Bokt.nl

**Geplaatst**: 21-02-14 01:22

Geplaatst: 21-02-14 01:22

Verder ga ik trouwens niet echt op je specifieke situatie in qua familie, maar het is ook niet mijn bedoeling om je de put in te praten.
Zelf was ik en niemand hier overal bij, dus ik wil daar ook geen oordeel over vellen, al is slaan uit den boze uiteraard.
Ik probeer je de positieve dingen en opties te laten zien die er zijn.

Het is ook gewoon heel lastig voor mensen om iemand die niets laat zien, enigsinds te sturen zoals elke ouder zou doen. Dan heb jij misschien al voor je gevoel tig signalen gegeven die zij of niet gezien hebben of gewoon niet konden zien.
Verder is de denkwijze van een gemiddelde Asperger echt er wel eentje die je moet snappen en wat mee moet kunnen. Niet negatief tov mensen met Asperger maar het is wel zo uit eigen ervaring.
Om een botsend ding te noemen bij ons is dat als het hier fout ging, moest ik echt rust hebben, veel mensen/docenten snappen dat niet en werkten mij dan compleet over de rooie.
Zo ken ik nog enkele mensen met Asperger, en ik kon daar perfect mee overweg omdat ik wel mensen kon triggeren tot nadenken, maar wel op tijd de druk er af kon halen.
Doet men dat niet krijg je paniekerige situaties die over komen voor een normaal mens als dwarsigheid, wat bij jou dus gebeurd vermoed ik als ik het zo lees. Echt heel rot want dat geeft geen fijn gevoel.

Voor nu stop ik even met typen, maar dit is dus niet de mening/ervaring van een psycholoog maar van een ''snijboon'' met eigen ervaring hier in, ik hoop dat je hier wat dingetjes in herkent.

**Geplaatst**: 21-02-14 01:27

Geplaatst: 21-02-14 01:27

TS: Zelf zie je dat ook niet altijd, omdat het voor jou nooit anders geweest is.
Ik heb het ook nooit als probleem ervaren, behalve dat ik nogal eens om suffe redenen botste met docenten, omdat ik gewoon wel de waarheid vertelde ipv loog als de rest. :')

Docenten verwachten niet als een probleem besproken word, dat een puber de waarheid gelijk verteld en dus werd ik tot in mijn red zone gedreven.

Ik kan trouwens ook in een rotsituatie beter schrijven als vertellen hoor.
Hoor regelmatig dat ik mensen ontzettend kan raken met een stuk tekst wat ik er op een goed moment zo uit rammel op de laptop.

Ik ben ook heel lang heel gevoelig geweest voor geluid hoor tot mijn 19e, het is nu door een dieet veel minder geworden wat het leven voor mij enorm veel fijner maakt!!
Die doofheid is je mazzel geweest, geloof mij maar!

Tot mijn 19e heb ik bijvoorbeeld geen radiomuziek kunnen verdragen of zo zacht dat de rest het niet eens meer fatsoenlijk kon horen. :')

Als ik heel moe ben of overprikkeld heb ik het nog wel, maar daar heb ik zo mijn supplementen voor om dat dan snel de kop in te drukken.

Laatst bijgewerkt door moonfish13 op 21-02-14 01:31, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-02-14 01:31

Geplaatst: 21-02-14 01:31

Komt vanzelf ts. Je bent slim genoeg om de juiste keuze te maken.

Vertrouw op jezelf!

**Geplaatst**: 21-02-14 01:37

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst: 21-02-14 01:37

Och meis toch... Wat heftig.

Dat van geluid wat ik in je post lees, herken ik aan mijn broertje inderdaad (die heeft ook Asperger).

Maar verder wil ik je eigenlijk alleen veel sterkte en succes wensen.
Mocht je een steun in de rug of een luisterend oor nodig hebben mag je altijd bij me aankloppen!

**Geplaatst**: 21-02-14 09:36

Geplaatst: 21-02-14 09:36

StheBestMT schreef:
Dank jullie wel allemaal, heel fijn om te weten dat er in ieder geval iemand is om even tegen te praten Ik heb in mijn omgeving ook wel mensen waar ik goed mee kan praten, maar helaas heeft mijn moeder dat ontdekt, en als ik iets niet aan haar wil vertellen weet ze het wel los te peuteren bij de mensen waar ik het aan verteld heb..

Wat mijn psycholoog betreft, ik kan voor geen meter met hem opschieten.. Met geen enkele psycholoog eigenlijk. Ze denken allemaal dat ze weten hoe ik in elkaar zit, maar dat weten ze dus écht niet.
Begeleid ergens gaan wonen zou op zich voor mij best een optie zijn, maar ik vraag me af of mijn ouders daarmee instemmen, en daarnaast ben ik bang dat ze me dan alleen maar meer weg gaan houden van dat wat ik leuk vind.

