Bokt.nl

**Geplaatst**: 06-03-14 01:18

Geplaatst: 06-03-14 01:18

Charaz schreef:
Ik zou zeker nu beginnen met aanvragen van een indicatie, mocht de nood aan de man zijn hoef je dat niet meer te doen. Ik weet niet precies hoe het in elkaar zit, maar zie op mijn werk wel veel dat mensen het uitstellen en uiteindelijk dingen tot een spoedopname komen en dit geeft een hele hoop onrust als er nog helemaal niets is geregeld.

Hier kan ik alleen maar in meegaan.

Wat erg voor jou en je familie.... het is echt vreselijk om mensen te zien aftakelen. En al helemaal als het je eigen familie is.

Erkenning gaat heel belangrijk worden, de knoop moet een keer door want situaties kunnen snel uit de hand lopen als er geen toezicht is. Het is ook erg vermoeiend om steeds iemand in de gaten te moeten houden die niet bij je in huis woont, in een verzorgingshuis krijgen ze structuur kwa eten, slapen, medicijnen.... iets wat bij een dementerende toch wel belangrijk is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-03-14 10:08

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 06-03-14 10:08

Ja, mijn tante woont bij hem om de hoek. Daarom kunnen we heel veel zelf opvangen.
zijn structuur begint al te vervagen. Laatst lag ie een keer om half 5 al in bed, en hij is ook al een keer vergeten om naar bed te gaan..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-05-14 15:36

Geplaatst door de TopicStarter : 06-05-14 15:36

Tis een topic van een tijdje geleden.
Inmiddels is mn opa verder afgegleden, hij krijgt nu smorgens buurtzorg, savonds is nog geen plek daarvoor staat ie op de wachtlijst.
Hij heeft 3 dagen per week dagbesteding, en we zijn bezig met een aanvraag voor gesloten afdeling omdat hij thuis niet meer veilig is voor zichzelf en zo'n aanvraag veel tijd in beslag neemt.
Nadeel is dat het heel lastig is, er komt namelijk iemand zijn situatie beoordelen en afhankelijk van hoe die persoon onderzoekt en handelt kan het zijn dat ze hem recht op de man af vragen of ie opgenomen wil worden.
Als hij "nee" zegt proberen ze het na een paar weken nogmaals. Komt er dan weer een nee, dan zouden wij stappen kunnen ondernemen maar dab ga je al richting uit de gerechtelijke macht zetten (heet dat zo).. en das geen pretje.

Dat is iig wat zijn case manager met ons besproken heeft.
Het gaat echt heel hard momenteel, hij word ook agressief naar mijn tante toe, zie steeds meer die lege omhulsel. Zijn persoonlijkheid verdwijnt meer en meer. Hij word ook enorm achtrrdochtig en in de war. Is om de haverklap zn hoorapparaten kwijt (dit was voorheen nog routine)..

Elke keer als ik erheen ga kom ik verdrietig terug.
Moest ineens weer aan dit topic denken door t nieuwsbericht dat paarden een positieve invloed hebben op mensen met alzheimer..

**Geplaatst**: 06-05-14 15:59

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 06-05-14 15:59

Ik wens jullie heel veel sterkte de komende tijd. :(:)

Ook al is het zeker niet makkelijk, hoop ik dat je toch van de mooie momenten kan genieten.
En deze fase is het allermoeilijkst! Maar geloof mij, de mooie momenten komen zeker.

Je kunt mij altijd pben.

