Bokt.nl

**Geplaatst**: 10-05-14 10:27

Geplaatst: 10-05-14 10:27

TS wees blij dat je nog een moeder hebt!
Ik snap je frustratie maar al te goed. Moeders maken keuzes in hun eigen leven en soms schieten de kinderen daar wat bij in. Dat is niet anders. Maar je bent niet afhankelijk van haar; kijk eens hoever je het al geschopt hebt zonder haar hulp (ze was er immers niet als moeder?). Waarom zou je het dan niet redden als je op jezelf gaat?
Onderneem stappen - ga lekker op jezelf wonen en zie je moeder als toegevoegde waarde in je leven. Niet als degene die je leven bepaalt. Je moet gewoon het heft in eigen handen nemen, dan komt het allemaal wel weer goed.
Kop op en succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-14 10:34

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-14 10:34

Natuurlijk is ze onzeker en dat snap ik heel goed, ze is altijd huge geweest en nu past ze normale kleren.
Wat ik zo jammer vind is dat ze er niks voor doet.
Verder valt er niet met haar te praten want ze verdraaid alles... Net zolang dat het mijn schuld is, wat ik erg jammer vind want daar door lijk ik de boeman.
En dan krijg ik ook een rot gevoel. Het is gewoon een oud gevoel. En natuurlijk wil ik graag weg hier maar ik moet eerst meer uren krijgen en natuurlijk moet mijn contract volgende maand verlengd worden.
En dan nog iets hier in de buurt vinden, wat ook een opgave is!
En tja ik wil paardlief niet kwijt hij is alles wat ik heb!

**Geplaatst**: 10-05-14 10:42

Geplaatst: 10-05-14 10:42

Ouders maken keuzes waarvan zij denken dat het de beste zijn voor hun kinderen.
Dat doen ze uit liefde.

Jouw moeder heeft er voor gekozen om veel te werken, geld te verdienen om meer zekerheid voor jou en jouw toekomst te kunnen bieden.

Tuurlijk heb je liefde en aandacht nodig, maar ook een veilig huis, goede scholing, goede kleding en voeding.
En die zaken kosten nu eenmaal geld.

Je had het misschien liever anders gezien, dan maar wat minder financiële ruimte en wat meer aandacht, maar je moeder stond toen voor die keuze.
Ze heeft gekozen voor werken en dat heeft ze niet gedaan omdat ze niet van je houdt of niet bij je wou zijn.

Misschien is het voor je moeder ook niet makkelijk om te praten en reageerde ze daarom niet leuk als jij iets kwijt moest, kan goed dat zij van huis uit ook niet heeft geleerd om te praten.

Het gedrag van ouders naar hun kinderen toe komt voort uit hun keuzes en hun eigen verleden, maar dat gedrag is niet omdat ze niet van hun kinderen houden of hun kinderen kwaad willen doen.
Goed je leest wel eens over extreme gevallen, maar ook daar blijkt er vaak bij die ouders zelf al heel veel misgegaan te zijn.

Hoe dan ook, je moeder kan die keuze van toen om veel te werken niet terugdraaien, ook niet als jij je er boos om maakt en ook niet als jij je er heel heel erg boos om maakt of zelfs het huis uit gaat.

Zo te lezen heeft ze een behoorlijke gewichtsstrijd achter de rug, dat is niet alleen lichamelijk ingrijpend, maar ook mentaal. Ze kan dat misschien nog niet goed verwerken allemaal. Om over de effecten van die hartaanval maar niet te spreken.

Tegelijk zal ze ook een schuldgevoel hebben dat ze je een periode weinig aandacht heeft kunnen geven.

Wat dat betreft is het jammer dat velen van ons zich niet meer kunnen herinneren dat wel als baby in onze wieg lagen en dat onze ouders trots en vol liefde naar ons keken.
Ons vol trots aan anderen toonden en vol liefde over ons praatten.

Helaas besefte ik veel van het bovenstaande pas toen ik na het overlijden van mijn moeder haar afscheidsbrief aan mij las.
Natuurlijk heeft ze altijd van me gehouden en is ze trots op me geweest, maar ze schreef ook dat ze niet altijd goed wist hoe met me om te gaan (ADD en Asperger) en dat ze zich daar schuldig over voelde.
Ik vind het moeilijk dat ze dat gevoel had, maar weet ook dat ook wij moeilijk met elkaar konden praten en dat er meer gewoon niet in heeft gezeten.
Maar dat neemt niet weg dat ze altijd haar best heeft gedaan en altijd heeft geprobeerd het juiste te doen.