Mijn biologische vader heb ik idd al laten rusten (intussen al ruim 1,5 maand niet mee gepraat) Ik wil hem ook nergens toe dwingen, maar hij heeftme een belofte gedaan en ik vind persoonlijk dat hij zich daaraan moet houden.

Mijn mentor kan ik ook voor geen meter mee opschieten helaas. Ze hebben me niet letterlijk gezegd dat ik een probleemgeval ben, maar ze hebben me wel duidelijk laten merken dat ze vinden dat ik aardig in de buurt kom..

Ik kan eigenlijk met niemand uit mijn familie echt goed praten. De enige waar ik goed mee kan praten zijn de eigenaresse van de paardjes die ik rijd en twee van haar kinderen. Maar helaas heeft mijn moeder dat dus ontdekt, en doet zij er alles aan om bij hen los te peuteren wat ik gezegd heb over hoe ik me voel...

Bedankt voor de tips iig zal er zeker wat mee doen, ook al lijkt dat nu misschien niet zo, ik denk er altijd overna!

Wat ik in deze post merk is dat je een aardig overlevingssysteem heb opgebouwd, je bent gewend om het alleen te doen, en staat daar stevig in. Ik denk ook dat jouw intelligentie je teveel in de weg zit, altijd maar denken wat het beste is, altijd maar blijven relativeren, te? ver vooruit denken.
Wat als je nu eens meer op je gevoel af gaat? Wat voel je, wat zou je echt het liefst op dit moment willen zonder daar al te veel over na te denken? Stop het denken uberhaupt eens, als dat niet lukt, probeer eens een bodyscan te doen.
En nu niet alles weer gaan overdenken, reageer maar eens vanuit gevoel. Ga maar eens typen zonder na te denken, schrijf dingen op zonder na te denken. Ik daag je uit, om niet na te denken

**Geplaatst**: 21-02-14 13:54

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst: 21-02-14 13:54

misschien een tip dat je dingen opschrijft ipv te praten misschien dat dat helpt (als je dat al niet gedaan hebt natuurlijk) en daarna verbranden zodat niemand ze kan zien. iniedergeval een heeeeleee dikke knuffel voor jou dat je zo moedig bent :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-03-14 01:09

Geplaatst door de TopicStarter : 23-03-14 01:09

Hey allemaal,

Het is alweer een tijd geleden dat wat van me liet horen hier, en ik wil even laten weten wat er op dit moment is.
Ik heb nagedacht over het wonen op een andere plek, het daar ook met mijn moeder over gehad, maar zij wil het absoluut niet hebben. Ze zegt dat ik maar moet leren leven met de mensen waar ik mee woon. Ik heb haar uitgelegd dat ik me niet thuis voel tussen hen, ik hoor er gewoon niet. "Je leert er maar mee leven," kreeg ik weer als antwoord. Ook tijdelijk ergens anders heen ziet ze niet zitten.

Joolien, jij daagde me uit om niet na te denken en dan alles op te schrijven. Hier gaan we dan:

