Bokt.nl

**Geplaatst**: 07-05-14 10:37

Geplaatst: 07-05-14 10:37

Jeetje wat een verhaal.
Ik begrijp je machteloze gevoel heel goed, ook de knallende koppijn en het later als een blok in slaapvallen herken ik wel. Ik heb laatst geholpen bij een ernstig verkeersongeluk en ik was ook de enige die het de moeite vond om uit te stappen en te gaan helpen. De adrenaline gierde door mijn lijf toen ik later alleen naar huis reed. Voelde me heel onwerkelijk, was boos en had door de spanning ineens knallende koppijn en schouders e.d.

Ookal heeft het SO het misschien niet overleefd, je mag echt heel erg trots zijn op wat je hebt gedaan. Je bent er voor hem geweest op het moment dat hij je nodig had. Je hebt gezorgd dat hij de hulp kreeg die hij nodig had, meer had je ook niet kunnen doen.
Als je er nou wel heel erg mee zit, dan zou je altijd slachtofferhulp even kunnen bellen (heb ik destijds niet gedaan en was ook echt niet nodig) voor advies o.i.d.

**Geplaatst**: 07-05-14 10:43

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 10:43

Ik kan me voorstellen dat je je machteloos voelt/hebt gevoeld... Vergeet niet dat jij wél bent gestopt, in tegenstelling tot al die andere auto's die langs reden. Jij probeerde hem wel te helpen, meer kon je niet doen toch? In ieder geval heel veel sterkte en nogmaals, erg goed van je wat je hebt gedaan!

:(:)

**Geplaatst**: 07-05-14 11:08

Geplaatst: 07-05-14 11:08

Ten eerste wees trots op jezelf dat je er was voor deze man, vele reden door en jij was daar. Misschien moet je dit verhaal eens doorlezen, dan kun je zien wat je betekend hebt : http://www.onzehulpverleners.nl/tot-de- ... pverlener/ veel sterkte met de verwerking hiervan!

**Geplaatst**: 07-05-14 11:14

Geplaatst: 07-05-14 11:14

$_/-\o_$ respect.

Sterkte

Mocht hij het niet gehaald hebben, dan zal het voor de nabestaanden een hele geruststelling zijn dat hij niet alleen was, maar dat er hulp was van een "engel".

**Geplaatst**: 07-05-14 11:16

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 11:16

Inderdaad Janouk, mooi gezegd. Wij zijn in ieder geval trots op je TS, echt heel goed gedaan!!!

**Geplaatst**: 07-05-14 11:20

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 11:20

Wat ontzettend heftig TS. En wat goed dat jij wel handelde! Sterkte :(:)

**Geplaatst**: 07-05-14 11:21

Geplaatst: 07-05-14 11:21

TS; respect. Ik kan me voorstellen dat dit heel heftig is. Ik heb recent mijn BHV opleiding gedaan, puur omdat ik iemand nog een kans wil geven als het zover komt. Gelukkig heb ik op een brand na, nooit iets ernstigs meegemaakt en weet ook niet hoe ik zou reageren. Vaak doet de adrenaline toch hele andere dingen met je.

Het verhaal hierboven ken ik en heb ik inderdaad ook gelezen. Heel confronterend geschreven. Je voelt de machteloosheid en de pijn in je bovenbeen bijna zelf.

**Geplaatst**: 07-05-14 11:25

Geplaatst: 07-05-14 11:25

Je hebt het enige en meest belangrijke gedaan wat je kon doen: je was er en je hebt gezorgd voor hulp.

Wat goed dat je naar je gevoel hebt geluisterd!
Ik hoop dat ze idd nog contact met je opnemen en dat je verhaal een (hopelijk happy....) einde krijgt.

**Geplaatst**: 07-05-14 11:25

Geplaatst: 07-05-14 11:25

Wat ongelooflijk heftig om zoiets mee te maken :oo

Ook inderdaad heel vreemd om te ondervinden dat jij dan zelf handelend optreedt terwijl de rest van de mensen gewoon door rijdt. Gelukkig weet je nu van jezelf dat als er echt iets is dat jij dan in staat bent om ook iets te doen :-)

Ik hoop dat je nog hoort hoe het is afgelopen met de man (hopelijk goed).

**Geplaatst**: 07-05-14 11:27

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 11:27

Wat ontzettend goed van je dat je omgedraaid bent TS!! Ik hoop met je mee dat de persoon het gered heeft, vind je laatste zin ontzettend mooi verwoord..

**Geplaatst**: 07-05-14 11:28

Geplaatst: 07-05-14 11:28

Wow TS wat goed van je dat je bent gestopt en hem bent gaan helpen!
Door jou heeft hij in ieder geval nog een kans op overleven gekregen!

**Geplaatst**: 07-05-14 11:38

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 11:38

Heftig hoor om zoiets mee te maken van heel dichtbij. Ik hoop dat je te horen krijgt hoe het is afgelopen.

