Bokt.nl

**Geplaatst**: 26-12-14 11:46

Geplaatst: 26-12-14 11:46

Grappig dat je de aanname doet dat die mensen met dure spullen dat niet zelf betalen of er niet hard voor hoeven te werken.
Wie weet werken ze zich ook het apezuur.

**Geplaatst**: 26-12-14 11:47

Geplaatst: 26-12-14 11:47

Zoals hierboven, jaloers zijn is volkomen normaal! Iedereen is wel eens jaloers, dat zit gewoon in ons.
Het is juist door onze jaloersheid dat we steeds streven naar iets beter, mooier,... en dat is niet slecht toch?
Zolang het je maar niet opvreet en je er niet meer blij door kunt zijn, is er geen probleem.

Wie zou er nu niet een beetje jaloers van worden, wat jij beschrijft over die ruiters? Dromen wij hier niet allemaal stiekem van een supergoed paard waarmee we supergoede lessen kunnen volgen in een prachtige piste met alles wat je je wel niet kan wensen? En om dan te weten dat dat sommige mensen gewoon in hun schoot geworpen worden, dat anderen er heel hard voor moeten werken, en dat nog anderen het nooit zullen kunnen betalen? tja, dat is pijnlijk, maar zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar...

Jaloersheid moet je niet slechter maken door kwaad te worden op de gelukkigen en nooit tevrreden zijn met wat je zelf hebt, maar het moet je juist beter maken om te streven naar wat je zelf wil, je ervoor in te zetten, en dan zal je misschien zien, dat er een heleboel mensen jaloers op jou zijn

**Geplaatst**: 26-12-14 11:50

Geplaatst: 26-12-14 11:50

Overigens kunnen mensen soms zwemmen in het geld, rijkere mensen schijnen over het algemeen ongelukkiger te zijn dan mensen met wat minder geld.

**Geplaatst**: 26-12-14 12:04

Re: Waarom ben ik zo jaloers?

Geplaatst: 26-12-14 12:04

Je stelt nu dat anderen zich geen zorgen hoeven maken en alles geregeld wordt... Maar ken je dan hun situaties zo goe dat je weet dat ze geen enkele zorg hebben

Volgens mij heeft iedereen wel wat... Je weet nooit alles wat er speelt.

**Geplaatst**: 26-12-14 12:05

Geplaatst: 26-12-14 12:05

Ik herken je gevoel wel hoor. En ik ben 35

Vier paarden staan en voor mijn gevoel bak ik de laatste jaren niks van het rijden. Ik heb mijn HBO niet afgemaakt en poets nu twee dagen per week in de thuiszorg. Ik moet alleen op wedstrijd. Heb al jaren geen geld meer voor dekjes en setjes en massages en frontriempjes. We gaan nooit op vakantie. Ik heb geen grote vriendenkring en geen intieme beste vriendin. Vaak heb ik het gevoel een mislukt persoon te zijn.

Toen zette ik een keer een gekscherende opmerking op Facebook.
Nou, wat een reacties!
Een vriend van me die in een exotisch kokosnotenland zijn fortuin maakt met vastgoed bekende dat hij geen cent te makken heeft, zijn auto verkocht heeft om te overleven en zodoende niet eens het strand gezien heeft. Hij was juist jaloers op mij, fijn stabiel gezin, parttime werken en paarden aan huis.
Een andere vriendin die succesvol is in de sport vertelde hoe eenzaam ze zich vaak voelt want de paarden vragen zoveel tijd dat ze geen gelegenheid heeft om met vrienden af te spreken en mannen te ontmoeten. Dat ze soms een schrikbeeld had van helemaal alleen achterblijven tussen de bekers en prijzen.
Dan nog iemand op een hoge functie die walgelijk veel geld verdient en veel op vakantie gaat dat het als zelfstandig ondernemer ook veel inzet vraagt en onzekerheid oplevert of er weer nieuwe klanten geworven kunnen worden. Weken dat 60 uur werken een lachertje is.

Ieder huisje heeft zijn kruisje

**Geplaatst**: 26-12-14 12:06

Geplaatst: 26-12-14 12:06

jessdaniels schreef:
Janine1990 schreef:
Ik weet niet hoe oud je bent... Maar is het niet zo'n tijdje waar je doorheen moet omdat je moet leren tevreden te zijn met wie je bent en wat je hebt?

Je hoeft toch niet tevreden te zijn met wat je hebt? Als je meer wil dan doe je daar toch wat aan?

