Bokt.nl

february schreef:

Ach, herkenbaar in sommige opzichten en ik kan je deels geruststellen: het is ook wel een leeftijdsgebonden fase

Ik ben nu 26 en merk dat ik steeds meer ga waarderen wie ik ben om wie ik ben.
Voorgaande jaren spiegelde ik mezelf ook veel aan anderen: waarom hebben zij een grote vriendinnengroep? Ben ik echt raar dat ik niet graag uit ga? Ben ik te serieus voor m'n leeftijd?

In sommige opzichten moest ik ook meer uit die schulp kruipen, het contact aangaan met onbekenden.
Niet omdat anderen dat ook doen maar omdat ik, zoals jij zelf ook zegt, het belangrijk vond om sociale dingen te ondernemen. Ik kwam erachter dat ik contact met onbekenden eng vond (en ja, soms nog steeds vind) omdat ik bang was hoe ze mij zouden beoordelen. Ben ik wel leuk/aardig/gezellig genoeg? Ik ben die vraag toen om gaan draaien: wanneer ik met iemand praat, dénk ik dan ooit wel eens: wat ben jij stom/onaardig/ongezellig? Nee, eigenlijk zelden. En áls ik dat al denk, dan ga ik contact uit de weg met zo'n persoon

Wat mij enorm 'geholpen' heeft is dat ik plotsklaps alleen kwam te staan na 3 jaar samenwonen. Ik ben toen alleen op reis gegaan en dat was zó uit mijn comfortzone! En het is het beste wat ik ooit gedaan heb, want ineens ervoer ik aan den lijve dat ik gewoon een leuk, lief, spontaan mens ben, want mensen overal ter wereld vonden mij blijkbaar de moeite waard om mee te kletsen of mee op te trekken. Míts ik me daarvoor openstelde, en dat is wat ik geleerd heb. Niet dat ik je nu aanraad je relatie uit te maken natuurlijk hihi , maar dingen zelf gaan ondernemen is dus heel fijn en goed voor je. En begin klein en veilig: spreek inderdaad eens af met mensen van bokt, kijk eens of je kan helpen bij een vrijwilligersgebeuren. Maar doe het wel voor jezelf en niet met de gedachte; ik móet hier nu nieuwe vriendinnen/contacten aan overhouden. Soms is die vrijblijvendheid ook fijn hoor!

Ik heb ook 'maar' 3 échte vriendinnen. Die zie ik soms weken niet, allemaal hebben we ons eigen drukke leven, wonen van elkaar. En zo ook met andere mensen die geen close vrienden zijn, maar ook geen kennis. Terwijl als we elkaar zien, het contact gezellig is en leuk. Nu scheelt het dat ik heel sociaal werk heb (met kinderen, ouders, collega's) en soms naar momenten alleen kan snakken

Het is echt een wisselwerking geweest tussen mezelf accepteren en waarderen en daardoor meer ontspannen zijn in het contact maken met anderen. Als je jezelf een leuk en waardevol mens vindt, straal je dat uit en doet het je minder wat anderen van je zouden kunnen denken. En dat maakt je voor anderen ook een leuk(er) mens om mee om te gaan: ongedwongener, opener en makkelijker benaderbaar. En dan zul je merken dat je ook niet meer nadenkt over dat wat je zegt wel interessant genoeg is, dan gaat dat vanzelf!

En ik vind het trouwens heel mooi en liefdevol zoals jij klaarstaat voor je ouders!
Je klinkt als een wijs en lief mens en het is niet niks om dat al meegemaakt te moeten hebben.
Het vormt je en je zult je soms door leeftijdgenoten niet begrepen voelen

Een heel verhaal, maar hopelijk herken je er iets in en kun je er iets mee