En ik weet zeker dat dat ook voor jouw moeder geldt.

Heb ik goed begrepen dat je moeder veel gewicht is kwijtgeraakt door weinig te eten en niet door sporten en bewegen? Dus eigenlijk een soort uithongeren, waardoor ze nu ook zwakker is geworden?

Kan het niet dat jij je eigenlijk enorm zorgen maakt om haar en onmacht voelt, wat je voor jezelf vertaalt naar boosheid en een soort haat?

**Geplaatst**: 10-05-14 10:44

Geplaatst: 10-05-14 10:44

Mijn vader is ook enorm afgevallen en os nu sneller chagerijnig, gestresd en boos.. Hij verteld met groote passie hoe het ging met het trainen etc etc.. Maar daar heb ik dan maar mee te leven! Reageer er gewoon gelijk positief op en houd hij het vaak daarna wel stil over wat hij gedaan heeft!

Ook mijn ader zegt dat ik moet hardlopen (hij rn mijn zusje doen dat ook), mqqr hij heeft eigenlijk ook wel gelijk ik ben aan de forse kant.

Ook mijn moeder is vaak chagerijnig mar ik probeer het te ontlopen. Ga zoveel mogelijk op de fiets naar mn paard en kom op afgedproken tijd terug, hebben ze niks om over te zeurwn toch

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-14 10:46

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-14 10:46

Ze heeft een gastric bypass gehad, dus ze valt zonder iets te doen af, ik maak mij juist heel erg zorgen, zij doet niks en kan daardoor in het ziekenhuis behandelen.
Maar als zij niet sport breken botten en spieren zich af. Omdat zij door die operatie 50 cm darm over heeft en eigenlijk neemt ze ook niks echt op.
Dus als zij zo door gaat komt ze in het ziekenhuis!

**Geplaatst**: 10-05-14 10:50

Geplaatst: 10-05-14 10:50

lrtj_ schreef:
Ze heeft een gastric bypass gehad, dus ze valt zonder iets te doen af, ik maak mij juist heel erg zorgen, zij doet niks en kan daardoor in het ziekenhuis behandelen.
Maar als zij niet sport breken botten en spieren zich af. Omdat zij door die operatie 50 cm darm over heeft en eigenlijk neemt ze ook niks echt op.
Dus als zij zo door gaat komt ze in het ziekenhuis!

dus eigenlijk maak je je hartstikke zorgen om je moeder ipv dat je haar haat. Zeg dat dan

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-14 10:55

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-14 10:55

Naja bij mij vormt het in woede omdat zij nooit naar mij wil luisteren.

**Geplaatst**: 10-05-14 10:57

Geplaatst: 10-05-14 10:57

Je maakt je dus ook enorm zorgen en voelt je machteloos omdat praten niet helpt.

Het is heel moeilijk iemand te helpen die niet wil of het om een reden niet aankan.

Het kan ook enorm frustrerend zijn, je houdt toch van je moeder en net als dat zij het beste voor jou wil, wil jij het beste voor haar.
Onthou dat je haar niet haat, maar je haat wat ze zichzelf aandoet en je haat de situatie.

Het is enorm moeilijk te moeten beseffen dat je er alleen voor haar kunt zijn, maar niet veel meer kunt doen dan dat. Maar laat haar wel weten dat je er voor haar bent, hoe meer ze jouw (overigens begrijpelijke) frustratie voelt, hoe minder ze zich voor je zal openstellen.

Maar je bent 19, het is nog al wat allemaal.
Ik was half de 20 toen ik bewust 2 jaar geen contact met m'n ouders heb gehad, omdat ik anders niet kon accepteren dat ze zijn zoals ze zijn en dat er meer niet in zat.
Ik woonde toen al wel op mezelf, wat het wel makkelijker maakte om afstand te nemen.

**Geplaatst**: 10-05-14 10:57

Geplaatst: 10-05-14 10:57

zou dat ook niet een beetje kunnen komen omdat je het op de verkeerde manier brengt? Ik kan me namelijk nav dit topic niet voorstellen dat jij dat rustig gaat zitten vertellen tegen je moeder dat jij je er zorgen om maakt zonder geschreeuw en boos pubergedrag. want ja dit vind ik gewoon pubergedrag.

