dat ik hem zag, irriteerde ik me kapot aan hem.

**Geplaatst**: 03-07-16 19:06

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 03-07-16 19:06

Mijn vader heeft het wel overleefd maar hij reageerde niet zoals ik had gehoopt.

**Geplaatst**: 03-07-16 19:26

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 03-07-16 19:26

Mooie brief.
Heel gevoelig.

**Geplaatst**: 03-07-16 19:46

Re: moeite met omgang vader

Geplaatst: 03-07-16 19:46

wat ontzettend herkenbaar is dit voor mij. mijn vader is niet getest op narcisme maar dit hebben we wel altijd vermoed. Die brief zou ik zo geschreven kunnen hebben. Zo sfeerbepalend ook was mijn vader, ik had inderdaad ook altijd angst voor zijn boze buien. Het contact heb ik twee jaar geleden ook verbroken en dat is een opluchting, maar wat een verdriet doet me dit nog steeds. Regelmatig droom ook ik over hem. Dat ie weer onverwachts langs komt of hem op straat tegenkom. Van een nummer die me belt en op zijn nummer lijkt raak ik al in paniek.
Ik had ook zo graag een liefdevolle vader gehad, vooral omdat het je verdere leven en omgang met andere bepaalt. Super goed dat je voor je zelf kiest en hulp zoekt. Veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-16 13:32

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-16 13:32

Inmiddels zijn we weer twee maanden verder, en het gaat niet goed met me. Er komen steeds meer herinneringen boven, maar die zijn vooral traumatisch. En dat is niet goed voor me, ik merk dat ik weer wat dieper wegzak in mijn depressie, de dippen zijn steeds vaker aanwezig, en ik kan steeds minder. Gelukkig kijk ik uit op goed hulp, dus hopelijk kan ik zo snel mogelijk beginnen, want ik stagneer nu.

Ik droom nog steeds over hem, maar de dromen worden wel vriendelijker. Dat lijkt me een teken dat ik de situatie steeds meer begin te accepteren en dat is goed.

Er komt van school ook steeds meer boven in herinneringen, en ook die zijn traumatisch en erg pijnlijk en zwaar.

Gisteren kwam ik tijdens het opruimen een foto tegen van mijn vader en zijn vriendin. Ik heb er wel 10 minuten naar zitten staren, en dat maakte veel bij me los. Omdat ergens zit daar achter die lach een lieve man, maar die zal ik nooit (meer) zien.

Nomineer dit bericht ×