Wij hoeven ons thuis echt geen zorgen te maken over geld maar dat komt niet omdat mijn ouders in een rijk gezin geboren zijn, maar doordat ze keihard hebben gewerkt voor de spulletjes die ze wilden hebben

True... Het staat er misschien een beetje krom...

Ik kom uit een modaal gezin, modaal inkomen, modaal alles zeg maar... Geen eigen paard, ook nog nooit gehad. Maar toen ik op de middelbare school zat, waar het normaal was dat je ouders de nieuwste Audi reden en dergelijke... Was het heel vreemd dat er ook mensen waren die een gebruikte auto kochten (mijn ouders dus). Als je niet de juiste kleding droeg, hoorde je er niet bij.
Ik heb daar heel erg lang moeite mee gehad, waarom hadden mijn ouders niet gewoon een vak geleerd? Maargoed, ik was toen op en top puber.
Nu zie ik in dat wij nog nooit honger hebben gehad, het eigenlijk altijd goed genoeg hadden. Mijn ouders betaalden mijn paardrijlessen. En eigenlijk hebben we toch wel alles wat ons hartje begeert!
Zoals jij ook zegt, mijn ouders werken er ook gewoon keihard voor. Mazzel is geen toeval, hoor je ook wel eens

Maar ik ging er ook vanuit dat TS jonger zou zijn. Ik ben zelf 24, loop al een jaar of 15 mee in de paardensport en ben beslist niet onder de indruk van ponyruiters die een goede pony hebben of waarvan de ouders alles doen totdat het kind opstapt. Ik zie dat überhaupt niet.
Natuurlijk zie ik wel vaak mensen die onwijs leuke paarden hebben, dan durf ik echt wel te zeggen dat het een gaaf paard is. Maar ik voel er beslist geen jaloezie bij. Misschien omdat ik geen eigen paard heb hoor. Maar ik word er gewoon niet jaloers van. De enige vorm van jaloezie die ik heb in dit geval is het positieve soort. Ik durf ook wel te zeggen dat ik mensen benijd, ik vind dat mooier klinken en ook positiever. Als ik zoiets ook wil, dan zorg ik dat het gebeurt. Vroeg of laat...

Als ik dan terug denk aan de middelbare school was het dus wel negatieve jaloezie. Hetzelfde willen maar niet kunnen, niet inzien wat je wel hebt. Ik denk dat wanneer je inziet wat je wél hebt, je een stuk gemakkelijker kan omgaan met negatieve jaloezie en dit kan omzetten in positieve jaloezie.

**Geplaatst**: 26-12-14 12:26

Re: Waarom ben ik zo jaloers?

Geplaatst: 26-12-14 12:26

Probeer eens wat meer waardering voor jezelf te krijgen en leg de lat wat minder hoog! Waarom zouden mensen met een hogere opleiding, betere baan, spannend sociaal leven etc. meer waard zijn dan jij? En wanneer je het idee hebt dat mensen geen belangstelling hebben voor jou "gewone" leventje, dan ligt dit vaak toch ook aan jezelf. Als mensen belangstelling voor je tonen en je vertelt wat je bezighoudt al "verontschuldigend ", dan haal je jezelf onnodig naar beneden! Enne... mensen die echt geen interesse hebben in jou en alleen maar belangstelling hebben voor reizen, festivals etc. , daar verlies je toch ook niets aan!
Kijk eens goed naar de positieve kanten die je hebt, vraag desnoods als je durft eens aan de mensen om je heen wat ze leuk / fijn vinden aan jou als persoon. Dat hoeven helemaal geen grote dingen te zijn, juist de gewone dagelijkse dingen maken wie je bent...

**Geplaatst**: 26-12-14 12:39

Re: Waarom ben ik zo jaloers?

Geplaatst: 26-12-14 12:39

Ik denk niet dat de spullen of de opleidingen het probleem zijn. Ik denk ook niet dat je jaloers bent op wat de anderen hebben en doen.
Ik denk dat je gewoon in een fase zit waarin je volwassen wordt en waarin je je ineens heel bewust bent van wat anderen van jou of iemand anders vinden. En je kunt je nu ruim na de puberteit ineens heel goed verplaatsen in anderen, dus ga je zoals je denk dat anderen jou zien naar jezelf kijken en vergelijken.
Daarbij heb je misschien een soort drang om goed genoeg te zijn en net zo hard mee te tellen als welk ander. Dat hebben de meeste mensen.
Maar die combi maakt dat het voelt alsof je jaloers bent.
Als ik jou was zou ik eens gaan nadenken wat ík belangrijk vind in het leven. Dan raak je er vanzelf vanaf.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-12-14 15:41

Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-14 15:41

Ik weet dat ik blij moet zijn om wat ik heb. en dat ben ik ook wel.
Maar ik denk ook vaak: moest ik veel geld hebben kan ik ook elke week les nemen en vooruit gaan en hogere proeven springen... En kan ik ook een mooi nieuw zadel kopen en mooie spullen van een duur merk...