**Geplaatst**: 06-05-14 16:10

Geplaatst: 06-05-14 16:10

helaas een erg herkenbaar verhaal en snap je gevoel helemaal.
Mijn oma zit inmiddels sinds augustus op een gesloten afdeling, heel triest, maar voor haar eigen veiligheid.
Ze heeft fases gehad waarin ze heel boos en angstig over de situatie was, ze beseft dan zelf te goed hoe slecht het met haar gaat. Heel naar om te zien.
Gelukkig zit ze nu meestal in de vrolijke fase en zegt ze zelf "oei, ik vergeet alles, maar als ik zo over straat ga, zien ze gelukkig niks aan mij". Ze is elke dag boodschappen wezen doen (een jaar geleden hebben we dat voor het laatst samen gedaan, nu kan ze niet zelfstandig de afdeling af)..
Als ik haar op haal, om een drankje te doen in het restaurant, rondje lopen of om mee naar stal te gaan, dat vindt ze prachtig. Is voor haar echt een dagje uit.
Probeer bij je opa te achterhalen wat hij leuk vindt, waar hij nog echt van kan genieten.
En elke keer even hebben over verhuizen, ook al lijkt hij niks te onthouden, er blijft soms iets hangen.
Mijn oma riep ook altijd hard nooit meer te verhuizen, maar zelfs toen ze al op de gesloten afdeling zat zei ze in de angstige buien: wordt tijd dat jullie mij opsluiten, het wordt gevaarlijk zo

Het ritme op zo'n afdeling, de aanspraak, de hulp, het helpt ze echt!

**Geplaatst**: 06-05-14 16:16

Geplaatst: 06-05-14 16:16

Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-05-14 16:23

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 06-05-14 16:23

Passend bij de situatie idd. Tis ook gewoon heel verdrietig. Vooral voor hemzelf.
Hij wisselt ook van momenten dat ie boos is en door heeft wat er gebeurd. Tot momenten dat ie wezenloos voor zich uit kijkt en niks doorkomt.

Enige wat mn opa nu nog blij maakt is alcohol. Helaas..
Altijd als we langs komen denkt ie ook dat we weg gaan.
Tis gewoon moeilijk.

Wij doen ook boodschappen met opa. Maar hij weet meestal niet wat ie hebben moet. Wij gelukkig wel haha.

**Geplaatst**: 06-05-14 18:21

Geplaatst: 06-05-14 18:21

Sterkte TS.
Maar zo herkenbaar. Hier ook bezig met een ZZP05 aanvraag en tegelijk een rechterlijke machtiging (RM).
Eerst hopen dat de gene die van de CIZ langs komt idd de vraag wilt u opgenomen op een geslotenafdeling en waar u nooit meer uit mag op een tactische en slimme manier brengt. Zo niet start de RM.

Succes en hopelijk is er snel een plekje waar hij zich thuis voelt.
Want een ZZP 05 geeft wel recht op een plekje op de wachtlijst van een tehuis van je keuze. Maar je bent helaas meestal niet direct aan de beurt.

**Geplaatst**: 06-05-14 19:02

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 06-05-14 19:02

Sterkte TS! Heel herkenbaar wat je allemaal verteld.
Hoop dat er snel meer hulp komt voor je opa!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-05-14 20:11

Geplaatst door de TopicStarter : 06-05-14 20:11

cam schreef:
Sterkte TS.
Maar zo herkenbaar. Hier ook bezig met een ZZP05 aanvraag en tegelijk een rechterlijke machtiging (RM).
Eerst hopen dat de gene die van de CIZ langs komt idd de vraag wilt u opgenomen op een geslotenafdeling en waar u nooit meer uit mag op een tactische en slimme manier brengt. Zo niet start de RM.

Succes en hopelijk is er snel een plekje waar hij zich thuis voelt.
Want een ZZP 05 geeft wel recht op een plekje op de wachtlijst van een tehuis van je keuze. Maar je bent helaas meestal niet direct aan de beurt.

ja dit is precies hetzelfde als waar wij nu inzitten.
zijn casemanager zei ook dat t heel erg ligt aan hoe diegene het brengt.
Jullie ook heel veel sterkte met de aanvraag. En verdere traject.
pb staat voor je open mocht je willen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-05-14 20:11

Geplaatst door de TopicStarter : 06-05-14 20:11

Puck94 schreef:
Sterkte TS! Heel herkenbaar wat je allemaal verteld.
Hoop dat er snel meer hulp komt voor je opa!

