Ik maak moeilijk vrienden omdat ik enorm pessimistisch ben en mijn eigen mening heb en uit. Dat komt soms bot over wat ik dan niet bedoel en dan lopen vriendschappen toch anders dan gepland. Ik date niet, ik heb bindingsangst. Iedere jongen die contact legt kets ik direct af als het wat te kortbij komt.
Ik heb wel online vriendinnen die ik zowaar (ook in het buitenland!) bezocht heb en daar kan ik het super mee vinden maar die wonen dan weer te ver weg
Online is makkelijker dan in het echt. Soms weet je niet wat je tegen mensen moet zeggen omdat je andere interesses hebt enzo. Ik ben trouwens geen enigs kind maar m'n broertje is 7 jaar jonger dan mij en ik heb hem de eerste 10 jaar echt gehaat. Hij had een handicap en kreeg alle aandacht thuis en was speciaal en tsjah dat nam ik hem kwalijk. Nu gaat het beter maar broers of zussen hebben is ook zo leuk niet hoor, vooral als ze veel jonger zijn.
Maarja je bent helemaal niet alleen en ik kan me best in je verhaal vinden. Maar beter een of twee goede vrienden die voor je klaar staan dan niemand. Ik zou misschien wel graag nieuwe mensen leren kennen maar teleurstelling is groot. Als je altijd klaar staat voor anderen en zij niet voor jou ga je niet snel meer met mensen om op zo'n niveau vind ik. Maar ik denk dat de meeste mensen maar een paar echte goede vrienden hebben eigenlijk.
) Dat trekt mij gewoon niet zo.
Net zoals nu in de vakantie.... Vriend is werken en ik zit hier maar.. niemand om mee af te spreken