Maar ik ben ontzettend blij met mijn paard en de stal waar ik sta.

Maar ik merk ook enorm verschil in de loop der jaren.
zo'n 7 jaar geleden, toen ik begon met wedstrijd rijden, was er geen sprake van concurrentie. Iedereen was 'normaal' en had plezier in wat hij deed. Ik heb 5-6 jaar geen wedstrijden meer gereden en wil er nu terug aan beginnen.
Maar ik was echt geschrokken van het 'volk' en de mentaliteit die nu wedstrijd rijden (zelfde niveau als 7 jaar geleden).

Alles draait nu om geld, het duurste, trainers en lessen en zo veel mogelijk paarden hebben.
Of ben ik hier in verkeerd?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-12-14 15:44

Re: Waarom ben ik zo jaloers?

Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-14 15:44

En wat mijn familie betreft:
ik ben blij met mijn leven en mijn studies.
Maar ik ben de laatste jaren een beetje vervreemd van mijn familie en zie hen nog maar 1 keer met kerst 'omdat het moet'.
Ik heb het gevoel dat ik als buitenbeentje wordt beschouwd omdat ik anders ben dan de anderen. En dat ik vaak ook neerbuigend wordt aangekeken.
Want meestal praat niemand met mij en praten ze allemaal over hun vriend/in, hun studies (velen studeren in dezelfde stad), of festivals. en ja, dan zit ik daar weer bij en voel ik me overbodig.
En als ze mij al eens in het gesprek betrekken, dan valt het al gauw stil omdat ik niet kan meepraten en praten ze gewoon verder...

**Geplaatst**: 26-12-14 15:51

Re: Waarom ben ik zo jaloers?

Geplaatst: 26-12-14 15:51

Tja, blijf jezelf zielig vinden of doe er iets aan. Je bent niet alleen jaloers op de mensen met geld maar op je familie enzenz. Waarschijnlijk voel je je nergens meer thuis. En natuurlijk ben je blij met je paard maar daardoor stoppen die gevoelens niet. Het is te gemakkelijk om te denken dat je blij zijn met wat je hebt. Maar er is maar één persoon die iets aan de situatie kan doen en dat ben jezelf.

**Geplaatst**: 26-12-14 15:55

Geplaatst: 26-12-14 15:55

Vervreemden van je familie doe je zelf. Wees blij dat je nog familie hebt! Ik heb mijn vader een paar jaar geleden verloren, geen opa oma s..

Jij moet jezelf eens een schop onder je hol geven en uit die slachtofferrol kruipen. Wat betreft concoursen, je rijdt toch voor jezelf?! Who cares wat de rest doet.

Het probleem hier ben je echt zelf...je hebt het gevoel dat.. wie zegt dat mensen jou neerbuigend aankijken? Dat maak jij er zelf van!! Jij.vult dingen op een verkeerde manier in. Oh veel geld dus een probleemloos leven... wie zegt dat dat zo is?

Laatst bijgewerkt door vencedor op 26-12-14 15:56, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-12-14 15:55

Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-14 15:55

bigone schreef:
Tja, blijf jezelf zielig vinden of doe er iets aan. Je bent niet alleen jaloers op de mensen met geld maar op je familie enzenz. Waarschijnlijk voel je je nergens meer thuis. En natuurlijk ben je blij met je paard maar daardoor stoppen die gevoelens niet. Het is te gemakkelijk om te denken dat je blij zijn met wat je hebt. Maar er is maar één persoon die iets aan de situatie kan doen en dat ben jezelf.

Ik vind mezelf niet zielig en ik ben niet jaloers op mijn familie.
Ik voel dat mijn familieleden neerbuigend doen tegenover mij en dat ze mij beschouwen als minder dan zijzelf.