**Geplaatst**: 10-05-14 13:06

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst: 10-05-14 13:06

Ik denk dat jij moet leren accepteren dat niet iedereen alles volgens jouw maniertjes doet. Jij zit je vreselijk op te naaien omdat je moeder niet sport en niet goed eet en weet ik veel wat, maar dat is haar keuze. Het is haar leven en zij mag doen wat ze wil. En ja, ik weet heel goed hoe dat voelt. Héél goed. Maar je moet het loslaten. Zeg dat je het knap vindt dat ze zoveel is afgevallen, dat je liever geen commentaar hebt op je eigen gewicht of eetpatroon, en laat het daarbij. Begint ze toch? Gewoon weglopen, naar buiten of naar je kamer of zo. "Mam, ik vind dit soort opmerkingen vervelend, wil je stoppen?" Niet? Weglopen. Wordt ze boos? Rustig zeggen dat je geen ruzie wil, en weglopen.

En als je dat niet kan zoek dan een constructieve manier om met jouw frustraties om te gaan. Ga op kickboksen, zoek een therapeut, ga een eind fietsen. Maar reageer het niet op je moeder af, daar schiet niemand iets mee op.

**Geplaatst**: 10-05-14 13:31

Geplaatst: 10-05-14 13:31

Je moeder woog 185 en is 70 kg afgevallen. Dan weegt ze nog altijd 115kg... En neem aan dat ze geen 2.10m is. Gezien jouw lengte op je foto's neem ik even voor het gemak aan dat ook zij rond de 1.65m zal zijn.

Nou zie ik op jouw foto's geen dik meisje, her en der wat puppy vet nog. Maar de opmerkingen dat ze jouw kleding wel aan doet als ze niet te groot zijn... Tja dat is wel wat hatelijk. Alsof ze met haar 115kg in jouw kleding zal passen (jij zal 80kg zijn ofzo?)

Misschien kun je met haar een gesprek beginnen, rustig en ook gewoon ongeacht wat er gezegd wordt respectvol blijven. Dat je het heel fijn vind dat ze zoveel is afgevallen, dat je trots op haar bent. Want ongeacht dat t met een operatie is gebeurt heeft ze toch de stap gezet om geopereerd te worden en er wat aan te laten doen. Maar dat je je er niet prettig bij voelt dat ze constant over haar verloren 70kg praat en daarbij jou het gevoel geeft dat jij dikker bent dan dat zij is.

Blijven praten met elkaar lost dingen op.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-14 13:35

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-14 13:35

Dat is het hele probleem ze wil niet praten en als we praten is het mijn schuld en heb ik het gedaan en is zij slachtoffer

**Geplaatst**: 10-05-14 13:38

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst: 10-05-14 13:38

Zit daar wellicht ook een kern van waarheid in? Ik neem aan dat jij ook niet perfect bent en inderdaad wel eens dingen doet die beter anders hadden gekund? Geef je dat ook wel eens toe?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-14 13:43

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-14 13:43

Natuurlijk geef ik die toe, maar zodra we over dingen beginnen die zij moet veranderen beginnen slaat ze het gesprek af, of dan doe ik het verkeerd of kraam ik onzin uit.
Ik ben ook niet altijd even vriendelijk tegen haar dat geef ik toe maar ik wil gewoon dat ze het ook een keer van mijn kant ziet.

**Geplaatst**: 10-05-14 13:50

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst: 10-05-14 13:50

Wat voor dingen zijn dat dan, die je haar vraagt anders te doen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-14 13:51

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-14 13:51

ik vraag haar soms opmerkingen voor te houden, of misschien wil ophouden met het altijd over het feit dat ze zo veel is afgevallen te hebben.

**Geplaatst**: 10-05-14 14:05

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst: 10-05-14 14:05

kun je niet een keer samen met je moeder iets ondernemen, iets gezelligs al is het ergens lunchen of even naar het strand even quality time samen...

**Geplaatst**: 10-05-14 14:11

Geplaatst: 10-05-14 14:11

dito schreef:
kun je niet een keer samen met je moeder iets ondernemen, iets gezelligs al is het ergens lunchen of even naar het strand even quality time samen...