Dank je wel

**Geplaatst**: 06-05-14 20:19

Geplaatst: 06-05-14 20:19

Jeetje wat heftig! Heel veel sterkte gewenst de komende tijd aan jou en je familie!

**Geplaatst**: 06-05-14 20:25

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 06-05-14 20:25

Handelingsonbekwaam bedoel je.
Triest proces, zeker omdat je weet dat dit onomkeerbaar is.
Wens je heel veel sterkte in deze tijd.

**Geplaatst**: 06-05-14 20:31

Geplaatst: 06-05-14 20:31

Sterkte, helaas veel ervaring mee. Je opa is nog niet compleet dement, als er nog periodes van bewust zijn van het vergeten zijn dan is het extra moeilijk want dan komt de opstandigheid en agressiviteit om de hoek kijken. Moeilijk om mee om te gaan maar één tip die het voor jouw persoonlijk misschien iets gemakkelijker kan maken, maak een fotoboek met oudere foto's, van toen jij , je ouders en je grootouders jong waren, herkenbare plekken erin. Alle familieleden fotograferen en de naam er onder zetten. Misschien in chronologische volgorde, dus baby/tiener/volwassen. Ook veel foto's van je opa en oma toen ze veel jonger waren. Dementie is echt vaak een proces van boekdelen dichtklappen die niet meer open gaan. Vaak zie je oude mensen in een spiegel kijken en weten ze niet wie het is, in hun herinnering zijn ze misschien wel dertig jaar jonger. Kijk je samen met opa door dit boek dan heb je best kans dat hij over vroeger nog heel veel kan vertellen en dat jij een glimp van je vrolijke opa terug ziet, sterkte.

**Geplaatst**: 06-05-14 20:36

Geplaatst: 06-05-14 20:36

Hee Lian, ik heb dit zelf nog nooit meegemaakt maar ik wilde je heel veel sterkte wensen, en mijn pb box staat altijd voor je open!

**Geplaatst**: 06-05-14 20:39

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 06-05-14 20:39

Oh jeetje, wat een verhaal.

Sterkte!

**Geplaatst**: 06-05-14 20:44

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst: 06-05-14 20:44

Helaas komt dit ook voor mij bekend voor. Thuis is het bij ons ook zo'n situatie met mn oma, alleen wil mijn opa voor haar zorgen tot hij er bij neer valt. En dan zouden alle procedures nog in gang moeten schieten dus wij proberen met man en macht iets te regelen, maar zolang mijn opa niet meewerkt en mijn oma het zelf niet meer kan beslissen..

Lastig allemaal. Heel veel sterkte in ieder geval! Ik ga dit topic in de gaten blijven houden.

**Geplaatst**: 06-05-14 20:50

Geplaatst: 06-05-14 20:50

Zo te lezen nog even volhouden... Hij is zich er nog bewust van dat hij dingen vergeet. Dat is de moeilijkste periode!

Heel erg naar, mijn oma had de ziekte van Alzheimer, al vrij snel nadat mijn opa is overleden (1996) begon dit. Ze is uiteindelijk in 2007 overleden. Ik was toen 17, mijn zusje 15. Wij waren de jongste kleinkinderen en kwamen nog wel eens bij haar. In het laatste jaar (jaren?) hebben we dat bewust zo min mogelijk gedaan. Op een dag kwamen we bij haar om doei te zeggen, omdat we op vakantie gingen. Ze herkende mijn ouders en mij, maar ze ging zich aan mijn zusje voorstellen. Na dat moment hebben wij besloten dat we het niet meer wilden zien, het was voor ons mooier om oma te kennen zoals ze was. En dat viel niet mee, omdat we haar nauwelijks anders kenden.

Mijn oma is na lang aandringen ook in een bejaardentehuis gekomen. Mijn oom (één van haar zoons!!!) wilde niet erkennen dat oma ernstig dement was. Dat is ook niet zo moeilijk, als je er eens per maand een uurtje bent... Binnen een jaar was ze van een gewone kamer naar de dementieafdeling verplaatst. Ze liep midden in de nacht bij de buurman de kamer binnen omdat op haar manier daar de wc zat.