**Geplaatst**: 07-05-14 11:44

Geplaatst: 07-05-14 11:44

jeetje, wat een heftig verhaal, vind het ongelofelijk goed van je.

Ik hoop dat ze het hart van de man toch weer op gang hebben kunnen krijgen.
Kun je niet het ziekenhuis bellen om na te vragen of het slachtoffer het heeft overleefd? Ik zou het wel heel graag willen weten als ik jou was.

Dat van het handen wassen klinkt wel herkenbaar. Heb een keer geprobeerd een paard te redden dat in de sloot was gevallen. Hij heeft het helaas niet gehaald, en toen had ik ook maar 1 gedachte: ik wil mijn handen wassen. Bijna obsessief, alsof je de dood aan je handen voelt.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 07-05-14 11:50

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 11:50

Respect.. Echt. Knap van je. Hopelijk heeft hij het gered. Jij hebt gedaan wat je kon/mocht

**Geplaatst**: 07-05-14 11:51

Geplaatst: 07-05-14 11:51

Jeetje, wat heb jij dapper en goed gehandeld!
En in het scenario dat hij het misschien niet heeft overleefd: dan is hij tenminste tijdens zijn laatste momenten van bewustzijn niet alleen geweest.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-05-14 16:22

Geplaatst door de TopicStarter : 07-05-14 16:22

pinto_1 schreef:
jeetje, wat een heftig verhaal, vind het ongelofelijk goed van je.

Ik hoop dat ze het hart van de man toch weer op gang hebben kunnen krijgen.
Kun je niet het ziekenhuis bellen om na te vragen of het slachtoffer het heeft overleefd? Ik zou het wel heel graag willen weten als ik jou was.

Dat van het handen wassen klinkt wel herkenbaar. Heb een keer geprobeerd een paard te redden dat in de sloot was gevallen. Hij heeft het helaas niet gehaald, en toen had ik ook maar 1 gedachte: ik wil mijn handen wassen. Bijna obsessief, alsof je de dood aan je handen voelt.

Heel veel sterkte!

Die laatste opmerking, inderdaad, alsof ik de dood aan mijn handen voelde. Die MOESTEN schoon. Zo raar.

Overigens heb ik het ziekenhuis gebeld, maar zij mogen (terecht) geen mededelingen doen. Dat wist ik al, maar niet geschoten is sowieso niet raak. De dame in het ziekenhuis raadde me aan contact op te nemen met de politie. Dat heb ik gedaan. Ik word vrijdag teruggebeld door 1 van de agenten die erbij waren. Wie weet hoor ik dan meer. Omdat ik zelf 112 gebeld heb en omdat de politie dat kan verifieren (mijn gegevens zijn opgenomen) mogen ze (volgens de mij te woord staande agente) mij wel vertellen of hij het overleefd heeft.

Tot die tijd blijf ik hoop houden.

**Geplaatst**: 07-05-14 16:25

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 16:25

En wij hopen allemaal met je mee !

**Geplaatst**: 07-05-14 19:51

Geplaatst: 07-05-14 19:51

Jeetje, wat een heftige gebeurtenis. Echt super goed gehandeld! Hopelijk krijg je positief bericht vrijdag, maar anders, zoals eerder al mooi gezegd werd, is hij in ieder geval niet alleen geweest inderdaad.

**Geplaatst**: 07-05-14 19:55

Geplaatst: 07-05-14 19:55

TS, respect voor jou, ben er wel helemaal stil van $_/-\o_$

**Geplaatst**: 07-05-14 19:59

Re: Leven met/zonder paarden? Ik hoop het!

Geplaatst: 07-05-14 19:59

TS petje af voor jou.
Jij bent omgereden en was er voor het slachtoffer.
Heel dapper dat je ben gaan helpen.

**Geplaatst**: 07-05-14 19:59

Geplaatst: 07-05-14 19:59

Wat heftig! Heel goed dat je gestopt bent, anders had deze meneer zeker geen kans gehad.
Je verdiend een grote dikke bos met bloemen voor je heldendaad!

**Geplaatst**: 07-05-14 20:02

Geplaatst: 07-05-14 20:02

TS, jij hebt een bokt-lintje verdient! +:)+

**Geplaatst**: 07-05-14 20:06

Geplaatst: 07-05-14 20:06

senna21 schreef:
TS, jij hebt een bokt-lintje verdient!

Inderdaad! Top van je hoor. Kan menig mens een voorbeeld aan nemen

**Geplaatst**: 07-05-14 20:24

Geplaatst: 07-05-14 20:24

TS, wat ontzettend goed van jouw, om iets te doen wat andere mensen vertikken. Ik heb 2 "enge" dingen meegemaakt.

