Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Mioux schreef:Het is zeker iets wat veel energie en tijd kost,en zeker niet makkelijk om te doen. Vele vinden het ook "raar" om je moeder of vader te moeten wassen en helpen etc.Vaak vinden mensen het zelf ook niet fijn, het niet afhankelijk willen zijn van een ander (vreemde) en hun willen laten helpen door een vreemd iemand. Ik snap dus enigszins je vader zijn kant misschien wel,omdat hier mijn vader ook nooit een ander in huis wilde. Het was ook een soort trots wat hij bezat.
Ik denk in jouw situatie dat jouw vader teveel hooi op zijn vork genomen heeft,en misschien bang is voor een reactie om hulp te vragen. Dit kan zijn bang dat ze denken dat hij het niet wíl doen, of geen respect heeft om dit te doen maar dat zal vast en zeker niet zo zijn anders was hij er niet aan begonnen. Het is juist heel goed om te zeggen "ik red dit niet alleen,ik heb hulp nodig". Je vader kan niet voor andere zorgen,als hij niet aan zichzelf en zijn gezondheid denkt.
Je vader zal in moeten zien dat hij anders het zelfde erbij kan zitten of liggen als je grootmoeder,en zo heeft niemand er dan wat aan. Misschien kan je voorstellen om te zeggen we halen iemand in huis, om te helpen, en jij blijft er in eerste instantie bij om op te letten of iets. Dat geeft hem misschien ook een fijner gevoel.
Maflinger_S schreef:Jees, wat een dilemma. Aan de ene kant wil je ze helpen omdat je geen onmens bent, aan de andere kant maken ze het je ook niet erg makkelijk, gezien hun eigen-aardigheden en jullie gezamenlijk niet zo leuke verleden.
Het zou mooi zijn als je het zo zou kunnen spelen dat je ze eerst een paar dagen in hun sop laat gaarkoken en vervolgens de huisarts een verrassingsbezoekje laat brengen zodat je met zijn support een en ander in gang kunt gaan zetten om je vader en oma de zorg te bieden die ze blijkbaar nodig hebben zonder dat die zorg door jou verleend moet worden. Nog even en de derde generatie zit hulpeloos op de bank.
Nickytje schreef:Ze laat inderdaad de beslissingen aan hem over. Terwijl het gewoon haar huis ook is. Als ze hulp wil, mag en moet ze die krijgen. Maar soms lijkt het wel dat ze niet tegen mijn vader durft in te gaan als het over zo'n dingen gaat. Het probleem is ook dat ik nooit alleen met mijn grootmoeder kan praten, hij is er altijd bij...
Gea99 schreef:Ik heb respect voor je! Zou er zelf allang klaar mee zijn geweest. Dit is een man die eigenlijk nooit volwassen is geworden, als ik dit zo lees.
Zou idd de huisarts inschakelen en duidelijk aangeven dat je je afzijdig gaat houden, want dit gaat van kwaad tot erger. En dan ga je er zelf aan onderdoor.
Ik wil je nog heel veel sterkte wensen!!
zonnebloem18 schreef:Wat een vervelende situatie!
Ik zou eerst eens overleggen met de huisarts en anders het OGGZ inschakelen, zij zijn speciaal voor mensen die zorg weigeren terwijl ze het heel hard nodig hebben.
Het OGGZ bestaat veelal uit mensen van de sociale dienst, gemeente, geestelijke gezondheidszorg, artsen thuiszorg enz. zij zullen dan samen proberen toch hulp op te zetten.
Nickytje schreef:Maflinger_S schreef:Jees, wat een dilemma. Aan de ene kant wil je ze helpen omdat je geen onmens bent, aan de andere kant maken ze het je ook niet erg makkelijk, gezien hun eigen-aardigheden en jullie gezamenlijk niet zo leuke verleden.
Het zou mooi zijn als je het zo zou kunnen spelen dat je ze eerst een paar dagen in hun sop laat gaarkoken en vervolgens de huisarts een verrassingsbezoekje laat brengen zodat je met zijn support een en ander in gang kunt gaan zetten om je vader en oma de zorg te bieden die ze blijkbaar nodig hebben zonder dat die zorg door jou verleend moet worden. Nog even en de derde generatie zit hulpeloos op de bank.
Zo een zelfde idee had ik inderdaad al besproken met mijn stiefzus. Als ik een hele week niets voor hen doe, en zij ook niet. Dan gaan ze wel inzien dat ze het zonder hulp niet redden. En dan via de huisarts de zelfredzaamheid laten scoren en hulp laten opstarten.. Willen ze dat niet... Dan houdt het op.