Geplaatst 
). En dan daar met zijn tweeën een nieuw leven opbouwen. In ieder geval voor een jaar, maar als het bevalt voor het leven. Ik vind het doodeng. Ik wil! Dit is een kans die ik echt met beide handen wil pakken. Het is niet mijn droomland. Niet eens een land wat ik ooit heb overwogen of waar ik aan heb gedacht. Geen land waar ik veel van weet. Maar het idee zo'n grote stap te gaan maken. Gewoon het onbekende in te springen laat mij leven. In mijn hoofd ben ik al plannen aan het maken. Hoe en wat. Wat ga ik daar doen? Ga ik daar gelukkig worden? Ik heb geen idee. Maar in het ergste geval is het een jaar af zien en heb ik een geweldige ervaring die me de rest van mijn leven bij blijft! Terug komen kan altijd nog. Zeker gezien het in eerste instantie dus voor een jaar zou zijn. Het enige waar ik echt over twijfel is dat we pas een half jaar samen zijn. Het is nog zo kort! En dan al zulke grote plannen.. Als ik in zijn ogen kijk weet ik dat het goed is. Alles schreeuwt doen en toch twijfel ik. Het voelt gewoon onwerkelijk. Maar wat misschien nog raarder voelt is dat hij me nu laat merken dat hij echt voor me wil gaan. Hij wil dolgraag gaan, dat merk ik aan hem. En vooral dat hij zijn enthousiasme een beetje probeert te verstoppen om mij niet het gevoel te geven dat ik moet. De komende weken staan dan ook voor mij in het thema emigreren met een heel groot vraagteken. Informatie zoeken over het land, werk daar, de taal, eventuele zorgverlening, hoe staat de bevolking straks tegenover mij als blanke etc. etc. etc.Overigens, al mijn angsten over mijn jaloezie zijn voor niets geweest. Hij zoende me 's ochtends wakker en ik schrok daar zo van dat ik hem bijna een mep in zijn gezicht gaf, hihi. Dat was ik niet meer gewend! En het was daarna gewoon goed. We hebben de hele dag zitten kletsen, bier gedronken, ik heb genoten van het zien van de foto's die hij heeft gemaakt, van zijn verhalen. Niks geen jaloezie. Gewoon puur genot. En als hij me dan aan keek en die oogjes begonnen te stralen.. Veeg mij maar op
Maarrre, daar gaan we natuurlijk niet vanuit. Gewoon doen! 
De twijfels over het emigreren zijn wat mij betreft ook weg. Ik wil het doen! Nu ligt het balletje bij hem. 
Maar zijn (werk)dag begon al een half uur geleden terwijl mijn dag nog niet geëindigd is gezien ik nog niet heb kunnen slapen. (ben net 5 minuten thuis) Zeer praktisch! Heb maar even gestuurd dat ik afspreken voor dinsdagavond bedoel 