Als eerste toen ik van school naar huis (wat zal ik zijn geweest, 15 ofzo) kwam ik langs de parkeerplaats voor de straat waar ik in woon. Daar lag een man half in zijn auto en gaf geen reactie op de omgeving. Er stonden mensen omheen maar ze deden niks, wel 112 gebeld maar niks bij het SO. Omdat mijn vader allergisch is voor bijen/wespen herkende ik gelijk wat er aan de hand was, ik heb gelijk mijn EpiPen in zijn been gezet. Een paar minuten later kwam de meneer weer een beetje bij en was de ambulance aanwezig. Niemand had gedacht aan een allergische reactie en waarschijnlijk heeft het SO geen blijvende schade opgelopen omdat ik zonder na te denken mijn EpiPen erin heb gezet. Later ben ik door de familie en de SO getrakteerd op enkele kadobonnen. Het SO vertelde nog dat hij iets hoorde zoemen toen hij ging zitten en het volgende moment in zijn nek werd gestoken. Daarna ging het vrij snel.

Ook kwam ik een keer terug van mijn werk toe een vrouw in volle paniek door de straat rende met brand bel 112, waar zijn mijn kinderen ik kan ze niet vinden enz. Buurvrouw kwam naar buiten ik heb de vrouw bij haar neergezet en gezegd dat ze haar moest zien te kalmeren en moest uitvinden waar haar kinderen waren. Buurman had al de brandweer gebeld. Omdat ik door de keukenraam kon kijken zag ik dat een houtblok uit de open haard was gevallen recht op een stuk tapijt. Had toevallig een oude paardendeken in mijn auto liggen en deze heb ik kleddernat gemaakt met de buitenkraan. Ook mijn zakdoek natgemaakt en voor mijn gezicht gebonden. Buurvrouw vroeg nog of die deken wel ging werken, natuurlijk het is een houtbrand. Toen met de deken naar binnengegaan en deze over het houtblok gegooid. Daarna de achterdeuren open gedaan om de rook de laten ontsnappen (voordeur stond ook open) daarna naar boven gelopen om te kijken of de kinderen boven waren. Want het SO kon zich nog steeds niet herinneren waar haar kinderen waren. Die bleken achteraf bij vriendjes te spelen. Toen kwam de brandweer gelukkig aanrijden en ik wenkte ze gelijk, snel doorgegeven wat ik had gedaan, 2 van 3 ambulance die onderweg waren werden afgemeld. En de eigenares van het huis aangewezen. Ze vroegen of ik even wilde blijven wachten op de politie zodat ze mijn getuigenis nodig hadden. Omdat het vuur door mijn al goed geblust was hebben ze alleen met een grote ventilator de rook uit het huis gedreven. SO is nog even meegenomen omdat ze last had van de rook in haar longen. Ook ik was nog gecontroleerd maar door de natte zakdoek voor mijn mond en neus had ik nergens last van. Toen mocht ik gaan en ben ik naar huis gelopen (3 huizen verder) ben gelijk in een warm bad gegaan en daar heb ik zeker 2 uur trillend in gelegen, gewoon van de stress wat eruit kwam.
2 dagen later stond de brandweer, politie en het SO voor mijn deur met een bloemetje en dank je wel dingen.

**Geplaatst**: 07-05-14 20:28

Geplaatst: 07-05-14 20:28

Rocamor schreef:
pinto_1 schreef:
jeetje, wat een heftig verhaal, vind het ongelofelijk goed van je.

Ik hoop dat ze het hart van de man toch weer op gang hebben kunnen krijgen.
Kun je niet het ziekenhuis bellen om na te vragen of het slachtoffer het heeft overleefd? Ik zou het wel heel graag willen weten als ik jou was.

Dat van het handen wassen klinkt wel herkenbaar. Heb een keer geprobeerd een paard te redden dat in de sloot was gevallen. Hij heeft het helaas niet gehaald, en toen had ik ook maar 1 gedachte: ik wil mijn handen wassen. Bijna obsessief, alsof je de dood aan je handen voelt.

Heel veel sterkte!

Die laatste opmerking, inderdaad, alsof ik de dood aan mijn handen voelde. Die MOESTEN schoon. Zo raar.

Overigens heb ik het ziekenhuis gebeld, maar zij mogen (terecht) geen mededelingen doen. Dat wist ik al, maar niet geschoten is sowieso niet raak. De dame in het ziekenhuis raadde me aan contact op te nemen met de politie. Dat heb ik gedaan. Ik word vrijdag teruggebeld door 1 van de agenten die erbij waren. Wie weet hoor ik dan meer. Omdat ik zelf 112 gebeld heb en omdat de politie dat kan verifieren (mijn gegevens zijn opgenomen) mogen ze (volgens de mij te woord staande agente) mij wel vertellen of hij het overleefd heeft.

Tot die tijd blijf ik hoop houden.

Jeetje wat heftig zeg!!

ik zou vrijdag anders gewoon zelf even bellen hoor! kan zijn dat ze het misschien vergeten.

Nomineer dit bericht ×