Dat is moeilijk hoor... omdat je niet weet hoe je moet reageren.

**Geplaatst**: 10-05-14 14:31

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst: 10-05-14 14:31

Kan het niet aan de manier van brengen liggen en dat ze daardoor in de verdediging schiet omdat ze zelf eigenlijk wel weet dat ze het niet goed doet maar het psychisch gewoon niet kan veranderen.

Ik zou in jouw geval gewoon eens bij je moeder gaan zitten als ze op de bank zit en haar vertellen hoe trots je op haar bent dat ze al zo veel is afgevallen, hoe blij je bent dat ze er nog is na de hartaanval maar ook dat je heel erg bang bent om haar te verliezen. Dat je kan merken dat haar lijf moeite heeft met de al de veranderingen en dat je zo ontzettend graag de kans wil krijgen om een band met haar op te bouwen maar dat je bang bent dat dit straks niet meer kan omdat haar lichaam het niet meer trekt.
Je zou eventueel nog voor kunnen stellen om samen te gaan sporten zodat jullie tijd samen door kunnen brengen en beiden weer fitter worden.

Op die manier praat je vanuit jezelf, beschuldig je haar nergens van maar open je misschien wel mogelijkheden.

**Geplaatst**: 10-05-14 14:56

Re: Zucht moeders.....

Geplaatst: 10-05-14 14:56

Ik lees heel veel goede adviezen.

Ben het ook eens met het vertellen hoe je je echt voelt. Dat je van haar houd en zorgen maakt. Dat je haar niet kwijt wil.
Dat je graag jullie manier van communiceren wil veranderen en zo minder ruzie wil krijgen...

Maar ik denk ook dat jij bepaalde dingen van haar wilt horen. Dingen die niet uitgesproken worden omdat men denkt dat je die al weet.
Daar kun je naar vragen. Dus vraag of ze van je houd om wie je bent, of ze trots op je is.....

Het is moeilijk om je kwetsbaar op te stellen, maar eigenlijk kan er weinig gebeuren als je dat wel doet.

**Geplaatst**: 10-05-14 14:57

Geplaatst: 10-05-14 14:57

-

Laatst bijgewerkt door sneeuwpop op 10-05-14 14:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-14 14:57

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-14 14:57

Misschien moet ik dat dan maar eens doen.

**Geplaatst**: 10-05-14 15:02

Geplaatst: 10-05-14 15:02

Dit is zoooo verschrikkelijk herkenbaar, wauw!

Bij mij is het echter andersom, mijn moeder was vroeger op mijn leeftijd altijd een graatje om maar zo te zeggen. Maar ik heb ook mn vaders genen gekregen dus ik ben wat breder.
En ze loopt constant te zeuren als ik eens wat lekkers pak, van let je wel op. En nu is het: straks pas je niet meer in je galajurk.
Ik ben ook zo boos hierdoor en het maakt mij ook erg onzeker.
We kiezen er nu voor om na mn examens met therapie te beginnen, maar ik denk dat het ook wel zal schelen dat ik aan het eind van het jaar uit huis ga.

Maar het enige echte advies is vooral natuurlijk praten. Ik snap dat je haar op sommige momenten niet kan uitstaan. Maar miss is het wel iets wat zij nooit heeft kunnen verwerken of andersom dat bij een van jullie niet tot uiting komt?

Als je verder vragen hebt ofzo kan je pb'en!

**Geplaatst**: 10-05-14 15:08

Geplaatst: 10-05-14 15:08

Get over it. Als je zo'n hekel hebt aan je moeder op 19 jarige leeftijd, zoek je maar een manier om op kamers te gaan.

**Geplaatst**: 10-05-14 15:10

Geplaatst: 10-05-14 15:10

Ik denk dat het huis uit gaan nou niet een oplossing is.
Uiteindelijk wel, je moet je eigen weg in.. echter is vluchten niet goed.

Een moeder die wil dat je gezond en slank blijft en dat op de verkeerde manier uit, kan ook daarna nog doorwerken.
Goed bedoeld en daarom raakt het je ook zo.

Kijk naar mensen met heel veel overgewicht - daar zit meestal een emotioneel onverwerkt probleem achter...
Nu is dat iets wat wel duidelijk zichtbaar is, maar het kan zich ook anders uiten...

Nomineer dit bericht ×