Weetje, als alles over is, zul je je de leuke dingen herinneren. De grappige momenten.
Bij ons is dat dus het wc gebeuren in het bejaardentehuis... En de keer dat de kapster op het laatste moment alle ramen kon uit zetten en het gasfornuis uit... Had oma bijna een hele rij seniorenwoningen opgeblazen

Of die keer dat oma de buurman ervan beschuldigde dat hij haar was had gestolen, toen ze nog op zichzelf woonde.

**Geplaatst**: 06-05-14 20:56

Geplaatst: 06-05-14 20:56

heel veel sterkte,
mijn moeder wordt glijd nu ook steeds verder in de dementie. gelukkig hebben we mijn vader op den duur zo ver gekregen om in een aanleunwoning te gaan wonen (heeft lang geduurd, ook door middel van wel of niet toe laten van de woning gelukkig met medisch dossier mochten ze er in)
ze gaan nu af en toe samen naar de dagbesteding omdat mijn vader het heel moeilijk vindt om haar los te laten. en mijn moeder kan dan ook nog weleens raar reageren.
mijn pb staat voor je open meid

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-05-14 21:07

Re: we zijn hem "kwijt"

Geplaatst door de TopicStarter : 06-05-14 21:07

Jullie reacties doen me goed. En zijn verdrietig tegelijk.
Dat er zo veel mensen en families zijn die dit moeten meemaken, die hun opa, oma, vader, moeder of andere naaste in zekere zin verliezen maar ook niet.

Dat van dat fotoboek vind ik wel een goeie, ik ga eens speuren naar foto's.
Hij heeft ook in de gang van zn huis en op de koelkast veel foto's.
Het lijkt me vreselijk als ze op.t punt komen dat ze je niet meer herkennen. Mijn opa noemt me nu al regelmatig bij de naam van mn moeder. En sinds mn nicht een bril heeft denkt ie volgens mij dat ze mij is.

Ik vind vooral t zoeken sneu. Dingen die voor ons logisch zijn. Zoals dat kaas in de koelkast gaat. Hij kijkt alles na voordat t klikt. We vinden dus ook de gekste dingen in de koelkast.
Of dat ie ons dingen niet duidelijk kan maken en gefrustreerd raakt.
Laatst zocht ie iets: dat was dan een ding en als je hem door de tv gooide ging alles uit..
Heb tot op de dag van vandaag geen idee. En hij kan t niet anders uitleggen want voor zijn gevoel issie duidelijk..

**Geplaatst**: 06-05-14 21:11

Geplaatst: 06-05-14 21:11

JosineS schreef:
[ Afbeelding ]

Sterkte!

oei moeilijk momentje...
Paar weken terug op de uitvaart van mijn oma dit gedicht voorgedragen.

Heel herkenbaar verhaal, ook bij ons viel de mantelzorger weg (mijn opa) en toen begon het aftakelen.
Mijn oma haar 80e verjaardag heeft ze nog thuis kunnen vieren... helaas haar 81e in het verzorgingstehuis totdat zij paar weken terug overleed. 4 moeilijke jaren gehad, je weet: Mijn oma loopt hier naar binnen en zal uiteindelijk naar buiten gedragen worden.

Het achterdochtig worden, dierbaren agressief benaderen, het beschuldigen van diefstal, snachts dwalen, de onrustigheid. Het is verscheurend om te zien hoe iemand zichzelf kwijt raakt. -O-

Heel heel veel sterkte.
Geniet van de kleine momenten, een glimlach, oogcontact, samen naar muziek luisteren.
Want voor je het weet is dat ook verdwenen...