Er zijn veel verschillende mensen op deze wereld, en in feite zijn zij onder te verdelen in twee groepen. Ten eerste heb je de 'populaire' mensen, die altijd overal bovenuit schreeuwen, niet bang om hun mening te laten horen. ze zijn 'perfect' in de ogen van een ander, en hun valsheid en arrogantie word overlapt door rijkdom en een goed uiterlijk.
Daarnaast heb je de mensen die niet zo vol zijn van zichzelf. Ze laten vrij weinig van zich horen. Ik heb daar persoonlijk ook vrij weinig behoefte aan, ik kan meestal aardig met deze mensen opschieten.
Natuurlijk heb je uitzonderingen, die zijn er altijd. Ik ben er zo eentje. Ik ben een meisje uit het midden van de stad, iets waar een groot aantal mensen jaloers op is. Hier zouden ze gehoord kunnen worden, laten zien wie ze zijn, een toekomst kunnen hebben, maar ik voel me hier gewoon niet op mijn gemak. De drukte is het niet, daar ben ik aan gewend geraakt. Het zijn gewoon de mensen hier. Dat denk ik tenminste. Ik zou zo snel niet kunnen bedenken wat het anders zou kunnen zijn.
Ik begin me trouwens ook af te vragen wat nou 'perfectie' eigenlijk is tegenwoordig. Een dikke laag foundation, zodat niemand de oneffenheden kan zien? Je kleren volgens de laatste mode, gewoon zodat je bij de 'modebewusten' onder ons hoort? Een perfect gevormd lichaam? Een glimlach op je gezicht?
Als dat laatste het belangrijkste is, als dat de sleutel is tot perfectie, hoef ik me geen zorgen te maken, die glimlach is ooit op mijn gezicht geplakt en er toen nooit meer afgekomen. Maar echt is hij niet. Het is een masker waar ik me achter verberg, zodat niemand vragen gaat stellen.
Zijn we eigenlijk niet allemaal zo? Is het niet gemakkelijker om te zeggen dat alles goed met je gaat, dan te zeggen wat er allemaal aan de hand is? Zetten we niet allemaal een masker op? Om even terug te komen op wat ik eerder zei, over dat er verschillende groepen zijn, daar wil ik nog wat aan toevoegen. Deze groepen zijn namelijk niet totaal verschillend. Ze hebben bepaalde dingen gemeen.
Laat ik weer beginnen met de 'populaire' mensen. Is het je weleens opgevallen hoe gemeen ze zijn naar anderen, met name naar de 'niet-populaire'? Ze wijzen hen op fouten, die ze misschien niet eens maken. En weet je waarom? Omdat hun eigen fouten dan niet opvallen. Ik zeg hiermee niet dat iedereen zo is. Dit zijn meestal de meest populairen van deze groep. De rest volgt de 'leider', want stel dat ze over jouw fouten beginnen. Dan is je hele reputatie naar de maan. En dat terwijl je er zo hard voor gewerkt had.
Er is nog een reden voor dit soort gedrag, namelijk dat ze zelf het een en ander meegemaakt hebben. Ze zijn 'vroeger' zelf slecht behandeld, en willen nu weten hoe het is om aan de andere kant te staan.
Dan kom ik nu weer bij die stille groep. Zij praten niet of nauwelijks. Meestal hebben ze dingen meegemaakt in het verleden, waardoor ze niet meer durven. Er is zo veel kritiek op hen geleverd, zoveel haat uitgeoefend, dat ze bang zijn om te falen. En daarom doen ze niets.
En dan kom je op het punt waarop je je afvraagt wat je eigenlijk allemaal aan het doen bent. Waar ben je mee bezig? Waarom? Wat heb je gedaan? Wie ben je? Deze vragen worstel ik dagelijks mee. Ik zal ze eens wat meer uitbreiden.
Waar ben je mee bezig?
Ik heb werkelijk geen idee. Ik heb geen idee. Ik doe eigenlijk maar wat, en dan zie ik vanzelf wel waar ik kom later, toch?
Waarom?
Dat weet ik ook niet. Ik heb geen idee wat ik later wil. Nu ben ik natuurlijk ook nog jong en heb ik alle tijd, maar vanaf school komt een enorme druk, omdat ze van me verwachten dat ik al naar universiteiten aan het kijken ben. Maar wat als ik helemaal niet naar de universiteit wil? Ik heb nog geen idee...
Wat heb je gedaan?
Dat zou ik al helemaal niet weten. Ik heb geen idee wat ik gedaan heb om te bereiken wat ik nu heb.
Wie ben je?
Lijkt een vrij gemakkelijke vraag. Mijn naam is die en die, ik ben zo oud, en ik woon daar en daar. Mijn hobby's zijn dit en dat. And there you go!
Nee, zo gemakkelijk is het niet. Je hele leven lang maak je dingen mee, leuke en minder leuke momenten. Deze momenten verzamel je. Ze vormen jouw boek, jouw verhaal. En dat is heel wat minder gemakkelijk.

Zo, dat was dat wel even voor nu.
Op dit moment is het ook nog zo, dat mijn moeder me verschrikkelijk onverantwoordelijk vindt, denkt dat ik niks zelf kan, dat ik overal hulp bij nodig heb. "Je hebt nou eenmaal Asperger."
GEK word ik ervan. Dus omdat ik dat 'briefje opgeplakt heb gekregen' kan ik niks? Ik zal toch moeten oefenen voor later, ik ga echt niet mijn hele leven thuis wonen. Het voelt niet eens als thuis. Laatst was het zo erg, dat ik het volgende naar mijn hoofd geschreeuwd kreeg: "Je denkt echt dat je alles bent, hè? Je denkt dat je alles prima zelf kan, nooit ergens hulp bij nodig hebt. Komende week, zoek je het zelf maar uit. Zelf koken, je eigen was doen, ALLES doe je zelf." Zo gezegd, zo gedaan. Ging allemaal prima, maar toch kraakt mijn moeder alles wat ik doe af.
10 maart ging ik met school naar Londen voor 5 dagen. Ik heb het ontzettend leuk gehad daar, thuis helemaal niet gemist. Vond het zelfs wel fijn om weg te zijn. Ik baalde er ook van dat ik terug moest. Toen ik thuis kwam, werd ik er weer aan herinnerd waarom ik thuis niet gemist had. Toen ik weer bij de paarden kwam daarentegen, was ik blijer dan ik ooit geweest ben. Ik heb me nog nooit ergens zo fijn gevoeld. Toen wist ik weer wat ik wel gemist had: stal, de paarden en de mensen daar.