**Geplaatst**: 26-12-14 15:55

Geplaatst: 26-12-14 15:55

Wat je vertelt over je familie herken ik wel, al heb ik niet het gevoel dat ze neerbuigend doen. Ik herken enkel de 'vervreemding'. Ik kan ook niet altijd meepraten over hun carrieres en alles wat daarbij komt kijken. Wat mij hielp is gewoon interesse tonen voor wat hun bezighoud in het leven en vooral goed luisteren zodat je weet waarop je reageert. Over mijzelf praten vind ik ook lastig om dezelfde reden als jij. Ik heb een heel ander leven en hele andere situatie als de meeste uit mijn familie en dat vind ik soms ook moeilijk. Met accepteren dat het zo is kom je al een heel eind. Wat me ook hielp is up to date blijven over de dingen die spelen in de wereld zodat wanneer het niet over jou of een ander persoonlijk gaat, je iets hebt om over te praten. Het nieuws kijken dus!

**Geplaatst**: 26-12-14 15:58

Geplaatst: 26-12-14 15:58

TS, je hoeft helemaal niet jaloers te zijn. je kan ook gelukkig zijn zonder de prijzen en al die dure bling bling spullen. dus je hoeft helemaal niet jaloers te zijn. je hebt zelf een paard. jij was het ook zat om wedstrijden te rijden. dus geen reden om jaloers te zijn op die andere mensen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-12-14 15:59

Geplaatst door de TopicStarter : 26-12-14 15:59

vencedor schreef:
Vervreemden van je familie doe je zelf. Wees blij dat je nog familie hebt! Ik heb mijn vader een paar jaar geleden verloren, geen opa oma s..

Jij moet jezelf eens een schop onder je hol geven en uit die slachtofferrol kruipen. Wat betreft concoursen, je rijdt toch voor jezelf?! Who cares wat de rest doet.

Het probleem hier ben je echt zelf...

Ik vind het niet erg dat ik vervreemd van die kant van mijn familie hoor. En als het aan mij lag zag ik ze nooit meer. Maar ik moet 1 keer per jaar gaan...
En concoursen rij ik inderdaat voor mezelf en ik wil plezier hebben, maar die commentaar van anderen hoef ik niet...
Ik weet dat ik geen chique vrachtwagen kan betalen en dat ik maar 1 paard heb en zij 6, maar ze hoeven het me niet elke keer duidelijk te maken...
Daarom overweeg ik om geen wedstrijden meer te doen, omdat ik niet om kan met de commentaar van anderen. Maar dat zou ik zonde vinden want ik doe het graag en ik wil terug leren uit het wedstrijd rijden.

**Geplaatst**: 26-12-14 16:06

Geplaatst: 26-12-14 16:06

Meid, maak je niet zo druk!
Ik begrijp hoe vervelend het is, als iedereen zo neerbuigend doet, maar hé:
je hebt een paard! Je bent een toffe meid voor zover ik kan zien en je doet het prima.

Probeer je zegeningen meer te tellen (ik weet het, dat is lastig) en heb schijt aan wat anderen zeggen.
Je zal ze wel laten zien wat jíj kan

**Geplaatst**: 26-12-14 17:13

Geplaatst: 26-12-14 17:13

ikkebenhier schreef:
Ik weet dat ik blij moet zijn om wat ik heb. en dat ben ik ook wel.
Maar ik denk ook vaak: moest ik veel geld hebben kan ik ook elke week les nemen en vooruit gaan en hogere proeven springen... En kan ik ook een mooi nieuw zadel kopen en mooie spullen van een duur merk...

Maar ik ben ontzettend blij met mijn paard en de stal waar ik sta.

Maar ik merk ook enorm verschil in de loop der jaren.
zo'n 7 jaar geleden, toen ik begon met wedstrijd rijden, was er geen sprake van concurrentie. Iedereen was 'normaal' en had plezier in wat hij deed. Ik heb 5-6 jaar geen wedstrijden meer gereden en wil er nu terug aan beginnen.
Maar ik was echt geschrokken van het 'volk' en de mentaliteit die nu wedstrijd rijden (zelfde niveau als 7 jaar geleden).

Alles draait nu om geld, het duurste, trainers en lessen en zo veel mogelijk paarden hebben.
Of ben ik hier in verkeerd?

In de meer dan 10 jaar dat ik nu op wedstrijd rond loop heb ik geen enkel verschil in mentaliteit gemerkt hoor... Ik denk dat je dat verschil zelf creëert door een plaatje te maken van wat mensen achter een goede pony en dure spullen zijn... Rijk en verwend?
Mensen worden in ieder geval niet rijk door lui achterover te gaan hangen en te zeuren over de rest van de wereld

Wat je familie betreft... Ze proberen je te betrekken in een gesprek... Ze doen MOEITE voor je!!!! Klinkt mij een beetje in de oren als dat jij juist wat meer wederzijdse moeite moet gaan tonen... Echt, er zal een wereld voor je open gaan

Het leven komt niet altijd maar op je af, wat zou dat toch vreselijk saai zijn!