**Geplaatst**: 06-05-14 21:11

Geplaatst: 06-05-14 21:11

Wees blij dat je het in de koelkast vindt

Oké, het klinkt nu alsof ik de gek er mee heb hoor. Maar echt, maak grappen, jullie als familie! Het helpt in het verwerkingsproces!! Wij hebben er heel erg veel aan gehad, en nog altijd als we het over oma hebben, maken we grappen om haar dementie. Zelf wist ze er toch al niets meer van.

Mijn oma maakte er dus een gewoonte van om alles te bewaren. Echt ALLES. Dus kwamen mijn tante en mijn moeder regelmatig om haar koelkast uit te mesten... Dat merkte ze, dus begon ze haar brood te bewaren, onder haar matras. Er lag van alles onder het matras, broodjes met hagelslag, vlees etc.

Toen ze in het bejaardentehuis op de groep zat, ook zoiets grappigs, is ze een keer gevallen waarbij ze beide polsen brak. Heel sneu natuurlijk. Dus kreeg ze gips om twee polsen. Maar dat trok ze er gewoon weer af na verloop van tijd.
Dus weer naar het ziekenhuis, omdat m'n tante een keer niet kon moest m'n moeder. Die wist niet wat m'n oma in zo'n omgeving deed en stond dus vet voor gek. :')

M'n oma zag een donkere vrouw, Surinaams type met een flink achterwerk en roep keihard: "Zooooo die het een beste poeperd!!"

**Geplaatst**: 06-05-14 21:21

Geplaatst: 06-05-14 21:21

Dott schreef:
cam schreef:
Sterkte TS.
Maar zo herkenbaar. Hier ook bezig met een ZZP05 aanvraag en tegelijk een rechterlijke machtiging (RM).
Eerst hopen dat de gene die van de CIZ langs komt idd de vraag wilt u opgenomen op een geslotenafdeling en waar u nooit meer uit mag op een tactische en slimme manier brengt. Zo niet start de RM.

Succes en hopelijk is er snel een plekje waar hij zich thuis voelt.
Want een ZZP 05 geeft wel recht op een plekje op de wachtlijst van een tehuis van je keuze. Maar je bent helaas meestal niet direct aan de beurt.

ja dit is precies hetzelfde als waar wij nu inzitten.
zijn casemanager zei ook dat t heel erg ligt aan hoe diegene het brengt.
Jullie ook heel veel sterkte met de aanvraag. En verdere traject.
pb staat voor je open mocht je willen.

Bedankt. Helaas is alles allemaal gesneden koek voor ons.
2.5 jaar geleden is mijn moeder overleden aan alzheimer.
Zij heeft 2.5 jaar in een tehuis gewoond. Daarvoor heb ik samen met mijn vader de zorg gedragen voor haar. Met hulp van hulpverleners.
Het is een soort van op herhaling gaan.

Alleen is het nu moeilijker omdat mijn vader alleen woont. En ik 1 uur bij hem vandaan.

**Geplaatst**: 06-05-14 21:21

Geplaatst: 06-05-14 21:21

foto's zijn inderdaad belangrijk voor ze. mijn moeder pakt ook vaak de foto's die op de kast hangen vaak vast.
bij de verhuizing vond ik het best moeilijk toen ze ineens hun trouwfoto pakte en vroeg wie die man was.

**Geplaatst**: 06-05-14 21:30

Geplaatst: 06-05-14 21:30

savanna04 schreef:
foto's zijn inderdaad belangrijk voor ze. mijn moeder pakt ook vaak de foto's die op de kast hangen vaak vast.
bij de verhuizing vond ik het best moeilijk toen ze ineens hun trouwfoto pakte en vroeg wie die man was.

Toen mijn moeder al heel ver weg was. Belde mijn vader een keer. Je moeder wil je spreken. Kreeg ik mijn moeder aan de lijn. Zegt ze, vind je het goed als ik bij deze man blijf( ze bedoelde mijn vader). Ik wil niet terug naar mijn eigen man

Nu kan ik er om lachen. Toen vond ik het lastig.

Nomineer dit bericht ×