Mijn moeder neemt het me enorm kwalijk dat ik liever op stal ben dan thuis.
Daarnaast begint mijn toetsweek maandag. Mijn moeder kwam vrijdagavond bij me, vragend wat ik aan het doen was. Leren. Ze keek me aan alsof ik wartaal sprak, vroeg me wat mijn eerste toets zou zijn. Maatschappijleer (sta ik niet heel best voor). Alleen haar blik al vertelde me dat ze niet gelooft dat ik het kan. Niet bepaald motiverend.

Dit is zo snel alles wat ik me kan bedenken om te vertellen...

**Geplaatst**: 24-03-14 15:45

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst: 24-03-14 15:45

TS, Ik heb je berichten gelezen. Uit je berichten blijkt overduidelijk dat je het thuis niet naar de je zin hebt. Bedenk dat het voor je moeder ook niet altijd even makkelijk zal zijn of geweest zal zijn.
Ook ik ben een 'ongewenst' kind, mijn moeder heeft mij alleen opgevoed (met ondersteuning van mijn opa en oma), maar toch is dit altijd anders dan een 'gewone' gezinssituatie, ik heb tal van voorbeelden en er speelt ook meer dan in één bericht te zeggen is (en dan dat ik kwijt wil); toen ik puberde, en tijdens je pubertijd ben je soms onredelijk, en ruzie had met mama, was ik altijd fout. Opa en oma stonden altijd aan mijn moeders zijde 'want het is je moeder'. Achteraf besef ik dat het voor haar ook zwaar moet zijn geweest, maar ook nu zijn er nog een x aantal dingen die ik als ik haar was héél anders had gedaan.
Mijn moeder heeft, sinds ik geboren ben, nooit écht gewerkt. Voordeel was dat ze altijd thuis was als ik uit school kwam of als er iets was, nadeel is dat haar sociale contacten minimaal zijn.
Toen ik jouw leeftijd had, hing ik ook het liefst hele dagen rond op stal, heerlijk vond ik dat. Ik deed het niet om thuis weg te zijn, al denk ik achteraf dat ik misschien wel 'gillend gek' geworden zou zijn wanneer ik wel vaak thuis was geweest.

M.b.t. je biologische vader. Ik heb mijn vader 2 x gezien. De eerste keer was ik een baby, dus bewust was dat niet. De keer daarna was ik 18 jaar oud, dat was ook geen succes.
Mijn vader heeft nog 3 kinderen, deze wisten/weten niet van mijn bestaan af. Zijn vrouw wel, maar zij wilde niet dat ik hun leven overhoop zou halen (kort gezegd).
Ik denk dat de kans groot is dat jouw biologische vader ook een nieuw gezin heeft, maar niet heeft durven zeggen dat hij ergens nog een kind heeft. Besef je ook dat het voor hem niet makkelijk zal zijn, maar zeker ook wat verwacht je van hem?

Wil je weten wat voor persoon hij is? Of zoek je in hem een vaderfiguur? Toen ik mijn vader zag, had ik niet het gevoel dat hij mijn vader was, is of ooit zal zijn. Om het simpele feit dat hij er nooit voor mij geweest is.
Op sommige momenten (afstuderen, bruiloften, etc) is het soms lastig en confronterend, maar het is helaas zoals het is. Probeer zo goed mogelijk met de situatie om te gaan zoals die nu is, veel kun je er niet aan veranderen. Ik begrijp dat het vervelend is dat je moeder niet gelooft dat je iets kunt, ook dat is helaas herkenbaar, maar geloof me, het komt goed! En wanneer je het haalt, kun je alleen maar trots zijn op jezelf

**Geplaatst**: 24-03-14 19:38

Geplaatst: 24-03-14 19:38

Allereerst, wat kan jij mooi schrijven zeg!
Ik wil je sterkte wensen, hopelijk wordt het snel wat stabieler voor je

**Geplaatst**: 25-03-14 12:36

Re: Ik ben ongewenst.

Geplaatst: 25-03-14 12:36

Heftig TS, ik wil je veel sterkte wensen :(:)

*Knuffel*

Nomineer dit bericht ×