Je klinkt echt wel een beetje heel erg negatief over anderen en ik begrijp de reactie van Bigone volledig! Het klinkt bijna (en natuurlijk lezen wij alleen dit topic, dus een heel goed beeld van jou als persoon krijgen we niet) alsof je verdrinkt in zelfmedelijden. Medelijden moet je hebben met anderen, niet met jezelf. Voor jezelf is het zaak dat je dit allemaal aanpakt...

Word je niet meer gelukkig van wedstrijden rijden? Nou, dan stop je er toch mee?
Word je niet meer gelukkig van paarden? Nou, dan verkoop je de jouwe toch? Niemand die jou verplicht paard te rijden neem ik aan... Er zijn meer hobby's dan alleen maar paarden, genoeg andere dingen om wel gelukkig van te worden.

En wat je familie betreft... Zou ik als ik jou was wat meer mijn best gaan doen. Een gesprek kan je heus wel op gang houden, als je een beetje het nieuws volgt, een beetje interesse toont in je gesprekspartner en de wereld om je heen. Het is echt allemaal niet zo ingewikkeld.
En als jij een gesprek gaande kan houden, dan voel je je echt niet meer zo vervreemd van je familie. Het is maar een heel klein stapje die je heel veel kan brengen!

**Geplaatst**: 26-12-14 17:38

Geplaatst: 26-12-14 17:38

ikkebenhier schreef:
bigone schreef:
Tja, blijf jezelf zielig vinden of doe er iets aan. Je bent niet alleen jaloers op de mensen met geld maar op je familie enzenz. Waarschijnlijk voel je je nergens meer thuis. En natuurlijk ben je blij met je paard maar daardoor stoppen die gevoelens niet. Het is te gemakkelijk om te denken dat je blij zijn met wat je hebt. Maar er is maar één persoon die iets aan de situatie kan doen en dat ben jezelf.

Ik vind mezelf niet zielig en ik ben niet jaloers op mijn familie.
Ik voel dat mijn familieleden neerbuigend doen tegenover mij en dat ze mij beschouwen als minder dan zijzelf.

Dan word het tijd om aan je zelfbeeld te werken, je bent nu van plan om situaties te mijden waarbij je mensen tegen kunt komen die misschien neerbuigend tegen je gaan doen. Eén tip, die vind je overal dus het ene oor in en het andere oor uit en gewoon doen wat jij belangrijk of leuk vind.

**Geplaatst**: 26-12-14 17:44

Geplaatst: 26-12-14 17:44

StillAngel schreef:
Tsja, en ik ben weer jaloers op jou! Want ik heb geneens een paard! En zo gaat het maar door. Jaloezie hoort bij het leven en kan zelfs in bepaalde mate normaal en gezond zijn. Wees dankbaar voor wat je WEL hebt en realiseer je dat even goed... $_/-\o_$

Nou dit dus.

TS je hebt een paard, auto met trekhaak, trailer en e rijbewijs? Je gaat alleen op wedstrijd?

Ben ik even jaloers op jou!

Dat zou ik zoooo graag willen! Ik kan momenteel nog geen paard betalen, laat staan de hele wedstrijdmikmak.

Gewoon blijven gaan en zet die jaloersheid SNEL aan de kant!

**Geplaatst**: 26-12-14 21:48

Re: Waarom ben ik zo jaloers?

Geplaatst: 26-12-14 21:48

Volgens mij moet je juist wat aan jouw eigen instelling veranderen. Je komt nogal over als een negative nancy :')

**Geplaatst**: 26-12-14 23:37

Geplaatst: 26-12-14 23:37

waar woon je ?
ik ga wel mee als groom op wedstrijd. Zadel je paard, rijdt hem warm, lees proef voor, uitstappen etc.
kleding kun je zelf zo 'duur' maken als je zelf wilt. want niemand ziet hoe duur zoon jasje is geweest.
Je kunt er zelf boordjes en glitters op doen als je dat wilt. Goedkope leren laarzen zijn gepoetst net zo mooi als dure.
Cap kun je ook versieren met glitters en steentjes.
Als je op je trailer een sticker plakt met naam van je paard, of je achternaam ziet dat er ook al heel professioneel uit.

Het is gewoon een kunst, om juist zonder al die spullen, dure paarden en les toch winstpunten te rijden.

Tuurlijk zijn die snotneuzen gewoon verwend en kunnen die nog geen mokplek behandelen, of een plukje manen trekken, daar heben ze mensen voor, maar je moet voornamelijk voor jezelf rijden.
Om zelf beter te worden en te kijken naar verbeter punten.
Ik snap ook echt wel dat je jaloers wordt van het gedrag van zulke kinderen, ook al weten ze nergens iets van.
Die worden vast gedwongen door hun ouders om op die manier te rijden. 5 x per week les enzo.

laat zien dat jij wel evrstand hebt van wat je doet.

**Geplaatst**: 26-12-14 23:43

Re: Waarom ben ik zo jaloers?

Geplaatst: 26-12-14 23:43

Ik snap je helemaal hoor

Ik ben eigenlijk precies hetzelfde als jij, ben tot nu toe nog maar 1 keer op wedstrijd geweest, maar ga wel vaak kijken als er iets in de buurt is.

Ik ken het gevoel dat je hebt.. ik heb 1 nerveus paard, geen lessen, een tweedehands jasje en geen trailer

op het moment nieteens een zadel..

Ik denk dat ik me erbij neergelegd heb dat het niet anders is..

Ik weet niet of dit voor jou mogelijk is om zo te denken, dat is ook moeilijk.. maar ik heb mijn merrie nu 2,5 jaar en elke keer dat ik haar zie denk ik waow wat heb ik toch een mooi paard

**Geplaatst**: 26-12-14 23:49

Geplaatst: 26-12-14 23:49

Herkenbaar! :-)

Ik ken ook veel mensen van vroeger bij mij op stal stonden en op wedstrijd gaan. Ze hebben één of meerdere fantastische en dure paarden, alles wordt door de ouders betaald enzovoort. Ikzelf heb vanwege de thuissituatie mijn paarden moeten verkopen en ben zelfs volledig moeten stoppen met de paarden, omdat we het niet kunnen betalen. Met wat geluk kan ik binnen een maand of twee manegelessen betalen met m'n bijbaantje en dus weer beginnen met rijden. Ik ben erg jaloers op de mensen die überhaupt een eigen paard hebben.

Wees gewoon blij met wat je hebt. Je hebt een paard, je doet alles zelf dus je hebt ook de kennis en het inzicht. Ik 'ken' veel van die rijkeluiskindjes, en die worden inderdaad vaak zo zwaar gehersenspoeld en gepusht door hun ouders of instructeurs... Als alles je in de schoot wordt geworpen, ga je later nog flink tegen de muur lopen als je plots op je eigen benen moet staan ;-)

**Geplaatst**: 27-12-14 00:49

Geplaatst: 27-12-14 00:49

billionache schreef:
Herkenbaar!

Wees gewoon blij met wat je hebt. Je hebt een paard, je doet alles zelf dus je hebt ook de kennis en het inzicht. Ik 'ken' veel van die rijkeluiskindjes, en die worden inderdaad vaak zo zwaar gehersenspoeld en gepusht door hun ouders of instructeurs... Als alles je in de schoot wordt geworpen, ga je later nog flink tegen de muur lopen als je plots op je eigen benen moet staan

Ik denk dat je voornamelijk de buitenkant ziet...

Hoewel ik misschien niet zo'n rijkeluiskindje ben, ziet het er voor heel erg veel mensen ook altijd uit alsof ik het altijd maar in de schoot geworpen krijg. Meer dan één sollicitatie heb ik nooit hoeven schrijven tot dusverre, ik kon altijd op gesprek komen. Een paard? Tsjah, ik heb er zelf niet eentje. Maar ik heb ook nooit lang zonder gezeten. Sterker nog, toen ik een poosje bewust stopte met paardrijden had ik na een week of 10/11 ineens drie paarden erbij, waarbij ik er voor eentje ook nog betaald kreeg.
Mijn zusje zuchtte dan, omdat ik ook altijd mazzel heb...

Is het mazzel? Of toeval? Mmmm, nee... Het is het resultaat van je 'acties en keuzes' uit het verleden.
Sommige mensen hebben het geluk dat ze een meer gevulde portemonnee hebben... Maar zonder enige vorm van talent kom je er ook niet met een gevulde portemonnee...

En voor zover ik weet zijn de rijkeluiskindjes van mijn middelbareschool behoorlijk goed terecht gekomen hoor, die hebben het volgens mij niet moeilijk gehad toen ze op eigen benen moesten...

Nomineer dit bericht ×